VI SA/Wa 2566/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bez prawa magazynowania oddala skargę S. z siedzibą w U. (zwana: "stroną", "skarżącą") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. Nr [...], który utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] w sprawie cofnięcia koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. udzielonej S. w zakresie: - obrotu rodzajami broni określonymi w ust. 1-9 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.) - bez prawa magazynowania - obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT II - WT XII i WT XIV Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia - bez prawa magazynowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, z późn. zm.) - dalej: "k.p.a." w związku z art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1017, z późn. zm.) – dalej też zwanej "ustawą". Do powyższego rozstrzygnięcia doszło w oparciu o następujące ustalenia: Strona na mocy koncesji nr [...] udzielonej w dniu [...] maja 2015 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych uzyskała prawo do wykonywania działalności gospodarczej w ww. zakresie obrotu rodzajami broni określonymi w ust. 1-9 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.) - bez prawa magazynowania oraz do obrotu wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT II - WT XII i WT XIV Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia – także bez prawa magazynowania. Jednakże po przeprowadzonej u strony kontroli, organ koncesyjny poczynił ustalenia w zakresie rażącego naruszenia warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej i [...] czerwca 2016 r. i wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia ww. koncesji. Z kolei pismem z 13 czerwca 2016 r. strona poinformowała organ koncesyjny, że z dniem 13 czerwca 2016 r. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej na podstawie koncesji Nr [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. Nr [...] organ koncesyjny cofnął stronie koncesję Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zakwestionowała podstawę prawną decyzji cofającej koncesję. Zgodziła się na jej cofnięcie, ale na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Zakwestionowała zarzuty dotyczące złamania warunków koncesji poprzez nielegalne magazynowanie broni. Jej zdaniem, w wyniku zawieranych umów depozytu, to [...] stało się przechowawcą broni. Strona wskazywała, że przekazywała broń celem powiększenia zbiorów [...], co jest poparte jej celami statutowym. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie. Stwierdził, że nie znalazł podstaw do zmiany podstawy prawnej wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r., ponieważ niedopuszczalna była stosowana przez skarżącego praktyka magazynowania broni, której był posiadaczem u niekoncesjonowanego podmiotu, jakim jest [...]. Podkreślił, że przedmiotem prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej jest obrót bronią oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, podlegający reglamentacji, poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności i na warunkach w niej określonych. Przesłanką koncesjonowania ww. działalności jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli i ta okoliczność determinuje ścisłe przestrzeganie prawa. Organ nie zgodził się, by podobna sytuacja, związana z przekazywaniem broni występowała w przypadku uszkodzonej broni przekazywanej do rusznikarza. Także na prowadzenie działalności rusznikarskiej polegającej na naprawianiu istotnych elementów broni, należy posiadać koncesję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Usługi rusznikarskie, naprawy i przeróbki broni są czynnościami wchodzącymi w zakres wytwarzania broni i wymagają posiadania odpowiednio przystosowanego i zorganizowanego obiektu, w którym będą wykonywane i w których będzie przechowywana broń. Z kolei twierdzenie strony, że [...] przekazywało broń stronie w momencie znalezienia kupca, a następnie dokonywało jej sprzedaży omijając faktycznie magazynowanie nie zostało poparte żadnymi dowodami. Organ podniósł, że w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych przez zespół kontrolny T. M. - Prezes Zarządu S. wskazał, iż STOWARZYSZENIE przekazywało nieodpłatnie materiały koncesjonowane do [...], ponieważ wynika to z celów statutowych STOWARZYSZENIA. Organ podtrzymał także zarzuty naruszenia warunków wykonywania działalności koncesjonowanej poprzez niedokonywanie odstrzału trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do obrotu. Odwołał się do obowiązku wynikającego § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343). Uznał, że jeśli przedsiębiorca jest importerem danej broni, to wówczas na nim ciąży obowiązek odstrzelenia trzech nabojów. W przypadku zakupu broni od innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, tzw. "pośrednik" powinien otrzymać broń z dołączonymi łuskami. Przypomniał, że strona pismami z 15 lipca i 24 sierpnia 2015 r. zwracała się do organu z zapytaniem dotyczącym między innymi obowiązku odstrzeliwania trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do sprzedaży i pismem z 17 września 2015 r. Minister Spraw Wewnętrznych poinformował o tym obowiązku T. M. - Prezesa Zarządu S.. Przy czym ww. pismo organu koncesyjnego zostało przygotowane w oparciu o stanowisko Komendy Głównej Policji z 11 września 2015 r. i przedsiębiorca znał interpretację organu koncesyjnego oraz Komendy Głównej Policji w zakresie obowiązku odstrzeliwania trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do sprzedaży. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższa decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. dotyczącą cofnięcia koncesji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez zastosowanie błędnej podstawy prawnej przy wydaniu decyzji i wniósł między innymi o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi przedsiębiorca wskazał, iż pomimo dobrowolnego zaprzestania wykonywania działalności koncesjonowanej, organ koncesyjny wydał decyzję cofającą koncesję na podstawie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. W jego ocenie brak jest podstaw do zarzutu o rażącym łamaniu warunków określonych w koncesji, poprzez nielegalne magazynowanie broni oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, gdyż w wyniku umowy depozytu to [...] stało się przechowawcą materiałów koncesjonowanych. Skarżący podkreślił, że S. zwracało się do organów nadzoru o wydanie opinii w sprawie prowadzonej działalności i pismem z 30 marca 2015 r. Nr [...], organ koncesyjny wyraził swoją aprobatę, aby posiadacz broni mógł przekazać broń na rzecz muzeum np. w drodze darowizny lub w charakterze innych podobnych nieodpłatnych czynności cywilnoprawnych, ponieważ forma ta nie wypełnia znamion ustawowej definicji obrotu. Wskazał ponownie, iż STOWARZYSZENIE przekazywało broń celem powiększenia zbiorów [...], co jest poparte celami statutowymi S., a także wieloletnią nienastawioną na zysk działalnością społeczną. Strona nie zgadzała się także z zarzutem, by niedokonywanie odstrzału trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do obrotu, stanowiło naruszenie warunków wykonywania działalności koncesjonowanej. Pan T. M. wskazał, że zarówno w rozporządzeniu Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343), jak i w ustawie o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, brak jest definicji wprowadzenia do obrotu. Sąd Najwyższy uchwałą z dnia 24.5.2005 r., I KZP 13/05, OSNKW Nr 6/2005, poz. 50 wskazał, iż w tych aktach prawnych, gdzie brakuje legalnej definicji tego pojęcia, poprzez wprowadzenie do obrotu towarów należy rozumieć tylko ich przekazanie przez producenta lub importera po raz pierwszy. Wsparcie dla poprawności powyższego rozumowania Sąd odnalazł w art. 5 pkt 2 ustawy z 30.8.2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. 2002 Nr 166 poz. 1360): Art. 5. pkt 2: "wprowadzeniu do obrotu - należy przez to rozumieć udostępnienie przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji" Spójne z powyższym jest także stanowisko z dnia [...] marca 2007 r., znak: [...] Departamentu Regulacji Gospodarczych Ministerstwa Gospodarki. [...]