VI SA/Wa 2586/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. oraz art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.; dalej jako "Prd.") oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260; dalej jako "udp."), § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania T. P. (dalej skarżący), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych. Zaskarżona decyzja GITD została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Jak wynika z protokołu kontroli nr [...], w dniu [...] listopada 2013 r. funkcjonariusze KMP WRD [...] zatrzymali do kontroli w punkcie określonym jako [...] - [...], węzeł A4 - gmina [...]/parking, ciągnik [...] o numerze rejestracyjnym [...], wraz z naczepą [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował W. D.. Po zatrzymaniu pojazdu sprawa została przekazana kontrolującym z WITD w [...]. Pojazdem tym wykonywano międzynarodowy transport drogowy konstrukcji stalowych z [...] do [...]/Niemcy. W związku z faktem, że przewożony ładunek był nienormatywny, zarówno funkcjonariusze Policji, jak i kontrolujący wezwał kierowcę do okazania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, ponieważ szerokość pojazdu z ładunkiem wynosiła 4,95 m po odjęciu 1% tolerancji pomiaru. Kierowca okazał kserokopię zezwolenia kategorii VII nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w okresie [...].11- [...].11.2013 r. dla pojazdu V. o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą [...] o numerze rejestracyjnym [...] lecz z określoną maksymalną szerokością ładunku na 4,45 m. W związku z powyższym kontrolujący nie uznał okazanej kopii zezwolenia za uprawniające do przejazdu pojazdu nienormatywnego o szerokości 4,95 m. Kierowca okazał w trakcie kontroli kserokopię zezwolenia kategorii VI o numerze [...], które również nie zostało uznane za właściwe i uprawniające do przewozu ładunku nienormatywnego o ww. wymiarach. Kierowca nie okazał innego, ważnego zezwolenia uprawniającego do przewozu ładunku o szerokości 4,95 m. W trakcie kontroli stwierdzono brak zezwolenia kategorii VII. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., działając na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1-3 Prd., art. 104 § 1 Kpa. oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych z tytułu naruszenia dopuszczalnych norm pojazdu poddanego kontroli. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zwrócił uwagę, że wyjaśnienia wymaga kwestia sposobu dokonania pomiaru szerokości pojazdu i jaki był rzeczywisty wynik przed odjęciem błędu pomiaru, ponieważ zapisy w treści protokołu kontroli nie dają pewności co do prawidłowości ustaleń. Skarżący podał, że kierowca wnosił zastrzeżenia dotyczące kontroli szerokości pojazdu i przedstawił swoje spostrzeżenia, co z niewiadomych powodów nie zostało zapisane w protokole kontroli. Jak wskazał skarżący, kontrolujący nie wpisał w treści uwag kierowcy, że przymiaru wstęgowego nie rozciągnięto w linii prostej, nie przeprowadzono drugiego pomiaru. Jednocześnie skarżący podkreślił, że dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, włączając w to uzyskanie zezwolenia kategorii VII, które miało obejmować szerokość 4,95 m, a zapis o 4,45 m jest najprawdopodobniej pomyłką lub błędem w zapisie. Następnie skarżący wniósł o przesłanie kserokopii aktualnych legalizacji przyrządów pomiarowych zastosowanych podczas kontroli, protokołu z pomiaru pochylenia terenu, gdzie przeprowadzono kontrolę. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. GITD we wskazanej na wstępie decyzji podał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono szerokość pojazdu 4,95 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu), określając na tej podstawie przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 2,40 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 94,11%). GITD podał, odnosząc się do parametrów pojazdów, dla których wydawane są zezwolenia kategorii V i VI, że w związku z uzyskanym wynikiem pomiaru szerokości pojazdu członowego wraz z ładunkiem, tj. 4,95 m, okazane zezwolenia były niewystarczające. Ponadto GITD zauważył, że w aktach sprawy znajduje się kopia zezwolenia kategorii VII nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. uprawniającego do przejazdu pojazdu nienormatywnego m.in. o szerokości do 4,99 m, wydanego już po dniu kontroli drogowej i koniecznego dla podmiotu wykonującego przejazd, celem kontynuowania wykonywanego przejazdu drogowego. GITD wyjaśnił, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do Prd. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. GITD opisał zasady towarzyszące ustalaniu kategorii wymaganego zezwolenia i wskazał, że jeżeli kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. GITD uznał, że już samo przekroczenie szerokości kontrolowanego pojazdu członowego implikowało wymierzenie najwyższej przewidzianej kary pieniężnej, dlatego bez znaczenia był pomiar pozostałych parametrów pojazdu. Jak wskazał GITD, nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji argumentacja skarżącego o pomyłce, błędnym zapisie o dopuszczalnej szerokości pojazdu, tj. 4,45 m zawarta w treści zezwolenia kategorii VII nr [...] na jeden przejazd pojazdu nienormatywnego z ładunkiem, okazanego do kontroli drogowej. W ocenie GITD, to podmiot wykonujący przejazd przed jego rozpoczęciem powinien sprawdzić, czy udzielone zezwolenie jest wystarczające na przejazd pojazdu z wymiarami przewożonego ładunku. Skoro, zdaniem GITD, skarżący powziął wątpliwości co do szerokości pojazdu na jaką zostało udzielone zezwolenie, to powinien był powstrzymać się od wykonywania przejazdu do czasu uzyskania zezwolenia z wystarczalnymi parametrami pojazdu. GITD wyjaśnił, że zgodnie z treścią 140aa ust. 3 pkt 1 Prd. karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 Prd. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Dalej GITD wyjaśnił, że strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosowanie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prd. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. GITD przypomniał, że skarżący pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. złożył wniosek o przedłużenie terminu do złożenia wyjaśnień, lecz do dnia wydania decyzji przez organ I instancji wyjaśnień nie złożył. Nadto GITD stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o tym, że dochował należytej staranności i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem GITD, podmiot wykonujący przejazd posiadając wiedzę na temat ładunku, którego podjął się przetransportować, powinien był podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywny na całej trasie przejazdu lub powinien był wystąpić o właściwe zezwolenie. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca, jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami, leży niewątpliwie w jego interesie. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, jak podkreślił GITD, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków, nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. i zarzucił naruszenie: 1) art. 8 Kpa., art. 5 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji i art. 7 Konstytucji RP, poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem, co bez wątpliwości jest zaprzeczeniem zasady nakazującej organom administracji publicznej działać na podstawie i w granicach prawa, 2) art. 156 § 1 pkt 7 Kpa., poprzez wydanie decyzji zawierającej wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. naruszenie art. 107 Kpa. - brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, brak ustosunkowania się do zarzutów strony wniesionych w odwołaniu, powielenie treści decyzji organu I instancji, 3) art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 Kpa., poprzez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej, 4) zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 Kpa., tj. zasady praworządności i działania na podstawie przepisów prawa, zasady dążenia do prawdy obiektywnej, zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, zasady udzielania informacji, 5) przepisów art. 77 § 1 i art. 80 Kpa., poprzez dokonanie ustalenia stanu faktycznego, z pominięciem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia całego zebranego materiału dowodowego i z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów oraz zasady dążenia do prawdy obiektywnej, 6) przepisów postępowania, tj. art. 77 Kpa. i 136 Kpa., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji braku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i brak pełnego materiału dowodowego w sprawie nie pozwalał na wydanie decyzji, 7) art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 Kpa., poprzez sporządzenie ogólnikowego i dowolnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie przedstawiającego w sposób dostateczny zasadniczych powodów rozstrzygnięcia opartych jedynie na decyzji organu I instancji, 8) przepisu art. 80 Kpa., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów stanowiącej o obowiązku dokonania oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a w następstwie tego dokonanie błędnego przypisania przedsiębiorcy materialnoprawnej podstawy odpowiedzialności, podczas gdy ocena materiału dowodowego dokonana przez organ I instancji i organ odwoławczy, w oparciu o który wydano decyzję, wskazywała na wątpliwości dotyczące przypisania przedsiębiorcy stwierdzonych naruszeń, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, 9) art. 7 Kpa. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady praworządności i dążenia do prawdy obiektywnej, art. 9 Kpa. i wynikającej z tego przepisu naczelnej zasady informowania strony, art. 77 i art. 78 § 1 Kpa., poprzez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uchylanie się organu I instancji i organu odwoławczego od ustalenia całokształtu okoliczności faktycznych. Skarżący w oparciu o powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył argumentację towarzyszącą złożonemu odwołaniu i rozwinął ww. zarzuty. Stwierdził, że GITD w bardzo ograniczonym zakresie odniósł się do złożonego odwołania i niemal przepisał rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał w szczególności, że zapisy protokołu kontroli nie dają pewności co do prawidłowości ustalenia wyniku mierzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Badając pod tym kątem niniejszą sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów proceduralnych ani materialnych przez organy Inspekcji Transportu Drogowego. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości stan faktyczny w zakresie dotyczącym wykonywania przewozu drogowego ładunku w postaci konstrukcji stalowych (ładunku podzielnego) z [...] do [...]/Niemcy. Jak wskazano w art. 2 pkt 35 lit. a i b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.) pojazd nienormatywny jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski na osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych lub którego wymiary rzeczywiste masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Ładunek niepodzielny jest to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że kontrolowany przewóz był przewozem ładunku podzielonego. W świetle art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Ustęp drugi tego przepisu stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Stosownie do art. 140ab ust. 2 Prd. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 Prd. ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 Prd. wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III-VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca, bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Jak wynika z akt sprawy skarżący poruszał się po drodze krajowej węzeł [...]. Stosownie do treści § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951), szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2,55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Szerokość nadwozia pojazdu, który przeznaczony jest do przewozu towarów w określonej temperaturze, jeżeli jego ściany boczne wraz z izolacją termiczną mają grubość nie mniejszą niż 45 mm każda, może wynosić do 2,6 m. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - szerokość pojazdu 4,95 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 2,40 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 94,11 %). Pomiaru szerokości pojazdu członowego z ładunkiem dokonano przy zastosowaniu przymiaru wstęgowego o nr ITD 47 z działką elementarną 1 mm, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2016 r. Kontrolujący ustalili, że kontrolowany pojazd nienormatywny powinien z uwagi na swoje wymiary legitymować się zezwoleniem kategorii VII, gdyż uzyskane wyniki wymiarów zewnętrznych - rzeczywista szerokość pojazdu wyniosła (4,95 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 2,40 m (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 94,11 %). W trakcie kontroli kierowca okazał kserokopię zezwolenia kategorii VII nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w okresie [...].11- [...].11.2013 dla pojazdu [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą [...][...] z określoną maksymalną szerokością ładunku na 4,45 m. W ocenie Sądu kontrolujący prawidłowo uznali, że powyższe zezwolenie nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ przewóz dokonywany był pojazdem [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą [...][...] a maksymalną szerokość ładunku ustalono na 4,45 m, czyli 0,5 m mniej niż w kontrolowanym pojeździe. W ocenie Sądu należy uznać, że okazane zezwolenie nie dotyczyło powyższego przejazdu. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze wskazuje, że w zezwoleniu błędnie podano szerokość przewożonej konstrukcji, gdyż wniosek dotyczył szerokości 4,95 m. W tym miejscu Sąd wskazuje, że z ROZPORZĄDZENIA MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 16 grudnia 2004 r. (Dz. U. 2004 nr 267 poz. 2660) w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych - z § 3 wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym zawiera: 1) imię i nazwisko lub nazwę, adres lub siedzibę, numer telefonu i numer identyfikacji podatkowej (NIP) wnioskodawcy oraz osoby wykonującej przejazd w jego imieniu, a także numer identyfikacyjny w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON) lub numer ewidencyjny powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL) wnioskodawcy oraz osoby wykonującej przejazd w jego imieniu, jeżeli zostały nadane; 2) markę, typ i numer rejestracyjny pojazdu; 3) długość i szerokość pojazdu nienormatywnego. Tak więc należy wskazać, że przejazd pojazdem nienormatywnym powiązany jest w sposób ścisły z określonym pojazdem, którym ten przewóz będzie dokonywany. Skoro więc w okazanym zezwoleniu wskazany został inny zespół pojazdów i inna szerokość to należy uznać, że okazane zezwolenie nie dotyczyło przedmiotowego przejazdu. W tym miejscu wypada podkreślić, że podmiot wykonujący przewóz, przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd, który będzie się poruszał po określonych drogach, będzie odpowiadał określonym normom, zarówno w kraju jak i poza granicami; w przypadku, gdy normy te zostałyby przekroczone winien zapewnić uzyskanie stosownego zezwolenia przejazd pojazdu nienormatywne. To na przewoźniku jako na profesjonaliście spoczywa obowiązek weryfikacji przy odbiorze zezwolenia co do danych w nim zawartych. Obowiązkiem skarżącego jest wykonywanie przejazdu zgodnie z warunkami, na które uzyskał zezwolenie. Jeżeli zaś, nie był zadowolony z uzyskanego zezwolenia kategorii VII nr [...] na które powołuje się w niniejszej sprawie, zgodnie z zawartym pouczeniem mógł złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie spraw do organu wydającego przedmiotowy dokument. Kierowca w trakcie kontroli przedłożył także kserokopie zezwolenia kategorii VI o numerze [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od [...] listopada 2013 r. do [...] maja 2014 r, oraz zezwolenie kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres od [...] października 2013 r. do [...] kwietnia 2014 r. W ocenie organu, która Sąd w pełni aprobuje zarówno zezwolenie kategorii V jak i kategorii VI okazane przez kierowcę w trakcie kontroli nie zezwalały na przejazd kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z Ip. 5 załącznika nr 1 do Prd. zezwolenia kategorii V jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze publicznej: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t; Natomiast zgodnie z Ip. 6 załącznika nr 1 do Prd. zezwolenia kategorii VI jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej zgodnie z wykazem dróg, o którym mowa w art. 64c ust. 8: a) o szerokości nieprzekraczającej: - 3,4 m dla drogi jednojezdniowej, - 4 m dla drogi dwujezdniowej klasy A, S i GP, b) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, c) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, d) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W związku z powyższym mając na uwadze uzyskany wynik pomiaru szerokości pojazdu członowego z ładunkiem tj. 4,95 m okazane zezwolenia były niewystarczające. Kluczowe w niniejszej sprawie jest stwierdzenie, iż w trakcie kontroli drogowej strona nie dysponowała właściwym zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zezwolenie takie o numerze [...] zostało wydane w [...].11.2013 r., a więc po kontroli i obejmowało jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego z ładunkiem. Zezwolenie to było konieczne dla podmiotu wykonującego przejazd celem kontynuowania wykonywanego przejazdu drogowego. W ustalonym stanie faktycznym organ słusznie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15000 zł jak za brak zezwolenia kategorii VII - w pozostałych przypadkach, które stosownie do Ip. 7 załącznika nr 1 do Prd jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych ponieważ jak wyżej zostało wskazane, podczas kontroli dokonano pomiaru szerokości pojazdu i stwierdzono, że szerokość wraz z ładunkiem wynosi 4,95 m co stanowi przekroczenie obowiązujących norm o 94,11 %. Miejsce do dokonania pomiaru szerokości pojazdu nie wymaga legitymowania się protokołem jego pomiaru. Podczas kontroli jak wynika z protokołu kontroli dokonano jedynie pomiaru szerokości, długości i wysokości pojazdu, kierowca nie wnosił o powtórne mierzenie. W niniejszej sprawie, co słusznie zauważył organ nie miał również zastosowania art. 140 aa ust. 4 Prd., gdyż w toku całego postępowania skarżący nie wykazał przesłanek świadczących o tym, że dochował należytej staranności w niniejszym postępowaniu i nie miał wpływu na powstanie naruszenia. W niniejszej sprawie skarżący winien wykazać, że podjął wszelkie możliwe działania mające na celu uzyskanie wymiarów przewożonego ładunku i uzyskaniu stosownego zezwolenia. W niniejszej sprawie organ nie dopatrzył się również nieważności postępowania, o której skarżący pisze w skardze, gdyż uzasadnienie zostało w niniejszej sprawie sporządzone w sposób prawidłowy. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd skargę oddalił.