VI SA/Wa 2608/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. wniosku I.G. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika w sprawie ze skargi R. w T. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie zgody na powołanie na stanowisko prezesa zarządu banku spółdzielczego postanawia odmówić dopuszczenia do udziału w sprawie I.G. w charakterze uczestnika postępowania Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] utrzymała w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2016 r. ([...]) odmawiającą wyrażenia zgody na powołanie pani I. G. na stanowisko Prezesa Zarządu Banku Spółdzielczego w [...]. Na powyższą decyzję Rada Nadzorcza Banku Spółdzielczego w [...] wniosła skargę do Sądu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł alternatywnie o oddalenie skargi lub jej odrzucenie. Zdaniem organu podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do Sądu był Zarząd Banku Spółdzielczego w [...], a nie Rada Nadzorcza. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie złożyła wniosek I. G. o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Wniosek swój oparła na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm) wskazując, że nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym przed organem. Jednakże wniosek wynika z faktu, że jako osoba bezpośrednio zainteresowana i dotknięta bezpośrednio skutkami decyzji będącej podstawą złożenia skargi, posiada interes prawny uczestnictwa w toczącej sprawie. Nadmieniła, że organ analizując jej kandydaturę nie przeprowadził w pełni postępowania wyjaśniającego i w tej sytuacji w sposób nierzetelny stwierdził, że nie daje ona rękojmi należytego wykonywania obowiązków Prezesa Zarządu Banku Spółdzielczego w [...]. W jej ocenie spełnia ona wymogi ustawy i na poparcie swojego stanowiska wskazała szereg dokumentów oraz przedstawiła stan faktyczny. Strona skarżąca poparła składany wniosek, natomiast pełnomocnik organu wniósł o jego odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 33 § 2 p.p.s.a. udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. W myśl cytowanego przepisu podmioty, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczył ich interesu prawnego, mogą zgłosić udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i wnioskować o dopuszczenie do tego postępowania w charakterze uczestnika. W judykaturze i piśmiennictwie utrwalony jest m.in. pogląd, że o tym, czy wnioskodawca ubiegający się o udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma interes prawny w danej sprawie, decyduje norma prawa materialnego, na której oparto zaskarżony akt administracyjny, a nie interes faktyczny (zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r. o sygn. akt I SA 1719/92, publik. OSP z 1994 r., z. 10, poz. 199). Uczestnikiem postępowania administracyjnego na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. może stać się więc podmiot, któremu przysługiwała legitymacja materialnoprawna w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, ale który w tym postępowaniu nie brał udziału. Zatem najważniejszą przesłanką dopuszczająca do udziału w sprawie takiego podmiotu, jest jego interes prawny. Nie może zostać dopuszczony jako uczestnik postępowania podmiot który w sprawie posiada jedynie interes faktyczny. W orzecznictwie oraz literaturze prawniczej interes faktyczny przeciwstawiony interesowi prawnemu, określa się jako interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez powszechnie obowiązujące przepisy. Natomiast interes prawny, to taki, który jest chroniony przez prawo i ochrona ta polega na możliwości żądania od organu administracji podjęcia określonych czynności mających na celu zrealizowanie interesu lub usunięcia zaistniałego zagrożenia. Aby interes prawny mógł być zaspokojony, musi być on interesem osobistym, własnym, indywidualnym, znajdującym swoją podstawę w konkretnym przepisie prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. J. Borkowski, w. B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 224 i n.). W przypadku, gdy decyzja rozstrzyga o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu, przyjmuje się, iż postępowanie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku bezpośrednio. Gdy zaś decyzja rozstrzygająca o prawach i obowiązkach jednego podmiotu odnosi skutek wobec praw i obowiązków innego podmiotu, postępowanie dotyczy interesu prawnego lub obowiązku tego innego podmiotu w sposób pośredni. Aktualność interesu prawnego oznacza, że nadaje się on do urzeczywistnienia w danej sytuacji faktycznej i prawnej i wiąże się z realnością, co oznacza, że powinien on istnieć w dacie stosowania norm. O interesie prawnym osobistym, własnym i indywidualnym można zaś mówić, gdy przypisać go można do zindywidualizowanego podmiotu w tym znaczeniu, że akt prawny skierowany do danej osoby musi wpływać na jej sytuację prawną. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać iż z akt sprawy wynika, wnioskodawczyni nie była stroną postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu wnioskodawczyni nie wykazała swojego interesu prawnego, a wszystkie okoliczności przez Nią podnoszone są wyrazem jej interesu faktycznego, który nie jest powiązany z konkretnym stosunkiem administracyjnoprawnym występującym w sprawie ze skargi Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w [...]. Postępowanie administracyjne prowadzone było na wniosek Rady Nadzorczej Banku Spółdzielczego w [...]. W niniejszej sprawie podstawą materialnoprawną do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.) i ustawy z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 21, 996 i 1250). Okolicznośc rozpatrywania przez organ w oparciu o przepisy ustawy Prawo bankowej kandydatury na stanowisko Prezesa Zarządu nie stanowi wykazania interesu prawnego w znaczeniu art. 28 k.p.a. i art. 33 § 2 p.p.s.a., gdyż rozstrzygnięcie nie dotyczy wprost praw i obowiązków takiego podmiotu. Powoływanie się we wniosku na błędne postepowanie organu przy wydawaniu decyzji z dnia [...] października 2016 r. i szeroko przedstawiony stan faktyczny sprawy, zdaniem Sądu, nie stanowią źródła interesu prawnego wnioskującej o dopuszczenie do udziału w sprawie sądowoadministracyjnej, bowiem dotyczą one subiektywnej oceny prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd uznał, że we wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu nie wykazano interesu prawnego, bowiem wniosek nie wskazywał na konkretny przepis prawa materialnego oraz potwierdzenia w okolicznościach faktycznych sprawy. Opierał się on jedynie na interesie faktycznym i przekonaniu wnioskodawczyni, że organ prowadząc postępowanie działał niezgodnie z obowiązującymi przepisami. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. odmówił dopuszczenia wnioskodawczyni do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.