. potwierdzające obowiązującą definicję wprowadzania do obrotu, zgodną z art. 5 pkt 2 ustawy o systemie oceny zgodności - którego nowe brzmienie zostało nadane ustawa z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249, poz. 1834). W przypadku skarżącego sprzedawana broń była wcześniej wprowadzona do obrotu w UE i nie było obowiązku jej odstrzeliwania, stąd także ten zarzut, będący podstawą cofnięcia koncesji ze względu na rażące naruszenie warunków koncesji nie znajduje uzasadnienia. W przypadku S. sprzedawana broń była wcześniej wprowadzona do obrotu w Unii Europejskiej i w ocenie przedsiębiorcy nie było obowiązku jej odstrzelenia. Zarzucił zaskarżonej decyzji wydanie jej na podstawie błędnej podstawy prawnej, ponieważ skarżący nie spełnił żadnych przesłanek ze wskazanych w art. 17 ust. 2 ww. ustawy uzasadniających cofnięcia koncesji ze względu na rażące naruszenie jej warunków. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016, poz. 1066 j.t. z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej cyt. jako p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przesłanek takich Sąd nie dopatrzył się zarówno w świetle argumentacji skargi, jak i z urzędu. W niniejszej sprawie rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie było skontrolowanie, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też zarzuty skarżącego są uzasadnione, przy czym Sąd miał na względzie zasadę wynikającą z art. 134 ustawy p.p.s.a., która stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarżący w istocie oparł skargę na zarzucie naruszenia prawa materialnego, bowiem zakwestionował zastosowanie przez organ podstawy cofnięcia koncesji w oparciu art. 17 ust. 1 pkt 2 oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 oraz w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1017, z późn. zm.) wskazując, że tą podstawą może być wyłącznie art. 17 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy ze względu na trwałe zaprzestanie wykonywania działalności. Aby dokonać oceny prawidłowości zastosowania przez organ zakwestionowanych przepisów należało w pierwszej kolejności ustalić, czy przyjęty stan faktyczny uzasadniał ich zastosowanie. Zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania prawa materialnego mogą być bowiem przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wówczas, gdy stan faktyczny stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku został ustalony w sposób prawidłowy, a więc bez naruszenia przepisów postępowania. Warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego jest bowiem – co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego. Należy podkreślić, że zarzuty skargi są powieleniem zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do których organ odniósł się w zaskarżonej decyzji. Argumentację organu Sąd podziela, bowiem skarżący, posiadając koncesję na obrót materiałami koncesjonowanymi "bez prawa magazynowania", nie mógł przechowywać (magazynować) tych materiałów - bez względu na miejsce i formę ich przechowywania. Wykorzystanie w tej materii muzeum, nie posiadającego koncesji, obciąża odpowiedzialnością skarżącego za faktyczne magazynowanie materiałów koncesjonowanych u podmiotu nieuprawnionego. Warunki cofnięcia koncesji przewidziane w art. 17 ustawy stanowią, że: 1. Organ koncesyjny cofa koncesję w przypadku, gdy: 1) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją; 2) przedsiębiorca nie podjął, w terminie 6 miesięcy od dnia udzielenia koncesji lub od planowanej daty rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej, działalności objętej koncesją, mimo wezwania organu koncesyjnego, lub trwale zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją. 2. Organ koncesyjny cofa koncesję albo zmienia jej zakres, w przypadku gdy przedsiębiorca: 1) w wyznaczonym terminie nie usunął stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z warunkami określonymi w koncesji lub z przepisami regulującymi działalność gospodarczą objętą koncesją; 2) rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa, a w szczególności: a) przestał spełniać warunki określone w art. 8: - w ust. 1 pkt 1 lit. g, - w ust. 1 pkt 2 - w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w pkt 1 lit. g, oraz - w ust. 2 pkt 1, b) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli przez uprawnione organy, c) nie przedstawił aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, o którym mowa w art. 11 ust. 2. 