VI SA/Wa 2603/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Q. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 10 lipca 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22 lit. l, art. 5 ust. 1, art. 14, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1539, z późn. zm., dalej: "u.t.d.") oraz lp. 1.5 i lp. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "[...]WITD") z 12 marca 2025 r. nr [...]o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1.300 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., 2) niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie. GITD wskazał, że 29 listopada 2024 r., około godziny 14:20 w W., na Al. [...], funkcjonariusze Policji poddali kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...] (oznakowany jako taksówka), którym kierował M. R. (obywatel Armenii, dalej: "Kierowca"). W toku kontroli ustalono, że kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o nr rej. [...]- okazał jedynie kserokopię tego dokumentu wystawionego na przedsiębiorcę – Spółkę. Ustalono, że ten przedsiębiorca jest odpowiedzialny za stwierdzone w trakcie kontroli naruszenia. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...]z 29 listopada 2024 r. Organ wskazał, że pismem z 2 stycznia 2025 r. [...]WITD zawiadomił Spółkę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w przedmiocie stwierdzonych naruszeń. Ww. zawiadomienie zostało doręczone Stronie 13 stycznia 2025 r. Postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji nr [...]z 12 marca 2025 r. przez [...]WITD, którą nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 1300 zł. Decyzja została odebrana przez Stronę 20 marca 2025 r. Pismem nadanym 20 marca 2025 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji organu I instancji. GITD rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa, potwierdził ustalenia dokonane przez organ I instancji. Organ wyjaśnił dodatkowo, że po kontroli [...]WITD uzupełnił materiał dowodowy w sprawie o informację z organu licencyjnego oraz dane z rejestru, przekazanych zleceń przez [...]z 29 listopada 2024 r. Z pisma otrzymanego od pośrednika [...]Sp. z o.o. wynika, że wykonawcą przewozu w chwili kontroli była Spółka. Z przesłanego przez Urząd [...]pisma z 29 stycznia 2025 r. wynika, że na dzień kontroli, tj. 29 listopada 2024 r. Strona posiadała licencję nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 6 lutego 2023 r. w trybie zmiany licencji nr [...] z 22 lutego 2022 r. ale pojazd marki T. o nr rej. [...] nie został zgłoszony do ww. licencji. Tym samym doszło do niedopełnienia ww. obowiązku przez Stronę, a zatem organ I instancji nałożył na stronę karę za naruszenie określone w Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał dalej, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności protokołu kontroli i sporządzonej w dniu kontroli dokumentacji fotograficznej, ustalił, że Strona wykonując zarobkowo przewóz osób, nie wyposażyła kierowcy w wypis nr [...] z licencji nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Kierowca nie okazał tego dokumentu w dniu kontroli na żądanie kontrolującego. W związku z powyższym GITD wskazał, iż organ I instancji prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie określone w Ip. 1.12 załącznika nr 3 do u.t.d. tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., które sankcjonowane jest karą w wysokości 500 zł - za każdy dokument. Zdaniem GITD, wyżej przytoczone okoliczności jednoznacznie wskazują, że Strona w dniu kontroli wykonywała zarobkowo przewóz osób nie wyposażając kierowcy we wszystkie wymagane dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., jak również pojazd nie został przez nią zgłoszony do posiadanej licencji. W oparciu o powyższe GITD uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1300 zł tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 1.12 i Ip. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. W ocenie organu postępowanie administracyjne w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów. GITD uznał, że organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. GITD stwierdził również, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d. Pismem z 11 lipca 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 10 lipca 2025 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie i decyzji I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego a także o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i w rezultacie utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo, iż została ona wydana bez wnikliwego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu Strony, w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie w czyim imieniu wykonywany był kontrolowany przejazd, braku wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu Skarżącego (w tym zakresie oparcie się wyłącznie na protokole kontroli), braku wyjaśnienia zasad działalności aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu, 2) art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a., polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu podstaw decyzji, ustalonych faktów, oceny dowodów, a przede wszystkim niewyjaśnienie dlaczego organ I instancji nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce, W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że materiał sprawy jest niepełny. W materiale dowodowym sprawy brak jest zeznań świadków (kierowcy, przedstawicieli Spółki), którzy współpracę pomiędzy ww. podmiotami by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli. Przede wszystkim nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie faktu, że Spółkę można uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. Ciężar dowiedzenia tego faktu spoczywa zaś na organie administracji. To organ jest zobowiązany dowieść okoliczności, która jest decydująca dla wymierzenia Stronie sankcji (a więc jest decydująca o istocie rozstrzygnięcia). W sprawie zaś, powstała sytuacja, w której ta kluczowa okoliczność nie została przez organ dowiedziona. Skarżący podkreślił, że zaniechanie organu powoduje, iż nie można stwierdzić, czy kierowca w dniu kontroli świadczył przejazd na rzecz innego podmiotu czy też we własnym imieniu i na własną rzecz. Możliwym jest, iż Kierowca wykonując te usługi w zakresie transportu drogowego realizował je we własnym imieniu i na swoją rzecz. Gdyby tak się okazało, to Kierowca ponosi odpowiedzialność za zrealizowany przewóz. Organy nie ustaliły ewentualnej formy współpracy Kierowcy z przewoźnikiem, ani też czy okoliczności czy taka współpraca miała w ogóle miejsce. Brak w materiale dowodowym dokumentów w postaci umów pomiędzy Kierowcą, a