VI SA/Wa 2600/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 14 maja 2024 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na wydobywanie kopaliny oddala skargę E P. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska (dalej też jako "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] maja 2024 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Klimatu i Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej także w skrócie jako "k.p.a."), utrzymał w mocy w całości decyzję Marszałka Województwa [...] (dalej też jako "organ I instancji" lub "Marszałek") z dnia [...] września 2023 r. nr [...], udzielającą I. O. (dalej też jako "Uczestniczka" lub "Inwestor"), na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 22 ust. 4, art. 23 ust. 2a pkt 1, art. 30 oraz art. 32 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jednolity Dz.U. z 2024 roku, poz. 1290, dalej też jako "p.g.g."), koncesji na wydobywanie piasku ze złoża "[...]-Os-I" położonego w miejscowości Z., gmina J., powiat [...], województwo [...]. Marszałek Województwa [...] w swej decyzji z dnia [...] września 2023 r. podniósł między innymi, że zasoby piasku możliwe do wydobycia oraz minimalny stopień ich wykorzystania określa "Projekt zagospodarowania złoża piasku [...]-OS-l" opracowany w sierpniu 2023 r. Organ I instancji zaznaczył, że dopuszcza się możliwość zmiany zasobów przemysłowych zgodnie z ilościami określonymi w dodatkach do projektu zagospodarowania złoża. Wskazał przy tym, że do rozpoczęcia działalności może dojść po zatwierdzeniu planu ruchu zakładu górniczego. Ważność koncesji określona została od dnia uprawomocnienia się wspomnianej decyzji do dnia [...] września 2033 r. Organ I instancji zaznaczył, że wydobycie kopaliny prowadzone będzie metodą odkrywkową, sposobem lądowym i lądowo-wodnym, na podstawie zatwierdzonego planu ruchu zakładu górniczego a także wyznaczył granice złoża. Z kolei w punkcie 7 swej decyzji Marszałek Województwa [...] określił wśród innych wymagań dotyczących wykonywania działalności objętej niniejszą koncesją wymagania wynikające między innymi z decyzji Wójta Gminy [...]. z dnia [...] sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pod nazwą: "Kopalnia Piasku [...]-OS-l, zlokalizowanej na terenie działek nr ewid.: [...] i [...] w miejscowości Z., gmina J., powiat [...] (dalej też jako "decyzja środowiskowa"). W odwołaniu od wspomnianej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2023 r. Skarżąca podkreśliła, że Inwestor załączył do wniosku o udzielenie Koncesji między innymi "Projekt zagospodarowania złoża", który obok dokumentacji geologicznej, stanowi podstawę wyznaczenia obszaru górniczego, a następnie stanowi też podstawę wykonania planu ruchu zakładu górniczego. Skarżąca zauważyła, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej weryfikacji treści "Projektu zagospodarowania złoża" z warunkami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co skutkuje tym, że podczas wykonania planu ruchu zakładu górniczego mogą zostać uwzględnione warunki sprzeczne z decyzją środowiskową. Skarżąca wskazała przy tym na następujące niezgodności: a. w "Projekcie zagospodarowania złoża" wskazano godziny eksploatacji od 6:00 do 22:00, natomiast w decyzji środowiskowej godziny te określono od 7:00 do 17:00; b. w "Projekcie zagospodarowania złoża" wskazano, że po zakończeniu eksploatacji powstanie wyrobisko o powierzchni 1,7 ha i głębokości ok. 8 m, w którym utworzy się zbiornik o głębokości wody ok. 4,3 m, natomiast w decyzji środowiskowej, ograniczono dopuszczalną głębokość zbiornika wody do 2,4 m; c. w "Projekcie zagospodarowania złoża" wskazano, że nakład zdejmowany będzie sukcesywnie przy pomocy spycharek, tymczasem w decyzji środowiskowej brak jest informacji o dopuszczeniu pracy spycharek w zakładzie górniczym. W toku postępowania odwoławczego pismem z dnia 26 lutego 2024 r. Uczestniczka przesłała do Ministra Klimatu i Środowiska "Dodatek nr 1 do projektu zagospodarowania złoża [...]-Os-I" (informując, że został on również przedłożony organowi koncesyjnemu). Wprowadził on następujące zmiany do "Projektu zagospodarowania złoża [...]-Os-I": usunięto zapisy dotyczące użycia spycharek przy zdejmowaniu nadkładu; operacje i czynności związane z udostępnianiem, eksploatacją złoża i rekultywacją terenu prowadzone będą wyłącznie w porze dziennej, w systemie wydłużonej jednej zmiany, tj. w godzinach od 7 do 17 a po zakończeniu eksploatacji w granicach złoża powstanie wyrobisko o powierzchni 1,7 ha. W ramach rekultywacji terenu poeksploatacyjnego zostanie utworzony zbiornik wodny o głębokości wody około 2,4 m. Minister Klimatu i Środowiska decyzją z dnia [...] maja 2024 r. utrzymał w mocy w całości decyzję Marszałka Województwa [...]. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz.U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm., dalej w skrócie również jako "u.u.i.ś."), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż wydawanych na podstawie przepisów ustawy p.g.g. Z kolei w myśl art. 86 pkt 2 ustawy u.u.i.ś., decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, nie można zgodzić się z zarzutami Skarżącej, że organ I instancji nie dokonał prawidłowej weryfikacji złożonych przez Inwestora, dokumentów w postępowaniu koncesyjnym i w efekcie wydał decyzję koncesyjną niezgodną w swej treści z zapisami decyzji środowiskowej. Minister Klimatu i Środowiska podkreślił, że organ koncesyjny w punkcie 7 swej decyzji wprost wskazał, że określa także inne wymagania dotyczące wykonywania działalności objętej niniejszą koncesją, m. in. wymagania wynikające z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Mając na uwadze powyższe, nie sposób, zdaniem organu II instancji uznać zarzutu Skarżącej, że organ koncesyjny nie zweryfikował prawidłowo wniosku inwestora o wydanie koncesji ani nie przepisał do treści koncesji wprost warunków określonych w decyzji środowiskowej, za trafny. Na marginesie organ odwoławczy dodał, że z żadnego obowiązującego przepisu prawa nie wynika obowiązek bezpośredniego przepisania treści decyzji środowiskowej do decyzji koncesyjnej. Przepisy wskazują jedynie, że decyzja środowiskowa wiąże organ wydający decyzję następczą, a zatem decyzja ta musi być zgodna z treścią decyzji środowiskowej i jeżeli zgodność ta wynika w sposób niebudzący wątpliwości z treści decyzji następczej, postępowanie organu wydającego taką decyzję jest prawidłowe i zgodne z prawem. W ocenie Ministra Klimatu i Środowiska już same powyższe argumenty wystarczą, by uznać postępowanie organu I instancji za prawidłowe, zaś samą zaskarżoną decyzję za słuszną i niewadliwą. Organ odwoławczy wziął jednak ponadto pod uwagę fakt, że sam inwestor w toku postępowania odwoławczego uznał, że przedłożone przez niego do Marszałka Województwa [...] dokumenty (projekt zagospodarowania złoża) posiadają fragmenty sprzeczne z decyzją środowiskową oraz podjął czynności w celu usunięcia owych sprzeczności poprzez złożenie do właściwego organu (organu koncesyjnego) "Dodatku nr 1 do projektu zagospodarowania złoża", który zmienia wszystkie sporne zapisy projektu. Tym samym dokumentacja związana z udzieleniem koncesji stała się w pełni zgodna z właściwą decyzją środowiskową, co sprawia, iż zarzuty Skarżącej stały się bezprzedmiotowe. Skarżąca w skardze na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia [...] maja 2024 roku, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła naruszenie: - art. 86 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie koncesji na wydobywanie kopaliny sprzecznej z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, w zakresie, w jakim ustala obszar górniczy, a tym samym zezwala na eksploatację piasku na powierzchni większej niż wynika to z decyzji środowiskowej; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego ustalenia stanu faktycznego i prawnego, a w szczególności brak należytego ustalenia wymogów wynikających z decyzji środowiskowej oraz brak należytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji odpowiadającego wymogom prawa. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz rozważenie uchylenia również decyzji organu I instancji. Skarżąca zwróciła uwagę na okoliczność, że w decyzji środowiskowej Wójt Gminy [...] ustalił, iż eksploatacja złoża "[...] - OS - I" realizowana będzie na powierzchni nie większej niż 1,965 ha. Powierzchnia ta oznaczona jest jako "granica złoża". Podobne założenia zawarte zostały w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia, w którym jasno wskazano, że powierzchnia zajęta przez kopalnię wyniesie 1,965 ha. Tymczasem w samej koncesji wskazano, że powierzchnia OG i TG wynosi 27 679 m2. Zdaniem Skarżącej nie wyjaśniono przy tym, co mają oznaczać skróty "OG" i "TG", jednakże z uwagi na treść ustawy - Prawo geologiczne i górnicze Skarżąca przyjęła, iż "OG" to "obszar górniczy", a "TG" to "teren górniczy". Skarżąca zaznaczyła, że z treści tabelki wynika, iż powierzchnia obszaru górniczego i terenu górniczego wynosić ma 27 679 m2. W ocenie Skarżącej zapis ten może budzić wątpliwości co do powierzchni samego obszaru górniczego - czy jest ona identyczna z powierzchnią terenu górniczego, czy też obszar górniczy jest mniejszy niż teren górniczy i zawiera się w terenie górniczym. Reasumując Skarżąca wskazała, że na podstawie udzielonej koncesji Inwestor będzie uprawniony do wydobywania kopaliny z całego obszaru górniczego obejmującego 2.7679 ha, podczas, gdy w decyzji środowiskowej ustalono, że eksploatacja przedmiotowego złoża realizowana będzie na