3. Organ koncesyjny może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres: 1) ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy; 2) gdy przedsiębiorca nie spełnia określonych w ustawie warunków wykonywania działalności gospodarczej objętej koncesją, w szczególności przestał spełniać warunek określony w art. 8 ust. 1 pkt 1 lit. h oraz pkt 2 w zakresie spełniania przez osoby w nim wymienione warunku, o którym mowa w pkt 1 lit. h. Należy podkreślić, że decyzja cofająca koncesję jest decyzją związaną, bowiem zaistnienie wskazanych w ww. normie przesłanek wywołuje określony w normie skutek. Ponadto, ustawodawca używając zwrotu "w szczególności" wskazuje, że katalog rażących naruszeń warunków wymienionych w ww. przepisie nie jest katalogiem zamkniętym. Organ koncesyjny cofa koncesję m.in. w przypadku gdy przedsiębiorca rażąco narusza warunki określone w koncesji lub inne warunki wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określone przepisami prawa. Na gruncie niniejszej sprawy podstawę faktyczną uznania za rażące naruszenie warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej były nieprawidłowości wskazane w protokole kontroli. I należy podzielić ocenę uznania ich za rażące, ponieważ w istotnym stopniu naruszają przepisy prawa oraz warunki wykonywania działalności koncesjonowanej. Zarówno praktyka skarżącego polegająca na faktycznym dokonywaniu magazynowania materiałów koncesjonowanych w [...], który zgodnie z udzieloną koncesją powinien prowadzić działalność koncesjonowaną bez prawa magazynowania jak i fakt niedokonywania odstrzelenia trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej - przeznaczonej do sprzedaży - o kalibrze do 20 mm lub o kalibrze wagowomiarowym do 12 oraz zabezpieczenia łusek, stanowią rażące naruszenie warunków określonych w koncesji oraz innych warunków wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej, określonych przepisami prawa. Dla porządku odnotować należy, że w dniu 24 czerwca 2016 r. do organu koncesyjnego wpłynęło postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. w którym negatywnie zaopiniowano dalsze posiadanie koncesji przez skarżącego. Uznać należy, że organ ustalił prawidłowo i jest to okoliczność poza sporem, że skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu [...] maja 2015 r. została udzielona przez Ministra Spraw Wewnętrznych koncesja Nr [...] na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie obejmującym: obrót rodzajami broni określonymi w ust. 1-9 Załącznika Nr 1 Rodzaje broni i amunicji - BA - do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie rodzajów broni i amunicji oraz wykazu wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, na których wytwarzanie lub obrót jest wymagana koncesja (Dz. U. Nr 145, poz. 1625, z późn. zm.) - bez prawa magazynowania oraz obrót wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określonymi w pozycjach: WT II - WT XII i WT XIV Załącznika Nr 2 Wykaz wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - WT - do ww. rozporządzenia - bez prawa magazynowania. Tymczasem z ustaleń kontroli koncesjonowanej działalności gospodarczej Stowarzyszenia przeprowadzonej w dniach [...] – [...] lutego 2016 r. wynika wadliwa i sprzeczna z warunkami koncesji praktyka przedsiębiorcy, szczegółowo opisana w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016 r. Stwierdzono mianowicie, że skarżący w okresie objętym kontrolą, zbywał/przekazywał broń oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, między innymi na rzecz [...] - w formie umowy depozytu lub w formie umowy darowizny. Kontrola była skutkiem pisma z 5 października 2015r. Komendy Wojewódzkiej Policji w B. i ustaleń dokonanych w załączonej do pisma notatce, iż [...] września 2015r., w trakcie przeszukania pomieszczeń należących do [...] oraz mieszkania należącego do T. M. Prezesa Zarządu S., w związku z prowadzonym przez prokuraturę śledztwem w sprawie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie obrotu bronią i amunicją bez koncesji przez [...], ujawniono 11 egzemplarzy broni palnej zakupionej przez skarżące Stowarzyszenie, które znajdowały się w magazynie tego Muzeum. W trakcie kontroli ksiąg ewidencyjnych przedsiębiorcy [...] – [...] lutego 2016 r potwierdzono nieprawidłową praktykę działalności koncesjonowanej skarżącego. Wynika z niej, że po wejściu w posiadanie broni przez skarżącego, była ona następnie przekazywana na podstawie umowy depozytu do [...]