VI SA/Wa 2609/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego oraz ustalenia opłaty za zajęcie pasa oddala skargę w całości VI SA/Wa 2609/15 Uzasadnienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U z 2013 r. poz. 267, wraz ze zmianami dalej "kpa"), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 wraz ze zmianami), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] wyrażającą zgodę na umieszczenie urządzenia infrastruktury technicznej, tj. przyłącza kanalizacyjnego, w pasie drogi, obejmującym ul. [...] na [...] i ustalającą opłatę stałą roczną. Niniejsza decyzja została wydana na rzecz M. R. (zwanego dalej "skarżącym"). Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2015 roku skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim obiektu budowlanego (przyłącza wodociągowego/urządzenia kanalizacyjnego) o długości 10 metrów, szerokości 0,16 m, oraz całkowitej powierzchni rzutu poziomego 1,60 m2. We wniosku wskazano, iż okres planowanego zajęcia pasa drogowego rozpocznie się w dniu 18 marca 2015 roku i zakończy z dniem 31 grudnia 2040 roku. Decyzją z dnia [...] maja 2015 roku, Prezydent [...] wyraził zgodę na zajęcie, przez skarżącego jezdni zgodnie z wnioskiem i ustalił, iż wysokość opłaty w pierwszym roku (2015) wyniesienie 66,67 zł, zaś w latach kolejnych (2016-2040) będzie ona wynosić 80 zł rocznie, płatne z góry w terminie do 15 stycznia każdego roku. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, który wniósł o uchylenie decyzji w części nakładającej na niego obowiązek ponoszenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Zdaniem skarżącego, w chwili obecnej wykonany odcinek przewodu kanalizacyjnego od kanału do granicy nieruchomości gruntowej stanowi urządzenie kanalizacyjne, które należy do M. [... ]S.A. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że skarżący jest stroną postępowania i osobą, która złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz.460 wraz ze zmianami, dalej "udp"). Zdaniem organu, zgodnie z art. 40 ust. 3 udp, za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę, która jest obligatoryjna. Zgodnie zaś z uchwałą nr XXXI/666/2004 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Woj. Mazow. 2004.148.3717 wraz ze zmianami) wysokość rocznej stawki opłaty za zajęcie 1m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia infrastruktury technicznej wynosi 50 zł, a ustalona - na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach - całkowita powierzchnia rzutu poziomego obiektu budowlanego zlokalizowanego w pasie drogi wynosi 1,60 m. Dlatego też organ odwoławczy uznał za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym ustaloną roczną opłatę za zajęcie przedmiotowego odcinka drogi w pierwszym roku w wysokości 66, 67 zł., a za każdy następny rok w wysokości 80 złotych. Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji. Nie zgodził się z obciążeniem go opłatami za zajęcie pasa drogowego w związku z umieszczeniem w pasie drogowym infrastruktury technicznej, która nie jest jego własnością. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że nie jest ona zasadna albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2015 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Dla wyjaśnienia niniejszej sprawy wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 39 ust. 3 udp zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. Jak stanowi art. 40 ust. 1 udp, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy w szczególności umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 2, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia i rocznej stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, ustala niniejsze stawki w drodze uchwały. W sprawie niniejszej stawki regulowane są uchwałą nr XXXI/666/2004 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 27 maja 2004 roku w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Woj. Mazow. 2004.148.3717 wraz ze zmianami). Wysokość rocznej stawki opłaty za zajęcie 1m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia infrastruktury technicznej wynosi 50 zł. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżący w lutym 2015 r. wystąpił z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego ul. [...] na dz. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Wniosek ten obejmował okres od dnia 18 marca 2015 r. do 31 grudnia 2040 r. We wniosku wskazano również na powierzchnię pasa drogowego zajmowaną przez rzut poziomy urządzenia technicznego, czyli przyłącza kanalizacyjnego. Nie ulega wątpliwości, że skarżący przez przeprowadzeniem robót w pasie drogowym oraz na umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego powinien uzyskać zgodę zarządcy drogi. Skarżący na swój wniosek taką zgodę uzyskał. Konsekwencją uzyskania takiej zgody jest naliczenie rocznej opłaty za zajęcie przedmiotowego odcinka drogi, która w sprawie niniejszej wynosi 80 zł. Stawkę prawidłowo ustaliły obydwa organy administracji publicznej i dokonały w sposób prawidłowy jej wyliczenia w oparciu o całkowitą powierzchnię rzutu poziomego urządzenia infrastruktury technicznej zlokalizowanego w pasie drogi, która wynosi 1,60 m2. W tym miejscu należy stwierdzić również, że wbrew zarzutom skarżącego postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem norm proceduralnych wynikających z k.p.a. Organ administracyjny zgromadził i poddał należytej ocenie materiał dowodowy mający znaczenie w sprawie. W dalszej kolejności odzwierciedlił swój tok rozumowania w uzasadnieniu obydwu wydanych w kontrolowanym postępowaniu decyzji. Umożliwiło to poddanie kontroli sądowoadministracyjnej zasadności zarzutów podniesionych w skardze odnoszących się do subsumcji prawa materialnego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.