powierzchni nie większej niż 1.965 ha. W ocenie Skarżącej w tym zakresie zarówno koncesja, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji, są wadliwe i niezgodne z decyzją środowiskową. Zdaniem Skarżącej nie sanuje tej sprzeczności, wskazanie w samej koncesji, że Inwestora obowiązują również wymagania wykonywania działalności objętej koncesją wynikające z decyzji środowiskowej. Skarżąca wniosła przy tym o przeprowadzenie dowodu z wydruku ze strony www.geoportal.gov.pl z naniesionymi punktami o współrzędnych wskazanych w koncesji. Minister Klimatu i Środowiska w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Z kolei Skarżąca w swym piśmie z dnia 27 listopada 2024 roku wniosła o zawieszenie niniejszego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 187/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.") Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Otóż kluczową kwestią, przesądzającą z jednej strony o niezasadności podnoszonych przez Skarżącą zarzutów a z drugiej o braku nieprawidłowości w działaniu zarówno Ministra Klimatu i Środowiska, jak i Marszałka Województwa [...], jest zachowanie zgodności warunków wykonywania działalności objętej koncesją udzieloną I. O. na wydobywanie piasku ze złoża "[...]-Os-I" położonego w miejscowości Z., z warunkami uprzednio określonymi w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji omawianego przedsięwzięcia. Niewątpliwie bowiem, zgodnie z treścią art. 72 ust. 1 pkt 4) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przed uzyskaniem koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, koncesji na podziemne składowanie odpadów oraz koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze; należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy tym, zgodnie z treścią art. 86 pkt 2 tej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1. Prawnym następstwem rozwiązania, o którym mowa w art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, jest pełne związanie organu wydającego jedną z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej postanowieniami wynikającymi z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Rezultatem oceny o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, władczym wyartykułowaniem jej wniosków, pozostaje ostateczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która z mocy art. 86 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wiąże organy wydające decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy i nie zmienia tego nawet przeprowadzenie ponownej oceny, już w toku odrębnego postępowania, w którym ma być wydana decyzja inwestycyjna. Oznacza to, że organ wydający takie orzeczenie nie może pominąć żadnych obowiązków i uprawnień wynikających z decyzji środowiskowej, gdyż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter sui generis rozstrzygnięcia wstępnego względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Skarżącej, Marszałek Województwa [...] w udzielonej Inwestorowi koncesji na wydobywanie piasku ze złoża "[...]-Os-I" położonego w miejscowości Z., bynajmniej nie zezwolił na eksploatację piasku na powierzchni większej niż wynika to z decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2022 r. W tej ostatniej decyzji środowiskowej wyraźnie zapisano już w punkcie 1, że teren inwestycji położny jest na działkach (enumeratywnie wymienionych) o łącznej powierzchni 2,1655 ha, z czego powierzchnia zajęta przez kopalnię wyniesie nie więcej niż 1.965 ha. Także w punkcie II podpunkt 1 decyzji środowiskowej, odnoszącym się do wyznaczenia punktów załamania granic kopalni zaznaczono, że jej powierzchnia nie przekracza 1,965 ha. Również na stronie 9 decyzji środowiskowej podkreślono, że w wyniku eksploatacji powstanie zawodnione wyrobisko (czyli przestrzeń powstała wskutek faktycznego wydobywania kopaliny) o powierzchni pomniejszonej w stosunku do powierzchni eksploatacji wynoszącej około 1965 ha. Z kolei Marszałek Województwa [...] w swej decyzji z dnia [...] września 2023 r., udzielając I. O. koncesji na wydobywanie piasku ze złoża "[...]-Os-I" położonego w miejscowości Z., zaznaczył, że zasoby piasku możliwe do wydobycia oraz minimalny stopień ich wykorzystania określa "Projekt zagospodarowania złoża piasku [...]-OS-l" opracowany w sierpniu 2023 r., przy czym dopuszcza się możliwość zmiany zasobów przemysłowych zgodnie z ilościami określonymi w dodatkach do projektu zagospodarowania złoża. We wspomnianym "Projekcie zagospodarowania złoża piasku [...] – OsT" w rozdziale 3 dotyczącym zagadnienia określenia granic projektowanego obszaru i terenu górniczego wyraźnie wskazano, że eksploatacja złoża kontynuowana będzie w granicach złoża z wyłączeniem pasa ochronnego dla sąsiadujących ze złożem gruntów, niebędących własnością przedsiębiorcy, w części południowej o szerokości 6 metrów oraz wskazanych do ochrony w procedurze OOS (o ochronie środowiska) pasów o szerokości 20 metrów wzdłuż pozostałych granic złoża. W rozdziale 4 omawianego projektu zapisano, że powierzchnia złoża bilansowego ustalona w Dodatku nr 1 do dokumentacji geologicznej złoża [...]