. Po pewnym czasie [...] przekazywało broń, która była w depozycie, do skarżącego Stowarzyszenia. Po czym następowała sprzedaż tej broni osobom fizycznym posiadającym stosowne pozwolenie na nabycie broni lub koncesjonowanemu podmiotowi. Z ksiąg ewidencyjnych materiałów przeznaczonych do obrotu wynikało także, że [...] przekazywało na podstawie umowy depozytu do skarżącego Stowarzyszenia broń, po czym broń z powrotem na podstawie umowy depozytu była przekazywana ze Stowarzyszenia do [...]. Z wyjaśnień Prezesa Zarządu Stowarzyszenia – T. M. wynikało, że broń była kupiona w celu czasowego powiększenia zbiorów [...] i w dalszym czasie mogła być zbyta przez Stowarzyszenie, co było związane z koniecznością dokonania odstrzelenia trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej - przeznaczonej do sprzedaży - o kalibrze do 20 mm lub o kalibrze wagowomiarowym do 12 oraz zabezpieczenia łusek. Organ trafnie zwracał uwagę, że w trakcie przeprowadzania czynności kontrolnych T. M. przyznał także, że Stowarzyszenie przekazywało nieodpłatnie materiały koncesjonowane do [...], powołując się na cele statutowe STOWARZYSZENIA (Rozdział II, § 4, pkt 1 Statutu). Jednakże, w ocenie Sądu, przedmiotem oceny prawidłowości wykonywania koncesjonowanej działalności gospodarczej skarżącego nie jest realizacja celów statutowych Stowarzyszenia, ale dochowanie zasad udzielonej koncesji. Powoływany § 4 pkt 1 Rozdział II Statutu stanowiący, że "Stowarzyszenie realizuje swoje cele przez wsparcie finansowe i rzeczowe dla Innych stowarzyszeń oraz podmiotów działających w obszarze kultury, obronności, sportu", nie stanowił jakiejkolwiek legitymacji skarżącego do naruszania zasad koncesjonowanej działalności obrotu bronią i wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym – bez prawa magazynowania. Istotą stwierdzonej praktyki jest natomiast fakt, że faktycznie prowadziła do obejścia obowiązujących skarżącego zasad prowadzenia działalności. Jest bowiem poza sporem, że Prezes skarżącego Stowarzyszenia T. M. jest jednocześnie założycielem [...], które, co jest poza sporem, nie posiadało koncesji na magazynowanie broni. Dlatego, wbrew zarzutom skarżącego prawidłowe są ustalenia organu, jak też ich ocena, że po zakupieniu przez S. broni oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przekazywane były następnie, czyli w rzeczywistości magazynowane w [...], na podstawie umów depozytu lub darowizny. Wszak znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym okoliczności, że w momencie gdy znajdowała się osoba chcąca kupić daną jednostkę broni palnej, to [...] przekazywało broń S., a ono następnie tę broń sprzedawało - tego samego dnia. Prawidłowa jest i logiczna ocena organu, że ww. działanie, faktycznie omijało w ten sposób magazynowanie. Tym samym skarżące Stowarzyszenie przechowywało broń w jednostce niekoncesjonowanej. Z drugiej strony, co także zostało prawidłowo ustalone przez organ i ocenione, aby wypełnić obowiązek polegający na odstrzeleniu trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej - przeznaczonej do sprzedaży - o kalibrze do 20 mm lub o kalibrze wagowomiarowym do 12 oraz zabezpieczenia łusek (wynika z § 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343), [...] przekazywało broń na podstawie umowy depozytu do skarżącego Stowarzyszenia, następował odstrzał broni i tego samego dnia broń była ponownie przekazywana do [...], gdzie była przechowywana na podstawie umowy depozytu. W momencie znalezienia klienta odstrzelona broń była ponownie przekazywana do S., celem dokonania jej sprzedaży. Innymi słowy, brak koncesji na magazynowanie broni oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, skarżące Stowarzyszenie omijało, wykorzystując w rzeczywistości - do czasu znalezienia klienta na zakup - [...] do magazynowania ww. materiałów. Opisana szczegółowo w uzasadnieniu decyzji ww. procedura niewątpliwie stanowi o rażącym naruszeniu warunków określonych w koncesji, skoro nie posiadając prawa do magazynowania materiałów koncesjonowanych, skarżący faktycznie dokonywał ich magazynowania w zarządzanym przez Prezesa Zarządu Stowarzyszenia - [...]