VI SA/Wa 262/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia (spr.) WSA Małgorzata Grzelak Protokolant: Apl. prok. Anna Młynarczyk - Zalewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Publicznych obciążył P. Sp. z o.o. w B. opłatą drogową w wysokości 2008,22 zł. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tj. Dz.U. 2000r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), § 2 ust. 2 lp. tabeli 5 pkt 1 lit c i § 9 ust 1 pkt 2 i ust. 2 oraz § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych (Dz.U. Nr 51, poz. 706) w zw. z § 4 i § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 września 1999r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz.U. NR 44, poz. 432) i art. 104 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż przeprowadzona w dacie [...] sierpnia 2001r. kontrola drogowa pojazdu należącego do w/w spółki wykazała, że pojazd ten jest pojazdem nienormatywnym bowiem nacisk na drugą oś pojazdu przekraczał dopuszczalne prawem parametry o 17,28 kN, zaś na wykonanie takiego przejazdu kierowca nie posiadał zezwolenia. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Generalny Dyrektor Dróg Publicznych decyzją z dnia [...] października 2001r. [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy powołując jako podstawę prawną § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 § 10 w/powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w zw. z § 4 i § 5 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999r. i art. 104, 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W skardze na tę decyzję, wniesionej w dniu [...] października 2001r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach, w/w spółka wniosła o uchylenie obu w/w decyzji podnosząc, iż nie ma żadnej możliwości sprawdzenia czy pojazd trzyma się norm i w jej ocenie Państwo nie może nakładać na podmioty obowiązków, którym one nie mogą podołać, bo nie pozwala na to art. 2 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Publicznych którego następcą prawnym jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Organ podniósł nadto, iż, jak dotąd, Trybunał Konstytucyjny nie stwierdził niezgodności z Konstytucją przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2004r. sygn. akt 4 II SA/Ka 3115/01 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) z dnia 25 lipca 2002r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Badając skargę z uwzględnieniem powyższego kryterium Sąd uznał, iż jest ona zasadna. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 10 grudnia 2002r. sygn. P 6/02 wydanym po rozpoznaniu pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego o zbadanie zgodności z prawem m.in. § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP orzekł, że § 9 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 tego rozporządzenia jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz nie jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. W swoim uzasadnieniu Trybunał powołał się na swój wcześniejszy wyrok z dnia 27 kwietnia 1999r. P 7/98, w którym uznał, że § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych był niezgodny z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP ponieważ naruszał zakres ustawowego upoważnienia oraz stanowił przepis o charakterze represyjnym. Zdaniem Trybunału, ustalenie opłaty za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych w istocie następuje w taki sam sposób jak ustalenie tej opłaty na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 października 1996r. w sprawie opłat drogowych, a zatem, mimo wcześniejszego wyroku Trybunału w sprawie P 7/98 ponownie powtórzono i utrzymano przepisy niezgodne z Konstytucją RP. W przedmiotowej sprawie obie decyzje administracyjne zostały wydane na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 i ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie opłat drogowych. Zgodnie z treścią art. 145 a § 1 k.p.a. w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Jednocześnie przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 153, poz. 1270) zobowiązuje ten Sąd do uchylenia decyzji w razie zaistnienia naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy rozważanie zarzutów zawartych w skardze jest bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś w pkt II sentencji stosownie do art. 152 tej ustawy.