VI SA/Wa 26/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M.G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W dniu 5 grudnia 2006 r. (data stempla pocztowego) J.M. G. złożył za pośrednictwem organu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W związku z faktem, iż wysłane do skarżącego w dniu 19 stycznia 2007 r. wezwanie wróciło z adnotacją poczty adresat zmarł, Sąd zwrócił się do Urzędu Stanu Cywilnego w R. o potwierdzenie tej okoliczności poprzez nadesłanie odpisu skróconego aktu zgonu J.M.G.. Z przedmiotowego dokumentu, nadesłanego do akt sprawy w dniu 21 lutego 2007 r. (data stempla pocztowego), wynika, że skarżący zmarł w dniu [...] stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 124 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w razie śmierci strony Sąd zawiesza postępowanie z urzędu, chyba że przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W takim przypadku śmierć strony powinna skutkować umorzeniem postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość (art. 161 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Przedmiotem niniejszej sprawy jest nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Kara pieniężna została nałożona na skarżącego decyzją [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]sierpnia 2006 r., która to decyzja została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2006 r. Mając na uwadze fakt, że śmierć skarżącego nastąpiła po dniu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podkreślić należy, że dziedziczeniu podlegają prawa i obowiązki wynikające ze stosunków cywilnoprawnych, które nie są ściśle związane z osobą zmarłego. Natomiast w skład spadku nie wchodzą prawa i obowiązki wynikające z innych stosunków prawnych - administracyjnoprawnych, finansowoprawnych czy karnoprawnych (zob. Elżbieta Skowrońska – Bocian - Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga czwarta. Spadki Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 10). W świetle powyższego należy zwrócić uwagę, że obciążenie skarżącego karą pieniężną wynikało z władczego, jednostronnego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej, a mianowicie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wydanej na podstawie: art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), art. 5 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088, ze zm.) oraz lp. 1.1 załącznika do tejże ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie mamy więc do czynienia ze stosunkiem administracyjnoprawnym, którego jednym z podmiotów jest organ administracji publicznej jednostronnie rozstrzygający o obowiązku drugiej strony tego stosunku, którą to stroną był skarżący. Konkludując, kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji jest należnością administracyjnoprawną, a więc o charakterze publicznoprawnym. Wyżej wymieniona decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Nie sposób przypisać należności w postaci kary pieniężnej charakteru cywilnoprawnego (prawa prywatnego), gdyż nie wynika ona ze zgodnego oświadczenia woli stron, ani też nie stanowi kary konwencjonalnej, która stosownie do treści art. 483 § 1 kc musiałaby być zastrzeżona w umowie. Powyższe stanowisko – o wyłączeniu ze spadku zobowiązań o charakterze administracyjnoprawnym – prezentuje zarówno doktryna, jak i judykatura (zob. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1992 r., sygn. akt III CZP 70/92 oraz glosa aprobująca do tej uchwały Z. Leońskiego, OSP 1993/3/56, a także uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 1991 r., sygn. akt III AZP 1/91, OSNC 1992/1/6; por. także na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 613/05, ZNSA 2006/1/122). Zatem skoro kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, jako należność administracyjnoprawna, nie podlega dziedziczeniu, to nie jest możliwe prowadzenie niniejszego postępowania z udziałem spadkobierców skarżącego. W tej sytuacji postępowanie sądowoadministracyjne należy umorzyć jako bezprzedmiotowe. Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.