VI SA/Wa 2582/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. Sp. j. z siedzibą w N. o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w sprawie ze skargi F. Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i odbiornika radiowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...]. F. Sp. j. z siedzibą w N. (dalej też jako spółka, skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2013 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych i odbiornika radiowego w kwocie 26 296 złotych pięćdziesięciu groszy. Skarżąca wniosła zarazem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż jej wykonanie spowodowałoby możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca podkreśliła we wniosku, iż stosując się do zaskarżonej decyzji może ponieść konkretne szkody majątkowe, które są w pełni realne. Wyjaśniła, że spółka jest w trudnej sytuacji wynikającej z przejściowego kryzysu ekonomicznego odczuwalnego w segmencie hotelarstwa i gastronomii w rejonie, w którym prowadzona jest przez spółkę działalność gospodarcza. Spółka balansuje na granicy bankructwa i wykonanie decyzji poprzez zapłatę kwoty 26 296, 50 złotych doprowadzi do zakończenia działalności gospodarczej przez spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r. - FZ 65/04). Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji skutkować będzie zakończeniem jej działalności, z uwagi na trudną sytuację wynikającą z przejściowego kryzysu ekonomicznego odczuwalnego w segmencie hotelarstwa i gastronomii w regionie. Skarżąca nie powiązała jednakże skutków wykonania decyzji w zakresie nałożenia opłaty w kwocie 26 296, 50 złotych z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej i organizacyjnej. Nie podała żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat), jak również nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu decyzji. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji a w szczególności, czy skarżąca jest w stanie pokryć opłatę z posiadanych środków finansowych, czy też jej uiszczenie skutkowałoby koniecznością likwidacji prowadzonej działalności. Tymczasem ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, organizacyjnej i majątkowej skarżącej, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji dojdzie do realizacji wskazanych przez stronę przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Skoro skarżąca nie wskazała żadnych danych dotyczących jej sytuacji majątkowej oraz posiadanych zasobów finansowych, nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Należy także zaznaczyć, iż ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje w ramach instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu kompetencji Sądu do wzywania wnioskodawcy o przedłożenie dodatkowo stosownych dokumentów lub złożenie wyjaśnień, które miałyby uzasadniać potrzebę wstrzymania wykonania decyzji (p. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 sierpnia 2010 r. sygn. akt II FZ 391/10). Jedynie w gestii strony leży sprecyzowanie w tym wniosku okoliczności wskazujących na wypełnienie przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a oraz przedstawienie dowodów na ich poparcie. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.