VI SA/Wa 2579/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia R. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2017 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2017 roku sygn. akt VI SA/Wa 2579/16, 2. wstrzymać wykonanie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...]. R. D. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. z dnia [...] września 2016 roku, na mocy której skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Skarżący wniósł zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że jej wykonanie spowoduje bez wątpienia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla niego i jego rodziny. Podkreślił, że odebranie uprawnień oznacza dla niego utratę zatrudnienia i brak środków dla utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2017 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uprawdopodobnił, iż wykonanie przedmiotowej decyzji, na mocy której skreślono skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Następnie pismem z dnia 16 marca 2017 roku skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 marca 2017 r. odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 roku nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że nadal jestem pracownikiem ochrony, wykonującym pracę na rzecz P. S.A. w Oddziale w W., z tym że od dnia [...] marca 2016 r. podpisał umowę zmieniającą warunki zatrudnienia w związku z utratą uprawnień niezbędnych do realizowania zadań na dotychczasowym stanowisku pracy. Wymierny skutek tego zdarzenia to obniżenie wynagrodzenia skarżącego za pracę o około 25 % netto spowodowane niemożnością dostępu do broni i zmianą stanowiska pracy z dowódcy zmiany na pracownika ochrony. Zmianie uległ również wymiar czasu pracy skarżącego z 12 godzin pracy na dobę do 4-8 godzin. Ma to o tyle znaczenie, że po 12 godzinach miał on dzień wolny i mógł podejmować zatrudnienie u innego podmiotu na umowę zlecenia. Podkreślił, że w dotychczasowym postępowaniu nie dysponował umową z dnia [...] marca 2017 r. o zmianie warunków zatrudnienia, dlatego załączył ja do zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 195 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo. Z kolei zgodnie z art. 61 § 1 i 3 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż zasadą jest, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zatem wniosek skarżącego o wstrzymanie zmierza do zastosowania przez sąd wyjątkowej instytucji, jaką jest wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji lub postanowienia. Przesłankami uzasadniającymi wstrzymanie są grożące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy podkreślić, że do skarżącego należy wskazanie w uzasadnieniu wniosku okoliczności przemawiających za tym, że wykonanie zaskarżonego aktu grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub wywoła skutki trudne do odwrócenia. Strona powinna zatem we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji lub postanowienia w sposób przekonujący przedstawić okoliczności świadczące o tym, że przesłanki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., faktycznie zaistnieją oraz wskazać na konkretne przyczyny uzasadniające możliwość nastąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podstawą wydania postanowienia z dnia 2 marca 2017 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji było uznanie, na podstawie wniosku skarżącego, że nie uprawdopodobnił on, że wykonanie przedmiotowej decyzji może doprowadzić do nieodwracalnych skutków prawnych lub spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Tymczasem w zażaleniu skarżący przedstawił dokładne wyjaśnienia dotyczące jego sytuacji majątkowej i skutków wykonania zaskarżonej decyzji w sferze jego uprawnień pracowniczych. Zgodzić należy się ze skarżącym, że istotnie utrata uprawnień niezbędnych do realizowania zadań na dotychczasowym stanowisku pracy, a co za tym idzie obniżenie wynagrodzenia, spowodować może niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.