VI SA/Wa 2584/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Minister Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy radców prawnych oddala skargę w całości Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w związku z art. 29 pkt 6, art. 291 i art. 28 ust. 6 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 637 - dalej także: "u.r.p.") - po rozpatrzeniu odwołania P. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") - utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie skreślenia skarżącego P.P. z listy radców prawnych prowadzonej przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy: Skarżący P.P. został wpisany na listę radców prawnych uchwałą Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. Orzeczeniem z dnia [...] sieprnia 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt [...], Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. uznał radcę prawnego P.P. za winnego naruszenia art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego i na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych wymierzył mu karę pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Sąd uznał również skarżącego P.P. za winnego naruszenia pozostałych zarzucanych mu czynów, tj. art. 6 i art. 47 ust. 2 Kodeksu Etyki Radców Prawnych i na podstawie art. 65 ust. 3a ustawy o radcach prawnych wymierzył mu kary pieniężne w kwocie po 2.500 złotych za każdy czyn. Ponadto, Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania w kwocie 5.000 złotych. W dniu 10 września 2013 r. Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W., powołując się na przepisy art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o radcach prawnych, przesłał Dziekanowi Rady OIRP w W. do wykonania odpis prawomocnego orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego wydanego w dniu [...] sierpnia 2013 r., sygn. akt [...], wraz ze wzmianką o wykonalności owego orzeczenia. Po otrzymaniu powyższego orzeczenia Rada OIRP w W. pismem z dnia 17 września 2013 r. zawiadomiła skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skreślenia strony skarżącej z listy radców prawnych na podstawie art. 29 pkt 6 u.r.p. oraz o możliwości złożenia - w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma - stosownych wyjaśnień oraz ewentualnych wniosków. Jednocześnie organ poinformował skarżącego, że jego sprawa będzie rozpoznana na posiedzeniu Rady OIRP w W. w dniu [...] października 2013 r., na którym strona może być obecna i złożyć odpowiednie wyjaśnienia. Zawiadomienie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] października 2013 r. Ze znajdującej się w aktach sprawy notatki sporządzonej przez kierownika Działu Ewidencji Radców Prawnych OIRP w W. wynika, że skarżący został telefonicznie poinformowany, że wobec odebrania przez niego zawiadomienia dopiero w dniu 7 października 2013 r., sprawa została przesunięta na posiedzenie Rady OIRP wyznaczone na dzień [...] października 2013 r. Niezależnie od powyższego, o nowym terminie posiedzenia Rady OIRP organ poinformował skarżącego pismem z dnia 11 października 2013 r., w którym ponownie pouczono stronę o prawie wzięcia udziału w posiedzeniu i możliwości składania wyjaśnień. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 października 2013 r. w trybie art. 44 k.p.a. Po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w dniu [...] października 2013 r., na którym obecny był skarżący, w związku z treścią prawomocnego orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W. oraz po wysłuchaniu wyjaśnień strony skarżącej, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., powołując się na przepis podstawie art. 29 pkt 6 ustawy o radcach prawnych, podjęła uchwałę nr [...] w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. W dniu 13 stycznia 2014 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej uchwały Rady OIRP w W. Nie zgadzając się ze spornym rozstrzygnięciem, skarżący zarzucił, iż nie został w sposób należyty zawiadomiony o posiedzeniu Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. mającej odbyć się w dniu [...] października 2013 r. Ponadto, skarżący zarzucił, iż Rada OIRP podjęcie zaskarżoną uchwałę po upływie 30 dni. Jednocześnie, skarżący zarzucił, iż nie przesłano mu, jako obwinionemu, orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego wydanego pod jego nieobecność. W konsekwencji, skarżący uznał, że wspomniane orzeczenie - wbrew twierdzeniom Rady OIRP - nie jest prawomocne, a tym samym sporna uchwała o skreśleniu skarżącego z listy została podjęta z rażącym naruszeniem procedury. Mając na względzie powyższe, skarżący wniósł o zmianę spornej uchwały z dnia [...] października 2013 r., względnie o jej uchylenie. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania strony skarżącej Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych uchwałą z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymało w mocy sporną uchwałę Rady OIRP w W. z dnia [...] października 2013 r. W uzasadnieniu Prezydium KRRP wskazało, że kara pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego jest jedną z kar dyscyplinarnych wskazaną w przepisie art. 65 ust. 1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych. Powołując się na art. 65 ust. 2c u.r.p., Prezydium KRRP podniosło, że kara pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego pociąga za sobą skreślenie z listy radców prawnych. Jak zauważył organ, szczegółowe uregulowanie odnośnie tej kary zawierają przepisy art. 29 pkt 6 i art. 291 cyt. ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi materialnoprawną podstawę skreślenia z listy radców prawnych w wypadku orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Z kolei, jak wskazało Prezydium KRRP, przepis art. 291 ustawy o radcach prawnych zobowiązuje radę okręgowej izby radców prawnych do podjęcia uchwały w sprawie skreślenia z listy radców prawnych w terminie 30 dni od dnia powzięcia wiadomości o uprawomocnieniu się orzeczenia dyscyplinarnego o zastosowaniu tej kary. Prezydium KRRP wskazało, że treść przepisu art. 29 pkt 6 ustawy o radcach prawnych wiąże OIRP, jako organ pierwszej instancji, co do kierunku rozpoznania sprawy, obligując do skreślenia radcy prawnego z listy radców prawnych z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia dyscyplinarnego o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu, a uchwała w tej sprawie powinna być podjęta w terminie 30 dni od powzięcia wiadomości o okolicznościach uzasadniających skreślenie. Zdaniem Prezydium KRRP, użycie przez ustawodawcę wyrazu "skreśla się" oznacza, że organ jest związany sposobem rozstrzygnięcia, a więc skreślenie radcy prawnego z listy ma w tym przypadku charakter obligatoryjny. Prezydium KRRP zauważyło, że wobec skarżącego Okręgowy Sąd Dyscyplinarny OIRP w W. w dniu [...] sieprnia2013 r. orzekł karę dyscyplinarną, zaś informację o prawomocności tego orzeczenia przekazał Przewodniczący Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego pismem, które zostało złożone w dniu 10 września 2013 r. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Prezydium KRRP uznało, że podjęcie przez Radę OIRP w W. uchwały w dniu [...] października 2013 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych, po upływie trzydziestodniowego terminu od powzięcia wiadomości o prawomocnym orzeczeniu kary dyscyplinarnej, nie ma wpływu na prawidłowość spornego rozstrzygnięcia. Prezydium KRRP wskazało przede wszystkim, iż uchwała, do której podjęcia zobligowana jest Rada OIRP, ma charakter uchwały o charakterze formalnym, albowiem jest ona podejmowana w konsekwencji orzeczonej kary dyscyplinarnej. Ponadto, Prezydium KRRP stwierdziło, że termin określony w art. 291 ustawy o radcach prawnych ma wyłączenie charakter instrukcyjny. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony skarżącej dotyczącego nieprawidłowego zawiadomienia o posiedzeniu Rady OIRP w dniu [...] października 2013 r., Prezydium KRRP stwierdziło, że termin tego posiedzenia został wskazany z uwagi na to, iż skarżący przesłane do niego zawiadomienie z dnia 18 września 2013 r. odebrał w dniu 7 października 2013 r., tj. już po terminie posiedzenia Rady OIRP, na którym pierwotnie miała być rozpatrywana jego sprawa. Jednocześnie Prezydium KRRP zauważyło, że o tym, iż zawiadomienie o nowym terminie posiedzenia Rady OIRP (dokonane zarówno telefonicznie, jak i pisemnie) dotarło do strony skarżącej, świadczy fakt, że skarżący wziął udział w tym posiedzeniu i złożył stosowne wyjaśnienia. Ponadto, Prezydium KRRP uznało, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - Rada OIRP w W. zasadnie przyjęła, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka istnienia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego. Według Prezydium KRRP, okoliczność tę bezsprzecznie potwierdza znajdujący się w aktach sprawy odpis orzeczenia Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] sierpnia 2013 r., opatrzony klauzulą "Niniejsze orzeczenie jest prawomocne i podlega wykonaniu". Niezależnie od powyższego, Prezydium KRRP podkreśliło, że postępowanie o skreślenie z listy radców prawnych jest postępowaniem odrębnym od postępowania dyscyplinarnego i z tego względu w jego toku strona ukarana nie może kwestionować rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem Prezydium KRRP, zarzut ten mógł być wyłącznie podnoszony w postępowaniu dyscyplinarnym (w tym miejscu organ samorządu radcowskiego powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1299/09). Mając powyższe na względzie, Prezydium KRRP uznało, iż niezasadny jest również zarzut skarżącego, jakoby sporna uchwała Rady OIRP obarczona była rażącym uchybieniem kwalifikującym ją do stwierdzenia nieważności na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. z uwagi na "rażące naruszenie procedury". W ocenie Prezydium KRRP, wbrew zarzutom strony skarżącej, Rada OIRP w W., wydając zaskarżoną uchwałę, nie dopuściła się zarzucanych naruszeń przepisów procedury administracyjnej. Według organu, skoro żaden przepis nie został naruszony, to tym bardziej nie mógł być naruszony w stopniu, który można by ocenić, jako rażący. W piśmie z dnia 31 marca 2014 r. skarżący wniósł do Ministra Sprawiedliwości odwołanie od powyższej uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] . Wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej uchwały Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, jak i poprzedzającej ją uchwały Rady OIRP w W. , skarżący zarzucił spornej uchwale Prezydium KRRP naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o doręczeniach oraz przepisów ustawy o radcach prawnych, w szczególności jej art. 291 określającego trzydziestodniowy termin do podjęcia uchwały. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Minister Sprawiedliwości - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 29 pkt 6, art. 291 i art. 28 ust. 6 ustawy o radcach prawnych - decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] - utrzymał w mocy uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W, z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie skreślenia skarżącego P.P. z listy radców prawnych prowadzonej przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. W uzasadnieniu wydanej decyzji Minister stwierdził, iż zarówno Prezydium KRRP, jak i Rada OIRP w W. poczyniły w niniejszej sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne i w konsekwencji dokonały prawidłowej oceny prawnej. Powołując się na przepis art. 29 pkt 6 u.r.p., a także na art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 65 ust.1 pkt 4 tej ustawy, jak również na regulację zawartą w przepisie art. 291 w związku z art. 29 pkt 6 u.r.p., Minister uznał, że Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., w ramach swoich kompetencji wynikających z powołanych przepisów, w sposób prawidłowy podjęła sporną uchwałę w sprawie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. Minister zauważył, że podstawę do wydania kwestionowanej uchwały stanowiło orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W. z dnia [...] sierpnia2013 r., wydane w sprawie sygn. akt [...], na podstawie którego sąd dyscyplinarny wymierzył skarżącemu karę pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Minister wskazał, że przedmiotowe orzeczenie dyscyplinarne wraz ze wzmianką o jego wykonalności i prawomocności zostało przekazane Radzie OIRP do wykonania w dniu 10 września 2013 r., zaś jego prawomocność, która nastąpiła z dniem 15 sierpnia 2013 r., została dodatkowo potwierdzona w piśmie z dnia 12 maja 2014 r. przesłanym do Ministerstwa Sprawiedliwości przez Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W. . W tej sytuacji, Minister Sprawiedliwości uznał, że w świetle art. 29 pkt 6 u.r.p., Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. była zobligowana do podjęcia uchwały w przedmiocie skreślenia skarżącego P.P. z listy radców prawnych. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu uchybienia przez Radę OIRP w W. 30-dniowemu terminowi do podjęcia przedmiotowej uchwały, Minister Sprawiedliwości zauważył, że choć zarzut jest słuszny, to jednak nie może rodzić skutków prawnych dotyczących podjętej uchwały, w szczególności wpływających na jej ważność. Minister uznał bowiem, że wskazany w przepisie art. 291 u.r.p. termin ma wyłącznie charakter porządkowy - instrukcyjny, na co wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 76/12 (LEX nr 1337212). Minister wskazał, że celem takich przepisów jest nałożenie obowiązku szybkiego działania przez organ i podejmowanie rozstrzygnięć w określonym terminie, ale przekroczenie tego terminu nie pozbawia organu kompetencji do wydania rozstrzygnięcia. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów o doręczeniach zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego, Minister Sprawiedliwości zgodził się ze stanowiskiem Prezydium KRRP wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały i przyjął, iż zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Minister podniósł, iż z akt sprawy bezspornie wynika, że zawiadomienie o terminie posiedzenia Rady OIRP wyznaczonego na dzień [...] października 2013 r., na którym została podjęta sporna uchwała w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych, zostało doręczone stronie - w trybie art. 44 k.p.a. - ze skutkiem na 29 października 2013 r. Minister zauważył, że niezależnie od powyższego zawiadomienia, skarżący został dodatkowo telefoniczne powiadomiony o wskazanym terminie posiedzenia, na co wskazuje notatka z dnia 7 października 2013 roku. Poza tym, Minister wskazał, że skarżący stawił się na posiedzeniu Rady OIRP w dniu [...] października 2013 r., co - zdaniem Ministra Sprawiedliwości - dodatkowo świadczy o tym, że był powiadomiony o terminie owego posiedzenia. W konsekwencji, Minister uznał, że skoro w dniu 7 października 2013 r. skarżący osobiście odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie zawarte w piśmie z dnia 17 września 2013 r., uzasadniony staje się wniosek, że w toku spornego postępowania nie doszło do naruszenia, określonej w art. 10 § 1 k.p.a., zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, kreującej jej uprawnienie do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W piśmie z dnia 11 lipca 2014 r. skarżący, działając za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra z dnia [...] czerwca 2014 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości, jak również o uchylenie spornych uchwał Prezydium Krajowej Izby Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r. oraz Rady OIRP w W. z dnia [...] października 2013 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił Ministrowi: 1) naruszenie przepisów ustawy o radcach prawnych, a w szczególności art. 291 u.r.p., co miało wpływ na ważność decyzji i ważny interes strony skarżącej w rozstrzygnięciu sprawy; 2) naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez pozbawienie strony skarżącej czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym; 3) niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, które skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwych uchwał organów samorządu radcowskiego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. , podejmując sporną uchwałę o skreśleniu skarżącego z listy radców prawnych już po upływie terminu 30 dni od daty powzięcia wiadomości o prawomocnym orzeczeniu Sądu Dyscyplinarnego wymierzającym karę pozbawienia prawa wykonywania zawodu radcy prawnego, naruszyła art. 291 ustawy o radcach prawnych. Skarżący nie zgodził się z poglądem Ministra dotyczącym instrukcyjnego charakteru wskazanego powyżej terminu. Ponadto, skarżący zarzucił, iż - wbrew zapewnieniom Ministra - nie miał on możliwości należytego przygotowania się do posiedzenia Rady OIRP w W. wyznaczonego na dzień 30 października 2013 r., gdyż zawiadomienie o tym posiedzeniu zostało mu doręczone dopiero w dniu 29 października 2013 r., tj. na jeden dzień przed wyznaczonym terminem. Tym samym, skarżący uznał, że naruszono zasadę dającą stronie możliwość należytego udziału w czynnościach postępowania. Jednocześnie, skarżący zarzucił, że w niniejszej sprawie nie dokonano całościowej, rzetelnej i obiektywnej oceny materiału dowodowego oraz nie wyjaśniono w sposób dostateczny wszystkich okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P.P. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r., jak również utrzymana nią w mocy uchwała Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] , utrzymująca w mocy uchwałę Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] października 2013 r. wydaną w sprawie skreślenia skarżącego P.P. z listy radców prawnych prowadzonej przez Radę OIRP w W. - nie naruszają przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną z dnia [...] czerwca 2014 r., Minister Sprawiedliwości prawidłowo ustalił stan faktyczny i w ramach swych działań nie dopuścił się jakiegokolwiek naruszenia norm postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 10 k.p.a., a także art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na końcowy wynik analizowanej sprawy. Sąd uznał jednocześnie, że Minister Sprawiedliwości nie dopuścił się jakiejkolwiek obrazy przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisów art. 29 pkt 6 i art. 291 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Zgodnie z art. 29 pkt 6 ustawy o radcach prawnych, skreślenie z listy radców prawnych następuje w wypadku orzeczenia dyscyplinarnego lub wyroku sądowego o pozbawieniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. W świetle przepisów art. 71 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 65 ust.1 pkt 4 ustawy o radcach prawnych, wykonanie kary pozbawienie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego należy do właściwej rady okręgowej izby radców prawnych. Jak stanowi z kolei norma prawna wyrażona w przepisie art. 291 cyt. ustawy, uchwała rady okręgowej izby radców prawnych w sprawie skreślenia z listy radców prawnych powinna być podjęta w terminie 30 dni od powzięcia wiadomości o orzeczeniu dyscyplinarnym lub wyroku sądowym pozbawiającym prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. W niniejszej sprawie Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., działając w ramach swoich kompetencji ustawowych wynikających z powołanych wyżej przepisów, podjęła w dniu [...] października 2013 r. uchwałę nr [...] w sprawie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. Jako podstawę przedmiotowej uchwały Rada OIRP w W. wskazała orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. z dnia [...] sieprnia2013 r., wydane w sprawie sygn. akt [...], na mocy którego sąd dyscyplinarny wymierzył skarżącemu P.P. karę pozbawienia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wskazane powyżej orzeczenie Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego ze wzmianką o jego wykonalności i prawomocności zostało przekazane Radzie OIRP w W. do wykonania w dniu 10 września 2013 r., a jego prawomocność, która nastąpiła z dniem 15 sierpnia 2013 r., została dodatkowo potwierdzona w piśmie z dnia 12 maja 2014 r. przesłanym do Ministerstwa Sprawiedliwości przez Przewodniczącego Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego OIRP w W. . Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że we wskazanych okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. zobligowana była - w świetle przepisów art. 29 pkt 6 w zw. z art. 291 ustawy o radcach prawnych - do podjęcia wskazanej wyżej uchwały w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, wskazać należy, iż bez istotnego znaczenia dla oceny prawidłowości wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć organów administracji pozostaje fakt wydania przez Radę OIRP w W. spornej uchwały z dnia [...] października 2013 r. z uchybieniem terminu, o którym mowa w przepisie art. 291 ustawy o radcach prawnych. Otóż, zdaniem Sądu, należy w pełni podzielić pogląd Ministra Sprawiedliwości i uznać, że termin określony w przepisie art. 291 u.r.p. ma wyłącznie charakter porządkowy (instrukcyjny). Niewątpliwie, zauważyć należy, iż celem wprowadzenia do ustawy owego terminu było nałożenie obowiązku szybkiego działania przez organ samorządu zawodowego radców prawnych i podejmowania przez ten organ rozstrzygnięć w określonym terminie. Niemniej, nie budzi jednocześnie jakichkolwiek wątpliwości Sądu fakt, iż ewentualne przekroczenie wspomnianego terminu nie pozbawia organu samorządu radcowskiego kompetencji do wydania stosownego rozstrzygnięcia. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że zaprezentowane powyżej stanowisko dotyczące instrukcyjnego charakteru wskazanego terminu znajduje swoją akceptację w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem może być m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r. wydany w sprawie sygn. akt II GSK 76/12, LEX nr 1337212. W konsekwencji, Sąd uznał, że uchybienie terminu, o którym mowa w przepisie art. 291 cyt. ustawy, nie miało żadnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] czerwca 2014 r. Sąd uznał ponadto, iż niezasadny jest również zarzut naruszenia przez organy art. 10 § 1 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, gwarantującej stronie uprawnienie zarówno do udziału w każdej istotnej czynności postępowania, jak i prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem spornej decyzji administracyjnej. Zdaniem Sądu, z analizy akt postępowania administracyjnego bezspornie wynika, iż - wbrew sugestiom strony skarżącej - Rada OIRP w W. prawidłowo zawiadomiła skarżącego o terminie posiedzenia Rady z dnia [...] października 2013 r., na którym została podjęta sporna uchwała w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych. Otóż, Sąd uznał, że z akt wynika jednoznacznie, że wspomniane wyżej zawiadomienie o posiedzeniu Rady OIRP w W. zostało prawidłowo doręczone skarżącemu - w trybie art. 44 k.p.a. - w dniu 29 października 2013 r., a więc nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia praw skarżącego, który mógł w pełni realizować swoje uprawnienia zarówno do udziału w czynności (posiedzeniu Rady OIRP), jak i do złożenia stosownych wyjaśnień przed wydaniem spornej uchwały (decyzji) w przedmiocie skreślenia z listy radców prawnych. Nie ulega wątpliwości, że wskazane powyżej doręczenie zawiadomienia zostało dokonane zgodnie z przepisami k.p.a. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż skarżący został jednocześnie powiadomiony o terminie posiedzenia Rady OIRP w W. telefoniczne, na co wskazuje znajdująca się w aktach sprawy notatka z dnia 7 października 2013 r. Ponadto, nie sposób w końcu pominąć okoliczności, iż skarżący stawił się osobiście na posiedzeniu Rady OIRP w W. w dniu [...] października 2013 r., korzystając z możliwości złożenia wyjaśnień w sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wskazane okoliczności przesądzają o tym, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Niezależnie od powyższego, zgodzić się należy ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości, iż zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona skarżąca wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych i miało tym samym negatywny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, jak również w postępowaniu przed Sądem, że naruszenie wspomnianego przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w ogóle nastąpiło oraz że mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia normy prawnej wynikającej z przepisu art. 7 k.p.a., należy - zdaniem Sądu - wskazać, iż nie ulega wątpliwości, że w świetle tego przepisu, w toku postępowania Minister Sprawiedliwości, a wcześniej również organy samorządu zawodowego radców prawnych, działając jako organy administracji publicznej, zobowiązane były stać na straży praworządności, podejmując zarówno ex officio, jak i wniosek strony skarżącej wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie nie tylko interes społeczny, ale również słuszny interes strony skarżącej. W ocenie Sądu, należy uznać, że wspomniane wyżej organy, działając zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Sąd stwierdził jednocześnie, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest kompletny i uwzględnia wszystkie istotne okoliczności sprawy. W konsekwencji, należy uznać, że Minister Sprawiedliwości, utrzymując w mocy uchwałę Prezydium KRRP w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy radców prawnych, wyczerpująco zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), dokonując wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.