. Trafna jest uwaga organu, odnosząca się do wniosku o udzielenie koncesji, w którym przedsiębiorca sam wnioskował o udzielenie koncesji w zakresie obrotu bronią oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym "bez prawa magazynowania". Przekraczając uprawnienia, o które sam wnosił i jej uzyskał, świadomie naruszał zasady udzielonego mu uprawnienia i w sposób niedopuszczalny je przekraczał. Co istotne, dokonując magazynowania materiałów koncesjonowanych u innego podmiotu, którym de facto sam zawiadywał, miał wiedzę i świadomość, że muzeum nie posiada koncesji do magazynowania broni i wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Już tylko ta praktyka świadczy o wykonywaniu działalności koncesjonowanej wbrew warunkom określonym w koncesji, a zatem uprawniała organ do oceny rażącego naruszenia tych warunków. Nieskuteczne jest i nie może odnosić pozytywnych skutków dla skarżącego, powoływanie się na pismo Ministra Spraw Wewnętrznych z 30 marca 2015 r. wystosowane do T. M. - Prezesa Zarządu S.. W piśmie tym organ jednoznacznie poinformował bowiem, że: "Bez prawa magazynowania można wykonywać działalność koncesjonowaną w zakresie pośrednictwa w obrocie bronią i wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym - jest to tzw. obrót fakturowy, przy którym przedsiębiorca nie ma fizycznego kontaktu z bronią i wyrobami, gdyż zakupiony towar trafia bezpośrednio do nabywcy". Oznacza to, że skarżący nie zastosował się do powyższego stanowiska organu koncesyjnego. Odnośnie drugiego zarzutu, że skarżące Stowarzyszenie - w przypadku zakupu broni na terytorium RP, nie w każdym przypadku dokonywało odstrzelenia trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej - przeznaczonej do sprzedaży - o kalibrze do 20 mm lub o kalibrze wagowomiarowym do 12 oraz zabezpieczenia łusek, należy podnieść, że organ z tego powodu zarzucił naruszenie § 6 rozporządzenia z dnia 6 marca 2013r. Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343). Jak wynika z § 6 ust. 1 cyt. wyż. Rozporządzenia przedsiębiorca wprowadzający do obrotu broń palną, z wyjątkiem broni, o której mowa w art. 11 pkt 10 i 11 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), odstrzeliwuje trzy naboje z każdej lufy egzemplarza broni palnej - przeznaczonej do sprzedaży - o kalibrze do 20 mm lub o kalibrze wagomiarowym do 12 oraz zabezpiecza łuski. 2. Odstrzelenia nabojów dokonuje się w obecności funkcjonariusza Policji posiadającego pisemne upoważnienie komendanta wojewódzkiego Policji właściwego ze względu na miejsce wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu broń palną. Z czynności tej przedsiębiorca sporządza protokół zawierający: 1) oznaczenie: a) daty odstrzału, b) miejsca odstrzału, c) rodzaju, nazwy, marki, kalibru, serii, numeru i roku produkcji broni palnej, d) producenta oraz kraju lub miejsca wytworzenia broni palnej; 2) dodatkowe oznaczenia fabryczne stosowane przez producenta lub szczegółowy opis broni palnej, o ile są stosowane; 3) podpisy przedsiębiorcy i funkcjonariusza Policji. Należy zauważyć, że organ ustalił, iż T. M. jako Prezes Zarządu Stowarzyszenia pismami z 15 lipca oraz 24 sierpnia 2015 r. zwrócił się do organu z zapytaniem o m.in. obowiązek odstrzeliwania trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do sprzedaży. Odpowiedź organu otrzymał dopiero w piśmie z 17 września 2015 r. informującym o treści § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia. Tymczasem zauważyć należy, że przeszukanie, którego następstwem była kontrola skarżącego Stowarzyszenia, miało