VI SA/Wa 259/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 30 grudnia 2012 r. J. J., wniosła za pośrednictwem organu skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania (w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym). W skardze na powyższe postanowienie J. J. (skarżąca) – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła o jego wstrzymanie. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że skuteczność skarżonego postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesienia odwołania, warunkuje ostateczność decyzji nakładającej na skarżąca karę pieniężną, a zarazem jej wykonalność i w konsekwencji dopuszczalność jej egzekwowania, czym spowoduje skarżącej istotną szkodę, odbierając środki na niezbędne na utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. po przekazaniu skargi przez organ sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika zatem, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia powinno wskazywać na konkretne okoliczności, które zdaniem strony świadczą o wystąpieniu w sprawie wskazanych wyżej przesłanek ustawowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że wstrzymanie aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takich, które wywołują skutki materialnoprawne (vide: R. Hauser i M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 328 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego). Wykonanie decyzji (postanowienia) oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z jej rozstrzygnięciem. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesienia odwołania. Postanowienie takie, ze swej istoty ogranicza się do stwierdzenia braku możliwości rozpoznania złożonego odwołania. Na jego podstawie strona nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a samo postanowienie nie nadaje się do wykonania. Wobec powyższego, jako niepodlegające wykonaniu, postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniesienia odwołania, nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania. Skoro postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, to nie istnieje możliwość wstrzymania jego wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez sąd administracyjny. Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że argumenty podniesione przez pełnomocnika skarżącej we wniosku o wstrzymanie, dotyczą w istocie negatywnych skutków ewentualnego wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (decyzji organu I instancji), zaś we wniosku pełnomocnik skarżącej żąda wyraźnie wstrzymania wykonania postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego (orzeczenia organu II instancji). Tym samym brak jest korelacji między uzasadnianiem wniosku a przedmiotem, którego on dotyczy. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.