Skarżącym czy innych dowodów, z których można by wywodzić, że taka współpraca miała miejsce. Okoliczność, że Spółka posiada licencje na przewóz osób nie wystarcza do ustalenia, że realizowała ten konkretny, sporny przewóz. Skarżący dodał, że nie był przesłuchiwany pod kątem przesłanek z art. 92b i 92c u.t.d., zaś zgłoszone na tę okoliczność dowody zostały pominięte przez organ. Uniemożliwiono w ten sposób Skarżącemu obronę jego praw, a organ nie wyjaśnił co było powodem pominięcia przesłuchania Skarżącego w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie na Skarżącego została nałożona kara pieniężna za niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. w wymaganym terminie oraz za niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d. Zgodnie z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy obu instancji, znajdującymi potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy, 29 listopada 2024 r., około godziny 14:20 w W., na [...], miała miejsce kontrola drogowa samochodu osobowego marki T. o nr rej. [...]. Pojazd był oznakowany zgodnie z wymogami dotyczącymi przewozu osób taksówką, tj. na dachu pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem TAXI, a na drzwiach pojazdu znajdowały się żółto-czerwone paski z nr. bocznym [...]oraz herb [...], co potwierdza dokumentacja fotograficzna. Kierowca nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na pojazd o nr rej. [...] - okazał jedynie kserokopię tego dokumentu wystawionego na Spółkę. Z pisma Urząd [...]z 29 stycznia 2025 r. wynika, że na dzień kontroli, tj. 29 listopada 2024 r. Skarżący posiadał licencję nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką wydaną 6 lutego 2023 r. w trybie zmiany licencji nr [...] z 22 lutego 2022 r. ale pojazd marki T. o nr rej. [...] nie został zgłoszony do ww. licencji. W świetle art. 5b ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym. 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jak wynika z art. 14 ust. 1 pkt 2 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8 - nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Wśród danych, o których mowa w art. 8 u.t.d., w ust. 3 pkt 5 tego artykułu wymieniony jest wykaz pojazdów zawierający następujące informacje: a) markę, typ, b) rodzaj/przeznaczenie, c) numer rejestracyjny, d) numer VIN, e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy – wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Brak zastosowania się przez przewoźnika do zasad i reguł wykonywania transportu drogowego jest sankcjonowane. Jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Zgodnie z lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d. niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d., w wymaganym terminie - za każdą zmianę sankcjonowane jest karą pieniężną w kwocie 800 zł. Ponadto brak wyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 u.t.d., sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dokument (lp. 1.12 załącznika nr 3). W świetle ustalonych przez organy okoliczności faktycznych sprawy oraz treści przytoczonych przepisów prawa, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 1300 zł za powyższe dwa naruszenia (800 zł +500 zł), a GITD prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji, co oznacza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 76 § 3 K.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, oraz art. 12 w zw. z art. 77 K.p.a., a także art. 9 w zw. z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd służył do wykonywania przewozów drogowych osób taksówką, o czym świadczy oznaczenie pojazdu jako taksówkę poprzez umieszczenie wymaganej lampy na dachu pojazdu oraz oznaczenie pojazdu numerem bocznym [...]zgodnego z licencją udzieloną Skarżącemu. Ustalenia powyższe potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy decyzji, ustalonych faktów, a przede wszystkim nie wyjaśnił dlaczego nie wykazał inicjatywy dowodowej w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia relacji łączących Stronę oraz na czyją rzecz oraz co stało się z ewentualnie otrzymanym wynagrodzeniem za przedmiotowy przejazd, a także ustalenia formy współpracy kierowcy ze Spółką i czy taka współpraca w ogóle miała miejsce. Wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie kara pieniężna nie została nałożona na Skarżącego za wykonanie zarobkowego przewozu osób bez posiadania licencji, lecz za brak zgłoszenia spornego pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji i niewyposażenie kierowcy w wypis z posiadanej przez Skarżącego licencji, w sytuacji gdy pojazd poruszał się po drodze będąc oznakowanym jako taksówka, a więc pojazd służący do zarobkowego przewozu osób. Okoliczność, iż sporny pojazd służył do zarobkowego przewozu osób w imieniu i na rachunek Skarżącego potwierdza zapis protokołu kontroli podpisany bez zastrzeżeń przez Kierowcę pojazdu, z którego wynika, że przedsiębiorcą, który wykonuje spornym pojazdem przewóz jest Skarżący oraz przesłane przez [...]dane z rejestru, przekazanych zleceń przez tę firmę z 29 listopada 2024 r. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonywanie przez Skarżącego spornym pojazdem zarobkowego przewozu osób, co w świetle przytoczonych powyżej przepisów wymaga wpisu pojazdu do posiadanej przez Skarżącego licencji oraz wyposażenie kierowcy w wypis tej licencji. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają w sposób niewątpliwy roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań świadków, którzy współpracę pomiędzy Kierowcą i Skarżącym by potwierdzili bądź jej wiarygodnie zaprzeczyli, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że Skarżący miał możliwość przedstawienia swojego stanowiska pisemnie w postępowaniu administracyjnym, w związku z czym nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań przedstawiciela Skarżącego. Ponadto protokół kontroli został podpisany bez zastrzeżeń przez Kierowcę zatrzymanego do kontroli samochodu osobowego w związku z czym Kierowca swoim podpisem potwierdził w czyim imieniu i na czyj rachunek dokonywał bądź miał dokonywać przewozów osób taksówką, co również skutkuje tym, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przeprowadzenie dowodu z zeznań Kierowcy. Skarżący nie przedstawił natomiast, żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Sąd stwierdza również, że Skarżący miał możliwość w postępowaniu administracyjnym przedstawienia okoliczności, o których mowa w art. 92c u.t.d., w związku z czym nie było koniczne przesłuchanie Skarżącego w tym zakresie. W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 1300 zł. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy.