VI SA/Wa 2581/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego oddala skargę Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 18 czerwca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2024 r. poz. 485, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania P. J. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w W. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 16 kwietnia 2025 r. [...] orzekającej o odmowie wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że Strona wnioskiem z 11 listopada 2024 r. wystąpił do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w liczbie piętnastu egzemplarzy. Strona w uzasadnieniu swojego wniosku wskazała, że od 11 września 2024 r. prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie szkolenia strzeleckiego oraz posiada niezbędne kwalifikacje w tym zakresie. Podniosła, że broń do celów szkoleniowych jest jej potrzebna do prowadzenia kursów dla pracowników ochrony, prowadzonych przez Fundację [...] z którą ma umowę na prowadzenie zajęć teoretycznych, jak i praktycznych z techniki i taktyki użycia broni przez pracowników ochrony. Ponadto dodała, że w planach ma prowadzenie ogólnodostępnych kursów wprowadzających w sport strzelecki. Do wniosku dołączyła m.in. wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), potwierdzający zarejestrowanie działalności gospodarczej, w zakresie m.in. pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (85.59.B) i pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (85.51 .Z), wydane przez Polską Akademię Kultury i Sportu 5 września 2024 r.: zaświadczenie o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, certyfikat Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, oświadczenie z 12 listopada 2024 r. Fundacji "[...] o prowadzeniu dla niej zajęć z technik strzeleckich i prawidłowego posługiwania się bronią w ramach prowadzonych kursów na "Kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej" oraz kursów doszkalających dla pracowników ochrony, legitymację prowadzącego strzelanie wydaną przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (dalej: "PZSS") 11 września 2018 r., patent strzelecki potwierdzający kwalifikacje do uprawiania sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet, karabin i strzelba gładkolufowa oraz licencję PZSS uprawniającą do współzawodnictwa w sporcie strzeleckim w wymienionych wyżej dyscyplinach, ważną na 2024 r. (w trakcie postępowania wnioskodawca przedłożył aktualną licencję PZSS, ważną na 2025 r.), a także orzeczenia, lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią. W ramach prowadzonego postępowania, organ I instancji uzyskał pismo PZSS z 23 stycznia 2025 r. informujące, że firma o nazwie Polska Akademia Kultury i Sportu nie składała wniosku o zatwierdzenie kursu instruktora sportu strzeleckiego, nie przedstawiała programu ani kadry wykładowców, którzy mieliby prowadzić zajęcia, a zaświadczenie o ukończeniu kursu "Instruktora Sportu" wydane przez wskazany podmiot, nie potwierdza posiadania wiedzy, doświadczenia i umiejętności do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu ani uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich o których mowa w art. 41 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2024 r. poz. 1488 ze zm., dalej: "ustawa o sporcie"). Z uwagi na powyższe ustalenia, organ I instancji pismem z 17 lutego 2025 r. poinformował Stronę o przysługujących jej w prowadzonym postępowaniu prawach, w tym wynikających z art. 10 § 1 i art. 79a § 1 K.p.a. W odpowiedzi, Strona w piśmie z 18 marca 2025 r. nie zgadzając się z argumentacją organu I instancji przedstawiła własne stanowisko w tej sprawie. KWP, decyzją z 16 kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8 i ust. 3 pkt 7 oraz art. 12 ust. 1 u.b.a., odmówił wydania Stronie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. W uzasadnieniu wskazał, że Strona nie przedstawiła dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. i tym samym nie została spełniona przesłanka określona w tym przepisie. Od decyzji KWP, Strona wniosła odwołanie. KGP rozpoznając ponownie sprawę, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, wyjaśnił m.in., że niewątpliwie, Strona udokumentowała zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, niemniej ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 3 pkt 7, wyraźnie stanowi, że warunkiem uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, jest posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Odrębne przepisy, to akty prawodawcze powszechnie obowiązujące, normujące kwestię kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, wykraczające poza granice ustawy o broni i amunicji. KGP stwierdził, że co prawda, art. 41 ustawy o sporcie, jest jedynym przepisem prawa, regulującym nadawanie uprawnień do prowadzenia szkoleń strzeleckich, to jednak nie precyzuje umiejętności, doświadczenia i wiedzy, jakimi muszą się wykazać trenerzy czy instruktorzy sportu. KGP podzielił stanowisko organu I instancji, iż osoba, która ma zamiar prowadzić szkolenia o charakterze strzeleckim, winna się wykazać uprawnieniami trenera lub instruktora sportu, nabytymi po ukończeniu szkoleń lub kursów, prowadzonych przez podmioty specjalizujące się w tego typu kształceniu, np. AWF i inne uczelnie wyższe, PZSS, czy też podmioty komercyjne, specjalizujące się w tego typu szkoleniach, ale pod warunkiem, że prowadzone kursy przez takie podmioty były zatwierdzane przez PZSS. KGP zauważył, że ubiegając się o legitymację instruktora w PZSS należy ukończyć kurs instruktorski, który został zgłoszony przez organizatora do działu szkolenia związku, a jego program i kadra wykładowców, zostały zatwierdzone przez PZSS. Po ukończeniu kursu i zdaniu egzaminu końcowego, w którym bierze udział przedstawiciel związku, można otrzymać legitymacje instruktora sportu strzeleckiego. Zdaniem KGP, wbrew twierdzeniom Strony PZSS nie ma monopolu na wykazywanie ważnej przyczyny posiadania broni do celu szkoleniowego, jednakże z uwagi na cel powstania tej organizacji ma ona niewątpliwie szeroką wiedzę i doświadczenie w zakresie kształcenia osób na trenera, czy instruktora sportu. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy i dokumentów przedstawionych przez Stronę, tj. certyfikatu nr [...]potwierdzającego uzyskanie uprawnień Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego wydanego przez Polską Akademię Kultury i Sportu oraz zaświadczenia o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego z 5 września 2024 r. wydanego przez ten podmiot, które Strona załączyła na potwierdzenie kwalifikacji do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, ukończony przez nią kurs nie był zgłoszony i zatwierdzony przez PZSS. Natomiast kurs i sam egzamin był przeprowadzony z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, tj. w formie e-learningowej. KGP dodał, że jak wynika ze strony internetowej Polskiej Akademii Kultury i Sportu, kurs na instruktora wyszkolenia strzeleckiego składa się z części ogólnej oraz specjalistycznej i najbardziej aktywni kursanci mogą ukończyć szkolenie w 2-3 dni, a średni czas trwania kursu wynosi 7-8 dni. Po każdym temacie przystępuje się do testu cząstkowego. Po rozwiązaniu wszystkich testów cząstkowych, przechodzi się do filmu zaliczeniowego oraz testu generalnego. W wypadku niezaliczenia jednego z testów można nieodpłatnie przystąpić do niego ponownie. Ilość prób jest nieograniczona. Film zaliczeniowy jest końcowym etapem kursu i egzaminem praktycznym w formie on-line. Powinien trwać około 5-10 minut. Temat filmu kursant wybiera samodzielnie z dostępnej listy tematów. Film zaliczeniowy ma służyć ocenie wiedzy na wybrany temat i poprawności jej przekazywania. KGP wskazał następnie, że program kursu instruktorskiego w strzelectwie sportowym w ramach PZSS składa się z części ogólnej (80 godzin) i części specjalistycznej (130 godzin), a jednym z wymagań jest obecność na wykładach i ćwiczeniach. Ponadto warunkiem uczestnictwa w takim kursie jest, oprócz wykształcenia minimum średniego, m.in. zaświadczenie od lekarza o braku przeciwskazań do wykonywania zawodu instruktora sportu strzeleckiego, członkostwo zarejestrowanego stowarzyszenia strzeleckiego, posiadanie patentu, licencji PZSS. Kurs instruktora sportu AWF obejmuje zazwyczaj 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym. KGP zauważył, że różnica w kształceniu instruktorów sportu w strzelectwie sportowym na kursach zatwierdzonych przez PZSS lub prowadzonych np. przez AWF i kursu instruktora prowadzonego na platformie e-learningowej przez Polską Akademię Kultury i Sportu, który strona ukończyła jest istotna. Zdaniem organu odwoławczego Strona nie posiada wystarczającego przygotowania do prowadzenia szkoleń strzeleckich, ponieważ ukończenie kursu przeprowadzonego przez Polską Akademię Kultury i Sportu z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, nie daje gwarancji, iż nabyła stosowną wiedzę i kwalifikacje zawodowe, aby prowadzić szkolenia strzeleckie. Co prawda z przepisów ustawy o broni i amunicji, nie wynika wprost, że tylko posiadanie uprawnień uzyskanych na kursach zatwierdzonych przez PZSS, uprawnia do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Niemniej, zdaniem KGP, nie ulega wątpliwości, że uzyskanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego na podstawie tego przepisu prawa uprawnia do prowadzenia szkoleń strzeleckich nie tylko na platformie e-learningowej, ale także do szkolenia w trybie stacjonarnym wszystkich osób zainteresowanych, w tym osób, które są zrzeszone w PZSS. Dlatego też, osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie, bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi, natomiast art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., musi być interpretowany w sposób gwarantujący maksimum bezpieczeństwa osób, posługującym się tak skrajnie niebezpiecznym narzędziem jakim jest broń palna. Z tego względu, zdaniem KGP, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym możliwość niewyrażenia zgody na jej posiadanie, nie może być postrzegana, jako zamach na swobody obywatelskie, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa. Z uwagi na powyższe, KGP uznał, że uprawniona jest ocena, iż Strona nie udowodniła ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a. Nie posiada bowiem stosownych, wymaganych uprawnień do uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego, a to uzasadnia odmowę wydania takiego pozwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzją KGP z 18 czerwca 2025 r. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, art. 7 i art. 7a K.p.a. Skarżący podniósł, że KGP powołuje się na przepis wykonawczy opisany w rozporządzeniu Ministra Sportu i Turystyki z 18 lutego 2011 r. który, jak sam zauważa , został uchylony na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów ( Dz.U. 2013 poz. 829). Skarżący dodał, że KGP zauważył, że "Uchylenie powyższego rozporządzenia i niepowołanie innego, może świadczyć o tym , że założenie ustawodawcy do celu dereglamentacji - iż właśnie pracodawcy będą oceniać przydatność do zawodu". Zdaniem Skarżącego podnoszenie przez KGP bezpieczeństwa na strzelnicy jest bardzo słuszną kwestią, mającą się jednak nijak do wyszkolenia instruktora strzelectwa. Jak wskazał Skarżący , ani instruktor , ani nawet trener strzelectwa nie mogą samodzielnie prowadzić zajęć na strzelnicy bez obecności Prowadzącego Strzelanie chyba, że mają takie uprawnienia. To prowadzący strzelania zapewnia prawidłowość toku zajęć na strzelnicy , rolą instruktora jest nauka prawidłowej postawy, oddychania, pracy na języku spustowym itp. Skarżący dodał, że oczywiście Polski Związek Strzelectwa Sportowego może określić, do celów wewnętrznych, jakie kursy musi ukończyć instruktor by prowadzić zajęcia w klubie zrzeszonym PZSS ale nie może to być wykładnią dla Wydziałów Postępowania Administracyjnego Policji. W piśmie z 21 września 2025 r. Skarżący odnosząc się do pisma KGP zauważył, że organy Policji w całym procesie decyzyjnym, z uporem godnym lepszej sprawy, mylą pojęcie bezpieczeństwa na strzelnicy i prawidłowego przygotowania strzeleckiego z procesem treningu Strzelca sportowego, nobilitując przy tym PZSS do jedynie słusznej instytucji, wyroczni wręcz, określającej zasady szkolenia strzeleckiego . Skarżący zauważył, że aby uzyskać broń np. do ochrony osobistej czy broń do celów kolekcjonerskich, poza spełnieniem przesłanek ustawowych, należy zdać egzamin przed Policją . Nikt nie sprawdza jakie szkolenie przeszedł kandydat a Skarżący wskazał, że znam przypadki , że osoba która zdała taki egzamin uczyła się z YouTuba. Skarżący podniósł, że zgodnie z intencją ustawodawcy wprowadzającego ustawę z 9 maja 2014 r. o ułatwieniu dostępu do wykonywania niektórych zawodów regulowanych, to rynek powinien weryfikować czy Skarżący prowadzi szkolenia efektywnie i profesjonalne a nie KWP czy KGP, a już na pewno nie PZSS, gdyż Skarżący nie ma zamiaru szkolić sportowców. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia. W niniejszej sprawie organy Policji odmówiły Skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 8, ust. 3 pkt 7 u.b.a. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.b.a., właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Z ust. 2 pkt 8 wynika, że pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach szkoleniowych. Jak wynika natomiast z ust. 3 pkt 7 tego artykułu za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1, uważa się w szczególności posiadanie uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim oraz udokumentowane zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich - dla pozwolenia na broń do celów szkoleniowych. W przedmiotowej sprawie Skarżący występując wnioskiem z 11 listopada 2024 r. do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną do celu szkoleniowego w liczbie piętnastu egzemplarzy, na potwierdzenie spełnienia przesłanki ważnej przyczyny posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 1 w związku z ust. 3 pkt 7 u.b.a., do wniosku załączył m.in. wyciąg z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), potwierdzający zarejestrowanie działalności gospodarczej, w zakresie m.in. pozostałych pozaszkolnych form edukacji, gdzie indziej niesklasyfikowanych (85.59.B) i pozaszkolnych form edukacji sportowej oraz zajęć sportowych i rekreacyjnych (85.51 .Z), a także zaświadczenie o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego oraz certyfikat Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, wydane przez Polską Akademię Kultury i Sportu. Organy obu instancji stwierdziły, że prowadzone postępowanie administracyjne nie wykazało, aby Skarżący stanowił zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co potwierdza pozytywna opinia z miejsca zamieszkania i informacja z Krajowego Rejestru Karnego, iż nie figuruje w tym rejestrze jako osoba karana, a także że Skarżący udokumentował zarejestrowanie działalności gospodarczej w zakresie szkoleń strzeleckich, co potwierdza dokument z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Ustalenia te nie budzą wątpliwości w sprawie. Organy uznały jednak, że przedłożone przez Skarżącego zaświadczenie o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego oraz certyfikat Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, wydane przez Polską Akademię Kultury i Sportu nie potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień, określonych w odrębnych przepisach do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim, w związku z czym zdaniem organów, Skarżący nie wykazał ważnej przyczyny posiadania wnioskowanej broni. Sporna w niniejszej sprawie jest zatem kwestia, czy przedłożone przez Skarżącego dokumenty w postaci zaświadczenia o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego oraz certyfikatu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, wydanych przez Polską Akademię Kultury i Sportu potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do wniosku, że prawidłowe jest stanowisko organy przedstawione w uzasadnieniu tej decyzji. Należy zauważyć, że w odniesieniu do uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., odsyła do odrębnych przepisów. W obecnie obowiązujących przepisach nie ma odrębnych przepisów dotyczących prowadzenia szkoleń odnoszących się bezpośrednio do szkoleń o charakterze strzeleckim. Dlatego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż odrębnymi przepisami regulującymi kwestię uprawnień m.in. do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o sporcie, sportem są wszelkie formy aktywności fizycznej, które przez uczestnictwo doraźne lub zorganizowane wpływają na wypracowanie lub poprawienie kondycji fizycznej i psychicznej, rozwój stosunków społecznych lub osiągnięcie wyników sportowych na wszelkich poziomach. W świetle tej definicji sportem niewątpliwie jest również strzelectwo. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA, który w wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1823/21 stwierdził, że: "Nie jest więc nieuprawniony wniosek, że źródłem oraz podstawą przyznania uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim są odpowiednio stosowane przepisy ustawy o sporcie, jako przepisy odrębne w rozumieniu art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji (por. w tej mierze również wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 265/22)." W ustawie o sporcie kwestie dotyczące tytułów zawodowych w sporcie trenera i instruktora sportu reguluje art. 41, który w ust. 1 stanowi, że zorganizowane zajęcia w zakresie sportu w związku sportowym oraz w klubie sportowym uczestniczącym we współzawodnictwie organizowanym przez polski związek sportowy może prowadzić wyłącznie trener lub instruktor sportu w rozumieniu ustawy. Stosując odpowiednio przepisy o sporcie w tym art. 41 tej ustawy, który ma charakter ogólny, wykraczający swoim zakresem poza prowadzenie zajęć