VI SA/Wa 2560/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę VI SA/Wa 2560/08 Uzasadnienie [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej powoływanej jako "ustawa" - cofnął T. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. Według ustaleń organu T. K. dopuścił się popełnienia przestępstw z art. 190 § 1 oraz z art. 191 § 1 k.k. (przeciwko wolności) kierując groźby pozbawienia życia w stosunku do osób trzecich. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym; Wyrokiem Sądu Rejonowego Sądu Grodzkiego w S. z dnia [...] października 2007 r. (sygn. akt [...]) T. K. został uznany za winnego tego, że jesienią 2004 r. oraz latem 2006 r. i w dniu [...] czerwca 2007 r. groził innej osobie pozbawieniem życia przy użyciu broni palnej, przy czym groźba ta wzbudziła u pokrzywdzonego obawę jej spełnienia. Sąd wymienionym wyrokiem uznał, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, jednakże spełniał on przesłanki z art. 66 § 1 i § 2 k.k., dlatego na podstawie tego przepisu i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne na okres próby jednego roku nakładając na T. K. obowiązek świadczenia pieniężnego na rzecz Domu Małego Dziecka. W opinii Koła Łowieckiego "O." T. K. prezentował postawę etycznego myśliwego, wykazując się zrównoważeniem, opanowaniem i koleżeńskością. Angażował się w prace Koła, przestrzegał prawa łowieckiego i zasad etyki łowieckiej, jak również bezpieczeństwa w posługiwaniu się bronią, będąc niekonfliktowy, pomocny i godny zaufania. Z informacji Polskiego Związku Łowieckiego wynika, że T. K. nie była karany dyscyplinarnie. Wydając wymienioną na wstępie decyzję organ Policji uznał, że warunkowe umorzenie postępowania, przy stwierdzeniu winy uprawnionego do posiadania broni, nakazuje zaliczyć go do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Posiadacz broni nie został uniewinniony od popełnienia czynów, których się dopuścił, a były to groźby karalnego użycia broni. Fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego, jak opinia o T. K. z jego macierzystego koła łowieckiego, nie mogły wpłynąć na rozstrzygnięcie, ponieważ w ocenie organu administracji kierowanie gróźb pozbawienia życia przy użyciu broni palnej uzasadniało obawę faktycznego użycia w przyszłości broni przez T. K. sprzecznie z zasadami interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odwołując się od decyzji T. K. wnosił o jej uchylenie zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przez przyjęcie, że fakt popełnienia czynów z art. 190 § 1 i art. 191 § 1 k.k. uzasadniał cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie składającego odwołanie nie są to przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a nadto sąd karny warunkowo umarzając postępowanie karne stwierdził, że T. K. daje rękojmię przestrzegania porządku prawnego. Zarzucił również błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że może zostać zaliczony do kategorii osób wymienionych w tym przepisie. Odwołujący się podkreślał, że rodzaj popełnionych przez niego czynów nie należy do kategorii przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Nie były to bowiem przestępstwa przeciwko zdrowiu lub życiu. W świetle pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz opinii z Koła Łowieckiego "O." uprawniony do posiadania broni nie jest osobą, co do której można powiedzieć, że stwarza uzasadnioną obawę użycia w przyszłości broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ Policji nie wziął pod uwagę tych opinii kierując się wyłącznie orzeczeniem karnym. Tymczasem sąd karny warunkowo umarzając postępowanie uznał T. K. za osobę dająca gwarancję tego, że ponownie nie wejdzie ona w konflikt z prawem. To uznanie zasługiwało, zdaniem odwołującego, w szczególności na uwagę, gdyż sąd karny oparł je na dotychczasowy życiu i postępowaniu podsądnego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutu odwołania, iż przestępstwa zarzucone T. K. nie były przestępstwami przeciwko życiu lub zdrowi podnosił, że przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy mają charakter jedynie przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Rodzaj przestępstw zarzuconych uprawnionemu do posiadania broni to przestępstwa przeciwko wolności. Jednakże w ocenie organu odwoławczego sposób ich popełnienia (grożenie użyciem broni) wskazuje na agresję uprawnionego, a osoba z taką cechą charakteru nie powinna mieć dostępu do broni, może bowiem pod wpływem emocji jej użyć. Zatem osoba o takich cechach charakteru nie daje gwarancji co do bezpiecznego posiadania i używania broni, a także nie leży to również w interesie społecznym, który należy uznać w tym przypadku za nadrzędny nad interesem indywidualnym. Organ administracji, wskazując na uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji, nie zgodził się z zarzutem nie wzięcia pod uwagę przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji pozytywnych opinii o stronie. Od decyzji T. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie decyzji, formułując zarzuty analogicznie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podnosił, że nie popełnił przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. W tych warunkach organ Policji nie powinien poprzestać na fakcie dopuszczenia się przez skarżącego zarzuconych mu przestępstw lecz powinien przeprowadzić ustalenia uzasadniające zaskarżone rozstrzygnięcie. Powinien zdaniem skarżącego wykazać związek rodzaju popełnionych przestępstw, mając na uwadze cechy charakteru oraz dotychczasowe postępowanie skarżącego, z obawą użycia przez niego w przyszłości broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, wskazując na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, skarżący podkreślał, że przepis ten ma zastosowanie w sytuacjach skazania uprawnionego do posiadania broni prawomocnym wyrokiem sądu lub wobec, którego toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie. Natomiast w nauce i doktrynie nie budzi wątpliwości, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym. Sąd karny zastosował wobec skarżącego okres jednego roku próby, który upłynął [...] listopada 2008 r. W tym czasie nie naruszył on porządku prawnego, w szczególności nie popełnił innego przestępstwa. Wydając przedmiotowy wyrok sąd karny miał bezpośredni kontakt ze skarżącym, natomiast organy Policji orzekały jedynie na podstawie dokumentów, co również, w ocenie skarżącego, miało znaczenie w sprawie. Jeżeli zatem organy Policji oparły swoje rozstrzygnięcia na wyroku sądu karnego, to powinny zastosować analogiczne rozumowanie jak ten sąd. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Według art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Należy zatem zauważyć, że decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń może być wydana w stosunku do osoby, wobec której tylko toczy się postępowanie karne. Niezbędną zatem przesłanką wydania rozstrzygnięcia w takiej sprawie nie będzie więc prawomocny skazujący wyrok karny (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 maja 2008 r. – sygn. akt VI SA/Wa 429/08). Sąd karny umorzył wobec skarżącego postępowanie karne na okres próby wynoszący jeden rok. Uznał zatem, stosownie do art. 66 § 1 k.k., że okoliczności popełnienia czynów zarzucanych skarżącemu nie budziły wątpliwości i był on winny tego co zostało przedstawione aktem oskarżenia. Jedną z przesłanek warunkowego umorzenia postępowania karnego - zgodnie z art. 66 § 1 k.k. - jest wymóg, aby okoliczności popełnienia czynu nie budziły wątpliwości. Nie może być zatem wątpliwości ani co do tego, że skarżący wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu czynu wymienione w konkretnym przepisie, zawierającym opis danego przestępstwa, jak i że spełnione zostały warunki odpowiedzialności konieczne do uznania go za sprawcę przestępstwa ujęte w części ogólnej Kodeksu karnego. T. K. stanął pod zarzutami popełnienia dwóch przestępstw: z art. 190 § 1 k.k. - kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, oraz z art. 191 § 1 k.k. - kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia. Jednocześnie należy w tym miejscu przypomnieć, że skarżący w swoich groźbach powoływał się na ich spełnienie przez użycie broni mówiąc: "[...]". Grożąc więc wskazywał, że posiada broń i broni tej użyje, a więc groźbę powiązał z faktem posiadania broni. Takie formułowanie gróźb uzasadnia wniosek, że skarżący utożsamiał prawo do posiadania broni z niekontrolowaną i sprzeczną z prawem możliwością jej użycia. W ocenie Sądu w składzie orzekającym takie zachowanie skarżącego zostało trafnie uznane przez organ administracji, jako uzasadniona obawa użycia przez niego broni sprzecznie z prawem. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie zmienia zasadności stanowiska organu administracji, iż skarżący w pewnych sytuacjach nie potrafi opanować swoich emocji, co nie wyklucza, że pod ich wpływem może posłużyć się bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Pozytywna opinia o skarżącym z macierzystego koła łowieckiego oraz opinia z miejsca zamieszkania dotyczą jego zachowania w tych środowiskach. Jak się jednak okazało w sprawach zawodowych skarżący prezentuje się jako osoba agresywna. Ustalenia organu administracji oparte na ustaleniach sądu karnego są w tym przypadku zbieżne. Sąd karny nie uniewinnił skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstw określonych w akcie oskarżenia, a więc wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne nie można utożsamiać z wyrokiem uniewinniającym. W związku z tym analiza materiału dowodowego dotyczącego skarżącego, przeprowadzona przez organ Policji w świetle art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, uzasadniała podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia i rozstrzygnięcie to nie nosi cech dowolności. Organ administracji nie był związany tą okolicznością, że w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania. W takiej sytuacji organu administracji publicznej nie wiązało samo rozstrzygnięcie sądu karnego lecz analizując przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń miał na uwadze okoliczności stanu faktycznego ujawnione w toku postępowania karnego. Dokonując ich oceny w odniesieniu do posiadacza broni organ Policji trafnie wyprowadził wniosek, że skarżący w pewnych sytuacjach może spełniać przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie organ administracji publicznej, z zachowaniem wymagań określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.