VI SA/Wa 2560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi D. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Skarżący – D. G., w prawidłowym trybie i terminie, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sąd") skargę, którą Sąd postanowieniem z 26 lutego 2018 r. (k. 22 akt) odrzucił, gdyż należny od niej wpis został uiszczony przez skarżącego z uchybieniem ustawowego, siedmiodniowego terminu na dokonanie tej czynności procesowej. Skarżący z zachowaniem trybu i terminu wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wskazał, że istotnie uchybił temu terminowi, nie mniej nie ponosi w tym winy, gdyż wezwania w przedmiocie kosztów nie odebrał osobiście – w tym czasie przebywał poza domem, i dopiero 19 lutego 2018 r. mógł zapoznać się z jego treścią. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu, albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1 w zw. z art. 87 § 3 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 art. 87 p.p.s.a.). Nadto w myśl § 4 art. 87 p.p.s.a. równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, że przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony lub jej pełnomocnika. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona więc uznaniu sądu, przy czym, przy badaniu tej przesłanki, jako kryterium przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Sąd na wstępie stwierdza, że badany wniosek jest dopuszczalny, gdyż dotyczy ustawowego terminu, któremu w tej sprawie bezspornie uchybiono, a który upłynął dnia 14 lutego 2018 r. Nadto uchybienie to powoduje dla skarżącego ujemne skutki procesowe – jego skarga została odrzucona. W ocenie Sądu przedmiotowy wniosek został wniesiony także w terminie przewidzianym w art. 87 p.p.s.a. - nadano go bowiem dnia 12 marca 2018 r. Sąd uznał także, że wniosek ów złożono w prawidłowym trybie. Jednocześnie Sąd zauważa, że wpis od skargi został ostatecznie uiszczony 19 lutego 2018 r. – zatem czynność, o dokonanie której skarżący wnosi, nastąpiła. Przechodząc do przyczyny uchybienia terminu na jaką powołano się w tej sprawie, tj. przebywanie przez skarżącego w okresie od 7 do 19 lutego 2018 r. poza domem – adresem, na który doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, która spowodowała, że skarżący nie dotrzymał terminu na uiszczenie wpisu, Sąd stwierdza, że nie uzasadnia ona przywrócenia wnioskowanego terminu, gdyż nie uprawdopodobnia braku winy skarżącego w uchybieniu temu terminowi. Termin do uiszczenia wpisu od skargi wynosi siedem dni i biegnie od daty doręczenia wezwania w tym przedmiocie. W niniejszej sprawie wezwanie do uiszczenia wpisu zostało skutecznie doręczone dnia 7 lutego 2018 r. do rąk "dorosłego domownika" – L. G. Skuteczność ta nie została przez skarżącego podważona, jak również Sąd z urzędu nie dopatrzył się nieprawidłowości w tym zakresie. Zatem skarżący, jako należycie dbający o własne interesy, w przypadku konieczności wyjazdu oraz posiadania wiedzy, że zainicjował przed Sądem postępowanie w tej sprawie, powinien był przedsięwziąć wszelkie środki, aby o kierowanej do niego korespondencji został niezwłocznie powiadomiony. Powinien był np. poprosić dorosłych domowników, aby Ci, odbierając kierowaną do niego korespondencję z Sądu, natychmiast informowali go o jej treści. Charakter pracy skarżącego, na który wskazuje w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku, wiążący się z częstym i długotrwałym przebywaniem poza adresem, który podał do korespondencji dla Sądu, nie jest okolicznością nadzwyczajną, czy nagłą, której nie można było przewidzieć, a w konsekwencji, która uzasadniałaby po stronie skarżącego brak winy w uchybieniu ustawowemu terminowi, o przywrócenie którego obecnie wnosi. Mając więc na uwadze obiektywny miernik staranności, jakiej wymaga się od strony należycie dbającej o swoje interesy oraz powyższe działanie skarżącego, Sąd uważa, że skarżący ponosi winę w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Niezależnie od powyższego, Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się bardzo szerokie przedmiotowo pełnomocnictwo, które skarżący udzielił swojemu bratu (k. 37 akt). Obejmuje ono m.in. reprezentację skarżącego we wszystkich sprawach i postepowaniach przed wszystkimi (...) sądami oraz zarządzanie i administrowanie całym jego majątkiem. Wobec tego skarżący, mając pełnomocnika, winien był zlecić temu pełnomocnikowi dopilnowanie spraw w czasie, kiedy sam nie mógł tego uczynić. Reasumując, z uwagi na fakt, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, w ustalonych okolicznościach faktycznych, Sąd nie znalazł argumentu, który pozwoliłby na zastosowanie art. 86 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.