w zakresie sportu strzeleckiego, należy dojść do wniosku, że osoba zamierzająca prowadzić szkolenia w zakresie strzelectwa, powinna legitymować się uprawnieniami przewidzianymi w art. 41 ust. 1 ustawy o sporcie (tytułem trenera lub instruktora), bez względu na formę organizacyjną, w jakiej takie szkolenie prowadzi. Jak wynika z ust. 3 tego artykułu, trenerem lub instruktorem sportu w sportach, w których działają polskie związki sportowe, może być osoba, która: 1) ukończyła 18 lat; 2) posiada co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe; 3) posiada wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do wykonywania zadań trenera lub instruktora sportu; 4) nie była skazana prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo, o którym mowa w art. 46-50, lub określone w rozdziale XIX, XXIII, z wyjątkiem art. 192 i art. 193, rozdziale XXV i XXVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny. W niniejszej sprawie sporne jest posiadanie przez Skarżącego wiedzy, doświadczenia i umiejętności niezbędnych do wykonywania zadań instruktora sportu strzeleckiego – uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim (art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a.). Sąd zgadza się z organami Policji, że przedłożone przez Skarżącego dokumenty w postaci zaświadczenia o ukończeniu kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego oraz certyfikatu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, wydanych przez Polską Akademię Kultury i Sportu nie potwierdzają posiadania przez Skarżącego uprawnień do prowadzenia szkoleń o charakterze strzeleckim. Należy w tym miejscu wskazać, że Sąd podziela stanowisko wyrażone przez NSA w cyt. już wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt II GSK 1823/21, w którym NSA stwierdził, że: "(...) treść przepisów art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy o sporcie, których przedmiot regulacji dotyczy tytułów zawodowych w sporcie (trenera lub instruktora sportu) została ukształtowany ustawą z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów. W omawianym zakresie celem tej ustawy – co znajduje swoje potwierdzenie w uchyleniu nią rozporządzenia z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie szczegółowych warunków uzyskiwania kwalifikacji zawodowych w sporcie – było oddanie "[...] rynkowi danych usług uprawnienia do określenia wymogów kwalifikacyjnych dla osób świadczących daną usługę. W przypadku trenera i instruktora sportu założeniem jest, by funkcję taką przejęły polskie związki sportowe, ustanawiając autonomiczne systemy licencyjne oparte na kluczu kompetencji i umiejętności niezbędnych do prowadzenia szkolenia w danym sporcie. Wówczas od sposobu ukształtowania systemów licencyjnych przez polskie związki sportowe zależeć będzie jakość szkolenia [...]. Wymogi kwalifikacyjne określone w sposób zbyt wymagający będą [...] skutkować ciągłym ograniczeniem dostępu do zawodu, natomiast określone w sposób zbyt liberalny mogą prowadzić do obniżenia jakości szkolenia w danym sporcie". W związku z powyższym oraz wobec tego – co jest aż nadto oczywiste – że posiadanie broni podlega ścisłej reglamentacji prawnej, co powoduje, że spełnianie warunków uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania podlega nie mniej restrykcyjnej ocenie, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że z uwagi na wskazywany przez stronę cel posiadania broni, nie każde uprawnienia do prowadzenia szkoleń strzeleckich uzasadniają jednak wniosek o zaktualizowaniu się przesłanki, o której jest mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 ustawy o broni i amunicji." W świetle powyższego wywodu NSA i kończącego go wniosku, z którym Sąd całkowicie się zgadza, należy zauważyć, że KGP prawidłowo wskazał na tryb szkolenia, który przeszedł Skarżący uzyskując zaświadczenie o ukończenia kursu Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego oraz certyfikat Instruktora Wyszkolenia Strzeleckiego, wydane przez Polską Akademię Kultury i Sportu w odniesieniu do analogicznego szkolenia, którego program jest zatwierdzany przez PZSS. Jak wskazał KGP i co nie jest sporne w sprawie, ukończony przez Skarżącego kurs nie był zgłoszony i zatwierdzony przez PZSS, natomiast kurs i sam egzamin był przeprowadzony z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, tj. w formie e-learningowej. Ze strony internetowej Polskiej Akademii Kultury i Sportu wynika, że kurs na instruktora wyszkolenia strzeleckiego