miejsce [...] września 2015r. (notatka k.9akt adm.) Według interpretacji ww. normy przez organ, cytowany przepis nakłada obowiązek odstrzelenia trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej na każdego przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu bronią. Tymczasem podnieść należy, że wprawdzie w rozporządzeniu ustawodawca nie posługuje się pojęciem "obrotu bronią", które jest pojęciem szerokim i dotyczy wszelkich transakcji w obrocie gospodarczym, ale posługuje się pojęciem "wprowadzającego do obrotu broń palną". Pojęcie to literalnie wydaje się węższe i może sugerować odniesienie się do definicji jaką powołuje skarżący, a mianowicie wynikającej z art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U.2014.1645 -j.t. ze zm.), według którego należy je rozumieć jako "udostępnienie przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji". Z taką interpretacją skarżącego zgodzić się nie można, bowiem źródłem rozporządzenia jest odpowiednia ustawa, która upoważnia właściwy organ do jego wydania w ramach określonych delegacją. Zatem w przypadku wykładni przepisów rozporządzenia – w pierwszej kolejności – należy odnieść je do delegacji ustawowej i zakresu upoważnienia nadanego przez ustawodawcę. W niniejszym wypadku rozporządzenie z dnia 6 marca 2013r. Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343) zostało wydane na podstawie art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1017). Art. 30 ust. 5 stanowi, że: 5. Minister właściwy do spraw gospodarki i minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej, po zasięgnięciu opinii Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, określą, w drodze rozporządzenia: 1) tryb, formę i zakres przekazywania przez przedsiębiorców informacji o dokonanej transakcji, o której mowa w ust. 3 i 4, organowi wydającemu dokument uprawniający do zakupu, 2) szczegółowe zasady i sposób udokumentowania odstrzelenia nabojów z broni wprowadzanej do obrotu, 3) szczegółowe zasady sprzedaży dotyczące obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, 4) zakres i tryb kontroli przestrzegania zasad sprzedaży dotyczących materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, 5) szczegółowe zasady dotyczące obrotu bronią i amunicją za pośrednictwem sieci teleinformatycznej - mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa. Powyższe oznacza, że to kryterium zapewnienia bezpieczeństwa miało określać m.in. w pkt 3 i 5: szczegółowe zasady sprzedaży dotyczące obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym i szczegółowe zasady dotyczące obrotu bronią i amunicją za pośrednictwem sieci teleinformatycznej jak i zakres i tryb kontroli przestrzegania zasad (pkt 4). Innymi słowy, obowiązek przedsiębiorcy wprowadzającego do obrotu broń palną wynikający z § 6 ust. 1 rozporządzenia z dnia 6 marca 2013r. Ministra Gospodarki oraz Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie sprzedaży materiałów wybuchowych, broni, amunicji, wyrobów i technologii o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz kontroli przestrzegania warunków sprzedaży (Dz. U. poz. 343) należy wywieść z upoważnienia ustawowego przewidzianego w art. 30 ust. 5 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1017) uwzględniającego zapewnienie bezpieczeństwa, w zakresie określonym w punktach 1-5. Analizując ten zakres nie budzi wątpliwości, że wolą i celem ustawodawcy było "szczegółowe" odnotowanie każdej transakcji obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym bronią, a nie tylko tych transakcji wprowadzających ww. materiały po raz pierwszy. Brak ustawowej definicji "wprowadzenia do obrotu broni palnej", wbrew twierdzeniu skarżącego, nie oznacza, że na gruncie niniejszej sprawy można to "wprowadzenie" odnieść do ogólnego pojęcia "wprowadzenia do obrotu wyrobu" czy zgodności tego wyrobu z zasadniczymi i szczegółowymi wymaganiami dotyczącymi wyrobów, o czym stanowi w art. 1 i 5 ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U.2014.1645 j.t. ze zm). Żaden cel, określony w art. 2 pkt 1-3 ustawy, nie odnosi się wprost do gwarancji zapewnienia bezpieczeństwa (eliminowanie zagrożeń stwarzanych przez wyroby dla życia lub zdrowia użytkowników i konsumentów oraz mienia, a także zagrożeń dla środowiska; znoszenie barier technicznych w handlu i ułatwianie międzynarodowego obrotu towarowego; stworzenie warunków do rzetelnej oceny wyrobów i procesów ich wytwarzania przez kompetentne i niezależne podmioty). Z tego względu nie można zgodzić się ze skarżącym, który swoją interpretację przedstawiał już w piśmie do organu 17 grudnia 2015r. i powiela ją w skardze wskazując, że "wprowadzenie do obrotu", jest równoznaczne z określonym w art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U.2014.1645-j.t. ze zm.) udostępnieniem przez producenta, jego upoważnionego przedstawiciela lub importera, nieodpłatnie albo za opłatą, po raz pierwszy na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wyrobu w celu jego używania lub dystrybucji. Organ zatem prawidłowo zatem uznał, że § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia nakłada obowiązek odstrzelenia trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej na każdego przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie obrotu bronią. Nie jest zwolniony od powyższego obowiązku podmiot zajmujących się tzw. "pośrednictwem" w obrocie bronią. W przypadku zakupu broni od innego koncesjonowanego przedsiębiorcy, tzw. "pośrednik" powinien otrzymać broń z dołączonymi łuskami. W przeciwnym razie miał obowiązek odstrzeliwania trzech nabojów z każdej lufy egzemplarza broni palnej przeznaczonej do sprzedaży. Powyższa interpretacja uwzględnia istotę omawianej regulacji: zapewnienie bezpieczeństwa w prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej. W szczególności gwarantuje, że obrót bronią oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym podlega reglamentacji poprzez udzielenie koncesji na wykonywanie tej działalności na warunkach określonych w koncesji i w odrębnych przepisach prawnych. Jak trafnie wskazał organ, przesłanką koncesjonowania omawianej działalności jest ważny interes publiczny tj. bezpieczeństwo państwa lub obywateli. Powyższe względy determinują ścisłe przestrzeganie prawa przez podmioty wykonujące działalność gospodarczą w tym zakresie, które muszą charakteryzować się dużym profesjonalizmem. Koncesja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, została udzielona w precyzyjnie określonym zakresie i skarżący powinien mieć świadomość obowiązków ciążących na nim w chwili jej udzielenia, a wynikających z ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym oraz aktów wykonawczych wydanych na podstawie ww. ustawy. Z powyższych względów faktyczne magazynowanie przez skarżącego materiałów koncesjonowanych w [...], który zgodnie z udzieloną koncesją powinien prowadzić działalność koncesjonowaną bez prawa magazynowania, stanowi o rażącym naruszeniu warunków określonych w koncesji, w konsekwencji uprawniało do zastosowania podstawy do cofnięcia koncesji z mocy art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy. Kwestią następczą było natomiast poinformowanie, pismem z dnia 13 czerwca 2016 r., a zatem już w toku toczącego się postępowania w trybie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy, o zaistnieniu innej podstawy do cofnięcia koncesji, czyli art. 17 ust. 1 pkt 2 ustawy, czyli o trwałym zaprzestaniu prowadzenia koncesjonowanej działalności. Należy podzielić pogląd organu, że w sytuacji stwierdzenia rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, jakie miało miejsce przed złożonym wnioskiem, organ koncesyjny nie mógł poprzestać na wydaniu decyzji cofającej koncesję jedynie w trybie porządkowym. Prowadzone postępowanie i poczynione ustalenia w zakresie ujawnionych nieprawidłowości w wykonywanej działalności zobowiązywały organ do wydania decyzji także w trybie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy. Powyższe oznacza, że nietrafne są zarzuty naruszenia prawa materialnego, bowiem zastosowanie obu norm uzasadniały prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne i ocena działania skarżącego. Mając na uwadze powyższe, działając na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.