VI SA/Wa 2584/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy radców prawnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. P. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], wydaną w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zawód radcy prawnego wykonuje nieprzerwanie od 11 lat w sposób rzetelny i uczciwy. Skarżący podkreślił, że prowadzi obecnie kilkanaście spraw sądowych, za które otrzymał od swoich mocodawców honoraria i zaliczki opiewające na kilkadziesiąt tysięcy złotych. W tej sytuacji, skarżący uznał, że niemożność kontynuowania i zakończenia wyżej powołanych spraw spowodowuje ogromne szkody majątkowe zarówno dla skarżącego, jak i jego klientów, a także doprowadzi do sytuacji, w której konieczne będzie powtarzania wielu czynności procesowych. W związku z tym, skarżący uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować nieodwracalne skutki dla skarżącego i jego mocodawców. W piśmie z dnia 3 grudnia 2014 r. Minister Sprawiedliwości, ustosunkowując się do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji - stwierdził, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Organ wyjaśnił, że wszczęte postępowanie sądowo-administracyjne jest następstwem prawomocnego orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., wydanego w sprawie sygn. akt [...], w którym skarżącemu P. P. wymierzono karę pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Minister zauważył, ze w dniu 10 września 2013 r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W. przesłał Dziekanowi Rady OIRP w W. do wykonania odpis wskazanego orzeczenia Sądu Dyscyplinarnego ze wzmianką o jego wykonalności. W tej sytuacji, Minister uznał, że skarżący dysponował odpowiednio długim czasem, aby przygotować się do zakończenia swojej dotychczasowej działalności. Ponadto, Minister Sprawiedliwości stwierdził, że kontynuowanie działalności zawodowej przez skarżącego stoi w sprzeczności z orzeczeniem Sądu Dyscyplinarnego. Jednocześnie, Minister uznał, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - zaprzestanie wykonywanie przez skarżącego praktyki radcy prawnego nie rodzi ryzyka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem w świetle przepisu art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 637) istnieje możliwość wyznaczenia przez dziekana okręgowej izby radców prawnych z urzędu zastępcy radcy prawnego, który poprowadzi sprawy prowadzone dotychczas przez radcę prawnego skreślonego z listy radców prawnych. W dniu 3 grudnia 2014 r. swoje pisemne stanowisko odnośnie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji przedstawiło również Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, działające jako uczestnik postępowania. W złożonym do akt sprawy piśmie procesowym Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych sprzeciwiło się wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Uczestnik wyjaśnił, że postępowanie w sprawie skreślenia jest konsekwencją postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym i wykonalnym zarazem orzeczeniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r., sygn. akt [...], na mocy którego wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych wskazało ponadto, że radca prawny zobowiązany jest powstrzymać się od wykonywania czynności zawodowych z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie, należy uznać, że uzasadnienie wspomnianego wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wyjaśnić należy ponadto, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W tej sytuacji, uznać trzeba, iż przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Wskazać należy, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Mając powyższe na względzie, uznać trzeba, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. W niniejszej sprawie, strona skarżąca pomimo ciążącego na niej obowiązku nie wykazała w złożonym wniosku zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ograniczając się jedynie do wnioskowania o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości, przy czym nie uprawdopodobniła żadnej okoliczności uzasadniającej uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Zdaniem Sądu, nie jest wystarczające stwierdzenie, że pozostawienie w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Sąd uznał, że ocena merytoryczna wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi być dokonana na podstawie konkretnych okoliczności, które pozwolą wyjaśnić, czy skreślenie skarżącego z listy radców prawnych może wiązać się z konkretnymi zagrożeniami wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie wnioskodawca ograniczył się jedynie do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się w nim na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. bez dokładnego przedstawienia stosownego materiału źródłowego, z którego wynikałaby konieczność zastosowania ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia po jego stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto, należy zauważyć, że Minister Sprawiedliwości, ustosunkowując się do argumentacji strony skarżącej, zasadnie wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 21 ust. 2 ustawy o radcach prawnych, w razie potrzeby dziekan okręgowej izby radców prawnych wyznacza z urzędu zastępcę radcy prawnego, który został skreślony z listy radców prawnych, co w konsekwencji oznacza, że prawa i interesy klientów będą zabezpieczone. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie -działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.