składa się z części ogólnej oraz specjalistycznej i najbardziej aktywni kursanci mogą ukończyć szkolenie w 2-3 dni, a średni czas trwania kursu wynosi 7-8 dni. Po każdym temacie przystępuje się do testu cząstkowego. Po rozwiązaniu wszystkich testów cząstkowych, przechodzi się do filmu zaliczeniowego oraz testu generalnego. W wypadku niezaliczenia jednego z testów można nieodpłatnie przystąpić do niego ponownie. Ilość prób jest nieograniczona. Film zaliczeniowy jest końcowym etapem kursu i egzaminem praktycznym w formie on-line. Powinien trwać około 5-10 minut. Temat filmu kursant wybiera samodzielnie z dostępnej listy tematów. Film zaliczeniowy ma służyć ocenie wiedzy na wybrany temat i poprawności jej przekazywania. Ustalenia te znajduję potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy i nie są kwestionowane przez Skarżącego. Natomiast, jak wskazał KGP, program kursu instruktorskiego w strzelectwie sportowym w ramach PZSS składa się z części ogólnej (80 godzin) i części specjalistycznej (130 godzin), a jednym z wymagań jest obecność na wykładach i ćwiczeniach. Kurs instruktora sportu Akademii Wychowania Fizycznego natomiast obejmuje zazwyczaj 180 godzin zajęć programowych i składa się z bloków: 60 godzin zajęć teoretycznych, 90 godzin dyscypliny kierunkowej (strzelectwo sportowe) oraz 30 godzin praktyki instruktorskiej w klubie sportowym. W świetle powyższego należy całkowicie zgodzić się z konstatacją KGP, że różnica w kształceniu instruktorów sportu w strzelectwie sportowym na kursach zatwierdzonych przez PZSS lub prowadzonych np. przez AWF i kursu instruktora prowadzonego na platformie e-learningowej przez Polską Akademię Kultury i Sportu, który ukończył Skarżący – jest istotna. To z kolei prowadzi do wniosku, zgodnego z wnioskiem KGP, że Skarżący nie posiada wystarczającego przygotowania do prowadzenia szkoleń strzeleckich, ponieważ ukończenie kursu przeprowadzonego przez Polską Akademię Kultury i Sportu z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, nie daje gwarancji, iż Skarżący nabył stosowną wiedzę i kwalifikacje zawodowe, aby prowadzić szkolenia strzeleckie. KGP prawidłowo zatem uznał, że Skarżący nie wykazał ważnej przyczyny posiadania broni w celu szkoleniowym, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 7 u.b.a., nie posiada bowiem stosownych, wymaganych uprawnień do uzyskania pozwolenia na broń do celu szkoleniowego. W świetle powyższych wyjaśnień, Sąd uznał za nieskuteczną argumentację Skarżącego podniesioną w skardze oraz w piśmie z 30 lipca 2025 r. KGP wykazał w zaskarżonej decyzji istotne braki szkolenia przeprowadzonego przez Polską Akademię Kultury i Sportu w porównaniu do kursów zatwierdzonych przez PZSS lub prowadzonych np. przez AWF, co Skarżący bezpodstawnie uznaje za nobilitację PZSS. Bez względu na podnoszony przez Skarżącego fakt, że bez obecności prowadzącego strzelanie ani instruktor, ani trener strzelectwa nie mogą samodzielnie prowadzić zajęć chyba, że mają takie uprawnienia, osoba prowadząca szkolenie w zakresie strzelania musi legitymować się określoną wiedzą merytoryczną i posiadać umiejętności dotyczące nie tylko obchodzenia się z bronią, ale również znać metodykę (sposoby) przekazywania tej wiedzy i umiejętności osobom szkolonym. Posługiwanie się bronią, również w celach szkoleniowych, z uwagi na specyfikę tego zajęcia i związane z nim zagrożenia dla zdrowia i życia ludzkiego niewątpliwie wymaga posiadania odpowiedniego przygotowania w tym zakresie, formalnie potwierdzonego odpowiednimi uprawnieniami (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2027/20). Z powyższych względów Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez KGP art. 6, art. 7 i art. 7a K.p.a. Sąd stwierdza, że KGP działając na podstawie przepisów prawa wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 K.p.a.), prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ponadto organy Policji dokonały wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Cały materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony oraz wyczerpująco zostały wyjaśnione kryteria, którymi organy kierowały się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art. 107 § 3. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które KGP powinien rozstrzygnąć na korzyść Skarżącego (art. 7a K.p.a.). Sąd stwierdza, że KGP nie naruszył w niniejszej sprawie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji wyroku. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.