-Os-I wynosi 2,7679 ha, zasoby geologiczne wynoszą 189,19 tys. m3 a powierzchnia złoża przemysłowego (poza granicami pasów ochronnych) wynosi 1,7238 ha. Oczywistym jest zatem, że w koncesji udzielonej I. O. nie dokonano rozszerzenia powierzchni eksploatacji złoża powyżej zakreślonego w decyzji środowiskowej pułapu wynoszącego 1,965 ha, skoro rzeczywisty obszar planowanego przez Inwestora wydobycia kopaliny, w myśl zapisów "Projektu zagospodarowania złoża piasku [...]-OS-l" wynosi 1,7238 ha (z uwzględnieniem odjęcia powierzchni pasów ochronnych). Uwzględniając powyższe za nieuzasadnione należy uznać zaprezentowane w skardze stanowisko, w myśl którego z treści udzielonej przez Marszałka Województwa [...] Inwestorowi koncesji na wydobywanie piasku ze złoża "[...]-Os-I" położonego w miejscowości Z., miałoby wynikać, że "na podstawie udzielonej Koncesji Inwestor będzie uprawniony do wydobywania kopaliny z całego obszaru górniczego obejmującego 2.7679 ha". Wręcz przeciwnie, z treści wspomnianej decyzji Marszałka Województwa [...], w kontekście wiążącego odesłania w jej treści do zapisów "Projektu zagospodarowania złoża piasku [...] – OsT", jasno wynika, że wydobywanie kopaliny będzie się odbywało w granicach wyznaczających powierzchnię złoża przemysłowego a więc 1,7238 ha. Na marginesie należy zauważyć, że faktyczną powierzchnię wydobycia kopaliny determinuje właśnie lokalizacja zasobów przemysłowych złoża, rozumianych jako ta część zasobów bilansowych lub pozabilansowych złoża, która może być przedmiotem uzasadnionej technicznie i ekonomicznie eksploatacji, przy czym oczywiście powierzchnia planowanego wydobycia kopaliny musi znajdować się w granicach projektowanego obszaru górniczego. Nadto, również co do pozostałych warunków dotyczących wykonywania działalności objętej udzieloną I. O. koncesją, wyraźnie w jej puncie siódmym zaznaczono, że Inwestor zobligowany będzie spełniać wymagania wynikające z decyzji Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. Pomijając powyższy zapis koncesji, wykluczający per se możliwość wykonywania przez Inwestora swej działalności w sposób sprzeczny z decyzją środowiskową, w realiach niniejszej sprawy istotnym jest również, że Inwestor, przedkładając "Dodatek nr 1 do projektu zagospodarowania złoża", zapewnił pełną koherentność pomiędzy zapisami dokumentacji składanej na etapie postępowania koncesyjnego z treścią decyzji środowiskowej. W kontekście sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przez Ministra Klimatu i Środowiska art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., podkreślenia natomiast wymaga, że, jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 86 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję w sprawie koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż, koncesji na podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji, koncesji na podziemne składowanie odpadów oraz koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Tym samym w ocenie Sądu, nie jest bynajmniej naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a., uwzględnienie przez Marszałka Województwa [...], przy rozpoznaniu wniosku Inwestora o udzielenie koncesji (a następnie przez Ministra Klimatu i Środowiska), zapisów funkcjonującej w obrocie ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2022 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo, że była ona przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wskazać trzeba, że ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a.. Decyzje ostateczne korzystają z ochrony trwałości takich decyzji i objęte są domniemaniem prawidłowości. W rezultacie, w systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawidłowości. Sam fakt zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie skutkował bynajmniej brakiem możliwości rozpatrzenia sprawy dotyczącej udzielenia koncesji na wydobywanie kopaliny. W tej sytuacji zarówno Marszałek Województwa P., wydając swą decyzję w dniu [...] września 2023 r., jak i Minister Klimatu i Środowiska, podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie dnia 14 maja 2024 r., zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., zobligowani byli do respektowania stanu prawnego ukształtowanego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., pozostającą wówczas w obrocie prawnym. Reasumując, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu, skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.