VI SA/Wa 2584/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi T.S.A. z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę w całości Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez T. S.A., [...] , [...], na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., zabezpieczające przed dalszym przekazywaniem partię wyrobu budowlanego: "wapno budowlane EN 459-1 CL 90-S, producent: G. Sp. z o. o., [...], ul. [...], w ilości 30 worków. W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że zażalenie stanowi środek prawny przysługujący od postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego i zgodnie z art. 141 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej kpa), przysługuje ono tylko wówczas, gdy Kodeks wyraźnie o tym stanowi. Organ wskazał, że prawo składania zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 22c ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych przysługuje nie tylko kontrolowanemu sprzedawcy, ale również producentowi. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marcu 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG - Dz. U. L 88 z 4.4.2011, s.5, ze zm.), producent oznacza osobę fizyczną lub prawną, która produkuje wyrób budowlany, lub która zleca zaprojektowanie lub wyprodukowanie wyrobu budowlanego i wprowadza ten wyrób do obrotu pod własną nazwą lub znakiem firmowym. W ocenie organu, w świetle przywołanego przepisu producentem zakwestionowanego wyrobu budowlanego - wapna budowlanego EN 459-1 CL 90-S jest G. Sp. z o.o., [...], ul. [...], nie zaś wnosząca zażalenie Spółka. Dlatego należało stwierdzić niedopuszczalność zażalenia T. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, T. S.A. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w całości oraz poprzedzającego go postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej Spółki zaskarżone postanowienie narusza jej interes prawny poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 2 pkt 19 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG poprzez przyjęcie, że producentem wapna budowlanego EN 459-1 CL 90-S jest G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Powyższe w ocenie strony narusza art. 134 kpa poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że T. S.A. nie posiada legitymacji procesowej do występowania w niniejszej sprawie w charakterze strony. W uzasadnieniu skargi strona wyjaśniła, że producentem zabezpieczonego wyrobu w postaci 30 worków wapna budowlanego EN 459-1 CL 90-S jest T. S.A. Kontrolowany produkt posiada prawidłową informację dotyczącą nazwy i adresu producenta zgodnie z wymogami art. 9 ust. 2 w/w Rozporządzenia oraz zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 19 tegoż Rozporządzenia. Na opakowaniu widnieje informacja "Wyprodukowano przez; T. S.A. Zakład [...].[...],[...]". Zdaniem skarżącej, z informacji tej, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że producentem wyrobu jest T. S.A. z siedzibą w [...]. Również w oznakowaniu CE załączonym do wyrobu zawarto informację, że jego producentem jest T. S.A z siedzibą w [...],[...]. W ocenie skarżącej, umieszczona na opakowaniu nazwa dystrybutora produktu, tj. użycie zwrotu: "wyprodukowano dla: G." w żadnej mierze nie wypełnia - definicji Producenta, o której mowa w art. 2 pkt 19 Rozporządzenia, ani też nie nasuwa takiego skojarzenia, że G.może być producentem wyrobu, skoro producent został w sposób wyraźny wskazany obok. Twierdzenie organu, że G. spełnia definicję producenta, że istotny jest fakt, kto wprowadza dany wyrób do obrotu pod własną nazwą a nie tylko sam fakt jego wytworzenia jest zdaniem skarżącej błędne. Na wyrobie nie zostało bowiem napisane: "wyprodukowano na zlecenie: G.", a jedynie: "wyprodukowano dla: G." i to w towarzystwie wyraźnych danych Producenta, tj. T. S.A. W ocenie strony skarżącej użycie tylko i wyłącznie zwrotu "wyprodukowano na zlecenie: G.", bez wskazania nazwy innego podmiotu, mogłoby wypełnić definicję producenta wskazaną w art. 2 pkt 19 Rozporządzenia, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto skarżąca wskazała, że na opakowaniu kontrolowanego wyrobu w postaci wapna budowlanego umieszczony jest indywidualny kod paskowy identyfikujący T. S.A. jako producenta. Takie oznaczenie jest jednoznaczne i wskazujące tylko i wyłącznie T. S.A. jako producenta wyrobu. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organy administracji nieprawidłowo wskazały firmę dystrybutora jako G. Sp. z o.o., podczas gdy prawidłowa firma to G.Sp. z o.o. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą wydania zaskarżonego postanowienia było stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia na wydane przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] postanowienie z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 134 kpa w związku z art. 144 kpa Zgodnie z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zgodnie zaś z art. 144 kpa w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 11 ("Zażalenia") do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Tym samym organ rozpatrujący zażalenie stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność zażalenia oraz uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym lub podmiotowym. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn o charakterze przedmiotowym obejmuje sytuacje, w których wystąpi brak przedmiotu zaskarżenia, jak również wypadki, w których postanowienie organu pierwszej instancji z mocy przepisów prawa nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych wystąpi z kolei w wypadku wniesienia zażalenia przez podmiot niemający do tego legitymacji. A zatem przed rozpoznaniem odwołania niezbędne jest zbadanie przez organ drugiej instancji legitymacji procesowej podmiotów wnoszących ten środek zaskarżenia. Podkreślić należy, że prawo to jest niezależne od tego czy strona brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a także od tego, kogo wskazano jako adresata tej decyzji. Ważne jest natomiast, aby strona wykazała, że ma do tego legitymację. Oznacza to, że odwołanie może wnieść jedynie podmiot, który co do zasady mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, czyli podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło to postępowanie. Wyznaczenie strony postępowania, zarówno w pierwszej, jak i drugiej instancji, powinno nastąpić w oparciu o przesłanki obiektywne (materialnoprawne). Podmiot, który nie może mieć statusu strony postępowania administracyjnego zakończonego decyzją wydaną w pierwszej instancji, nie może również wnieść skutecznie odwołania. Osoba ta może mieć interes we wzruszeniu takiej decyzji, lecz nie jest to interes, w rozumieniu art. 28 k.p.a. (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 1 kwietnia 2015 r. II SA/Ol 68/15, LEX nr 1770322). Zgodnie z ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (t. j. Dz. U z 2014 r. poz. 883, ze zm.), która wraz z przepisami rozporządzenia Nr 305/2011 ma zastosowanie do wyrobów budowlanych podlegających harmonizacji europejskiej, tj. objętych normą zharmonizowaną lub dla których została wydana europejska ocena techniczna, stronami postępowań administracyjnych dotyczących wyrobów budowlanych niespełniających wymagań wskazanych w ww. ustawie są podmioty, o których mowa w art. 33 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6 ustawy o wyrobach budowlanych, tj. producent lub jego upoważniony przedstawiciel, importer lub kontrolowany sprzedawca wyrobu budowlanego albo jego określonej partii. Należy wyjaśnić, że art. 33 ustawy o wyrobach budowlanych jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, ogranicza on bowiem rodzaj stron postępowania w stosunku do wskazanego w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Producentem może być tylko jeden podmiot. Przepisy ustawy o wyrobach budowlanych nie przewidują sytuacji, w której wyrób budowlany miałby wielu producentów. Za wprowadzenie do obrotu wyrobu budowlanego odpowiedzialny jest producent, który wprowadza produkt pod własną firmą. Wprowadzeniem do obrotu jest przekazanie po raz pierwszy produktu jego użytkownikowi, konsumentowi bądź sprzedawcy (...). Wytwórcą wyrobów budowlanych może być podmiot zupełnie niezależny od producenta, podmiot wytwarzający wyrób budowlany na własny rachunek, ale z przeznaczeniem dla podmiotu, który pod własną marką, nazwą wprowadza ten wyrób do obrotu. Wytwórca produktu nie posiada przymiotu strony. (vide: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2007 r. sygn. VI SA/Wa 2306/06, Lex 334845). Jak już zostało wspomniane, do wyrobów budowlanych podlegających harmonizacji europejskiej, tj. objętych normą zharmonizowaną lub dla których została wydana europejska ocena techniczna, zastosowanie mają przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG - Dz. U. L 88 z 4.4.2011, s. 5, z późn zm.). Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 19 ww. rozporządzenia Nr 305/2011 producent oznacza osobę fizyczną lub prawną, która produkuje wyrób budowlany lub która zleca zaprojektowanie lub wyprodukowanie wyrobu budowlanego i wprowadza ten wyrób do obrotu pod własną nazwą lub znakiem firmowym. Zgodnie natomiast z art. 15 powołanego rozporządzenia, importera lub dystrybutora uważa się za producenta, wskutek czego podlegają oni obowiązkom producenta określonym w art. 11, w przypadku gdy wprowadzają oni wyrób do obrotu pod własną nazwą lub znakiem towarowym lub gdy zmieniają oni w taki sposób wyrób budowlany wcześniej wprowadzony do obrotu, że może to wpływać na zgodność z deklaracją właściwości użytkowych. Tym samym sprzedawcy udostępniający wyroby budowlane na rynku pod ich własną nazwą lub znakiem towarowym, są uznawani zgodnie z art. 15 rozporządzenia Nr 305/2011 za producentów i z tego tytułu powinni sporządzić własną deklarację właściwości użytkowych dla tych wyrobów. Tym samym, fakt wystawienia deklaracji właściwości użytkowych przez T. S.A., wbrew twierdzeniom skarżącej nie przesądza o uznaniu jej za producenta. Nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że umieszczone na opakowaniu skontrolowanego wyrobu budowlanego oznaczeń T. S.A. i B. identyfikują producenta i pozwalają na jednoznaczne stwierdzenie, że skarżąca jest producentem wyrobu. Jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału logo [...] (G.), wraz ze wskazaniem strony internetowej tej spółki, zajmuje znaczącą część opakowania wapna budowlanego i tylko to logo jest widoczne na wierzchu opakowania, co jednoznacznie wskazuje podmiot, który udostępnia wyrób budowlany na rynku pod własną nazwą i znakiem firmowym. T. S.A. z siedzibą w [...] jest wskazana jako podmiot, który wyprodukował wyrób dla G.Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a informację tą można dostrzec dopiero po uważnej analizie opisu znajdującego się na spodzie opakowania wyrobu. W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał skarżącą – T. S.A. z siedzibą w [...], będącą niewątpliwie rzeczywistym producentem skontrolowanego wyrobu budowlanego, za zakład produkcyjny, natomiast G.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] - za producenta przedmiotowego wyrobu budowlanego, w rozumieniu powołanych wyżej przepisów. Tym samym za niezasadne należało uznać zarzuty skarżącej Spółki odnośnie naruszenia art. 2 pkt 19 Rozporządzenia nr 305/2011, a w konsekwencji za niezasadny zarzut naruszenia art. 134 kpa. Prawo wniesienia zażalenia od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. przysługiwało bowiem podmiotowi – G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], a nie skarżącej spółce – T. S. A. z siedzibą w [...]. Zaskarżone postanowienie zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w art. 124 § 2 kpa. Organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę orzekania i określił prawne przyczyny stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia wniesionego od postanowienia organu pierwszej instancji przez skarżącą. Organ wyjaśnił wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, w związku z czym nie można mu zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Uchybienie organu polegające na nieprawidłowym oznaczeniu nazwy spółki tj. G. Sp. z o.o., zamiast G. Sp. z o.o., należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską, która nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia, a te skierowane było do skarżącej Spółki tj. T. S.A. z siedzibą w [...], a nie do G. Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.