VI SA/Wa 262/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 października 2010 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia koncesji na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług ochrony i mienia oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], cofającą K. O. (zwanemu także: skarżący) koncesję Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. udzieloną przez tego samego Ministra na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach indywidualnego przedsiębiorstwa w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Do wydania powyższej decyzji doszło na podstawie następujących ustaleń: W dniu [...] maja 2008 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji udzielił K. O. koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w ramach indywidualnego przedsiębiorstwa: A. w zakresie usług ochrony osób i mienia realizowanych w formie bezpośredniej ochrony fizycznej. Prawomocnym wyrokiem z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] uznał K. O. za winnego popełnienia czynu z art. 50 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 z późn. zm.) i za to wymierzył karę [...] miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby lat dwóch. Wyrok ten uprawomocnił się 13 października 2008 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia powyższej koncesji w oparciu o art. 22 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia. Jednocześnie poinformował skarżącego o prawie zapoznania się oraz wypowiedzenia w sprawie zgromadzonych materiałów dowodowych. Organ wszczął postępowanie z urzędu, choć nie powołał tego wprost w omawianym zawiadomieniu. K. O. nie skorzystał z przysługującego mu prawa i nie zajął stanowiska, jak i nie zapoznał się ze zgromadzonymi dowodami. Stosownie do art. 16 ustawy o ochronie osób i mienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przed wydaniem decyzji, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie opinii w sprawie cofnięcia koncesji skarżącemu. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., L.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] zaopiniował negatywnie A. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 16 ustawy o ochronie osób imienia oraz art. 106 § 5 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.,), dalej: "k.p.a." Od postanowienia tego skarżący wniósł odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji omawianą decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. cofnął skrzącemu koncesję. Jako podstawę prawną powołał art. 16 i art. 22 ust. 3 ustawy ochronie osób i mienia. Organ przyjął, że osoba prowadząca działalność gospodarczą w zakresie usług ochrony osób i mienia powinna posiadać nieskazitelną opinię i przestrzegać porządku prawnego z uwagi na szczególny charakter świadczonych usług. Nieposzlakowana opinia ma wskazywać, że przedsiębiorca będzie koncesjonowaną działalność prowadzić w sposób nie zagrażający bezpieczeństwu państwa i obywateli. Przedsiębiorca popełniający czyny karalne, zwłaszcza te dokonane w czasie świadczenia przez niego usług ochrony osób i mienia i związane z wykonywanymi usługami, sankcjonowane przez art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia, nie tylko, że nie daje rękojmi należytego, zgodnego z prawem prowadzenia omawianej działalności, ale wręcz jego działalność stanowi zagrożenie obywateli. K. O. w dniu [...] grudnia 2009 r. złożył wniosek do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołał się jedynie na art. 127 § 3 k.p.a., nie powołując żadnych okoliczności. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyżej opisaną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Ponownie podkreślił, że popełnienie przez skarżącego czynu z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia, związanego z prowadzeniem koncesjonowanej działalności i skazanie go za to przestępstwo, powoduje, że posiadacz koncesji stwarza zagrożenie bezpieczeństwa obywateli oraz utracił zdolność należytego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie ochrony osób i mienia. Nie może być bowiem takiej sytuacji, aby na straży prawa stał podmiot, który sam dopuszcza się przestępstwa. Na poparcie stanowiska powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2003 r., sygn. akt II SA 843/01. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył K. O. Zaskarżył ją w całości i wniósł o jej uchylenie. Skarżący odwołał się do skutków, nieodwracalnych, jakie jego zdaniem wywołała zaskarżona decyzja. Praca wykonywana w ramach przedsiębiorstwa była jedynym źródłem jego dochodu, także z uwagi na obszar, na którym wykonywał działalność. Na utrzymaniu posiada matkę – rencistkę i dwóch młodszych braci, firma cieszy się dobrą opinią. Zdaniem skarżącego stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Zdarzenie będące podstawą cofnięcia koncesji znalazło finał w sądzie i brak jest podstaw do kolejnego karania za to samo zdarzenie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu, nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Podstawą prawną wydania skarżonej decyzji był art. 22 ust. 3 ustawy o ochronie osób i mienia, stanowiący, że może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres ze względu na zagrożenie obronności i bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa obywateli, a także w razie ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy. W niniejszej sprawie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, że skarżący stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa obywateli, z uwagi na to że został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., sygn. akt [...] za czyn z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia. Przepis ten mówi, że pracownik ochrony, który przy wykonywaniu zadań przekroczył upoważnienia lub nie dopełnił obowiązku, naruszając w ten sposób dobro osobiste człowieka, podlega karze pozbawienia wolności do lat 5. K. O. dopuścił się tego przestępstwa w dniu [...] lipca 2007 r., gdy wykonywał obowiązki służbowe na rzecz agencji ochrony, w której był zatrudniony, a skazany został w dniu [...] czerwca 2008 r. (wyrok SR w [...], k- [...]– [...] akt administracyjnych). Został więc skazany już po wydaniu w dniu [...] maja 2008 r. przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przedmiotowej koncesji. Jednakże przestępstwo, za które został skazany jest przestępstwem umyślnym i do tego związanym z czynnościami wykonywanymi przez skarżącego także po uzyskaniu omawianej koncesji. Sąd podzielił stanowisko organu, co do wymogów stawianych podmiotom wykonującym działalność gospodarczą w zakresie ochrony osób i mienia. Działalność gospodarcza polegająca na ochronie osób i mienia jest działalnością o szczególnym charakterze, wymagającą zachowania szczególnych wymagań co do przestrzegania prawa i uzasadniającą stosowanie surowych kryteriów oceny w tym zakresie. Przedsiębiorca, który uzyskał koncesję na prowadzenie takiej działalności, uczestniczy w realizacji zadań państwa w zakresie zapewnienia ładu i bezpieczeństwa publicznego. Kwalifikacje niezbędne w tym względzie obejmują nie tylko możność fizycznego wykonywania oraz organizacji tego typu działalności przez przedsiębiorcę, ale również jego wiarygodność stanowiącą kluczowy element tego rodzaju działalności. Chodzi w niej o szczególne uprawnienia podmiotu legitymującego się koncesją udzieloną przez organ, na którym ciąży odpowiedzialność za stan bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może zatem ulegać wątpliwości, że przy takim charakterze koncesji oraz odpowiedzialności organu jej udzielającego, organ ten może cofnąć koncesję podmiotowi, który własnym postępowaniem doprowadził do utraty wiarygodności. Na straży prawa nie może stać podmiot, który sam dopuszcza się przestępstwa. Zatem fakt popełnienia przestępstwa z art. 50 ustawy o ochronie osób i mienia (okoliczność bezsporna) uzasadniał stanowisko organu, że skarżący utracił wiarygodność jako przedsiębiorca prowadzący przedmiotową koncesjonowaną działalność w zakresie usług ochrony osób i mienia, stwarzając przez to zagrożenie bezpieczeństwa lub dóbr osobistych obywateli oraz tracąc zdolność należytego wykonywania tej działalności. W świetle powołanych wyżej argumentów, okoliczności podnoszone przez K. O. nie miały wpływu na ocenę jego wiarygodności. Ponadto, należy zauważyć, że już w dniu [...] listopada 2009 r., gdy wydawano decyzję ostateczną w niniejszej sprawie, ostateczna była również decyzja o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia (pismo Komendy Wojewódzkiej w [...] z dnia [...] lipca 2009 r., k.-[...] akt administracyjnych). W tej sytuacji skarżący, w chwili wydawania decyzji w przedmiocie cofnięcia koncesji, nie spełniał już kryterium z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu naruszenia przepisów proceduralnych. Decyzje zostały wydane po zasięgnięciu opinii Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2009 r., k. – [...] akt administracyjnych), która została utrzymana w mocy przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. (postanowienie ww. opisane, k.-[...]-[...] akt administracyjnych). W związku z powyższym, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skutkuje oddaleniem skargi.