VI SA/Wa 2624/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do przygotowania zmiany oferty ramowej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: "Prezes UKE") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej "k.p.a.") oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm. - dalej także: "Pt"), po rozpoznaniu wniosku T. S.A. z siedzibą w W. (dalej także "T. S.A.", "T." lub "uczestnik postępowania") z dnia [...] lutego 2012 r. oraz wniosku K. z siedzibą w W. (dalej także: "K." lub "strona skarżąca") z dnia [...] lutego 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] zobowiązującą T. S.A. do przygotowania zmiany w części "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych", (dalej także: "Oferta ramowa") zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] września 2009 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...] (zwaną dalej: "Decyzją SMP 3"), w której ustalił, że na rynku świadczenia usługi zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia (zwanym dalej "Rynkiem 3"), nie występuje skuteczna konkurencja, wyznaczył spółkę T. S.A. jako przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zajmującego znaczącą pozycję na tym rynku oraz zmienił nałożone na T. S.A. obowiązki regulacyjne, w tym m.in. obowiązek przygotowania przez T. S.A. projektu oferty ramowej na Rynku 3. W dniu [...] września 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], zatwierdzającą "Ofertę ramową określającą ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych". Wskazana wyżej decyzja została następnie zmieniona decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r. Pismem z dnia 22 listopada 2011 r., nr [...], Prezes UKE, powołując się na przepis art. 61 § 4 k.p.a., zawiadomił spółkę T. S.A. o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zobowiązania T. S.A. do zmiany Oferty ramowej w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia oraz wezwał T. S.A. do przedstawienia stanowiska w terminie 14 (czternastu) dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Tym samym pismem Prezes UKE poinformował o wszczęciu postępowania także K., P. z siedzibą w W. oraz E. z siedzibą w W. (zwaną dalej: "E."), wskazując na możliwość wystąpienia z żądaniem dopuszczenia do udziału w niniejszym postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. skarżąca K. złożyła wniosek o dopuszczenie do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezes UKE dopuścił K. do udziału w przedmiotowym postępowaniu. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. T. S.A. przedstawiła stanowisko w sprawie, w którym T. S.A. odniosła się do zagadnienia asymetrii w opłatach za zakańczanie połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE dopuścił również E. do udziału w przedmiotowym postępowaniu. W dniu [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...] zobowiązującą spółkę T. S.A. do przygotowania zmiany w części "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych", zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. spółka T. S.A. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem w/w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. Spornej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. spółka T. S.A. zarzuciła: 1) naruszenie art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - polegające na niewskazaniu przesłanek faktycznych i prawnych uzasadniających wszczęcie postępowania, niedoinformowaniu o zakresie prowadzonego postępowania i tym samym uniemożliwieniu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na niemożność faktycznego zajęcia stanowiska w sprawie; 2) naruszenie art. 15 i art. 18 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego; 3) naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - poprzez zobowiązanie T. S.A. ww. decyzją do zmiany Oferty ramowej mimo niezaistnienia przesłanek zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. skarżąca K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem wspomnianej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. Spornej decyzji Prezesa UKE strona skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 43 ust. 2 Pt - poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłania do zobowiązania do zmiany Oferty ramowej w zakresie pkt 1, 3 - 4 i 6 sentencji spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r.; 2) naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. w zakresie pkt 1, 3 - 4 i 6 sentencji ww. decyzji, opierając się jedynie na podstawie twierdzeń spółki T. S.A. oraz niewyjaśnienie i nierozpatrzenie kwestii zmian cenników T. S.A. Pismem z dnia [...] września 2012 r. skarżąca K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w którym odniosła się do kwestii opłaty za przeniesienie numeru oraz kwestii stawek za zakończenie połączenia w sieci T. i opłat za flat rate (opłaty za usługi sieciowe rozliczane na zasadzie zryczałtowanej). Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w którym odniosła się ponownie do kwestii: a) opłaty za przeniesienie numeru - stwierdzając, iż opata za przenośność numerów, zgodnie z brzmieniem art. 41 ust. 1 Pt, powinna dotyczyć wyłącznie tzw. "czystego NP", czyli sytuacji, w której nie następuje jednoczesna realizacja przez spółkę T. S.A. zamówienia na usługę hurtową (WLR lub LLU) - tylko w takiej sytuacji spółka T. S.A. nie będzie pobierać dwukrotnie opłat za te same czynności (np. za rejestrację zlecenia, lub rejestrację zlecenia w systemie informatycznym, weryfikację techniczną i określenie jej wyniku, lub rejestracje wyniku weryfikacji formalnej w systemie informatycznym); Zdaniem K., przedmiotowa opłata powinna być ustalona indywidualnie dla każdego operatora - na podstawie ponoszonych przez niego kosztów. Zatem, w ocenie strony skarżącej, Prezes UKE uzasadniając istnienie przedmiotowej opłaty w Ofercie ramowej powinien wyraźnie wskazać, że nie jest ona należna w przypadku korzystania z usług hurtowych T., a także, że operator alternatywny powinien ustalić analogiczną opłatę, ustaloną na podstawie kosztów ponoszonych przez tego operatora. W ocenie K., Prezes UKE powinien także rozważyć, czy ustalając opłatę należną spółce T. S.A. za przeniesienie numeru (w sytuacji, gdy T. będzie dawcą), nie powinien obniżyć ją o koszty ponoszone przez innego operatora - biorcę. Opłata ta również będzie ustalana indywidualnie dla każdego operatora; b) jednej stawki za zakończenie połączenia w sieci T. S.A., (ang. Fixed Terination Rate, zwanej dalej "FTR") w okresach taryfikacyjnych O1, O2, O3 - stwierdzając, iż ustalenie jednej stawki za zakończenie połączeń: - może negatywnie wpłynąć na konkurencyjność na rynku telekomunikacyjnym, - może negatywnie odbić się na opłacalności obowiązujących planów detalicznych, innych niż T. S.A. operatorów, jeżeli doprowadziłoby do zwiększenia transferów pieniężnych operatorów alternatywnych do T., c) zmiany stawek FTR (a także opłat za rozpoczęcie połączenia, a także opłat za PSI) mogą doprowadzić do niedających się w tym momencie przewidzieć perturbacji na rynku telekomunikacyjnym. K. wskazała, iż jednym z celów działań Prezesa UKE powinno być zapobieganie zniekształceniu lub ograniczeniu konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. W ocenie K., zmiana stawki FTR przez ich ujednolicenie w poszczególnych okresach taryfikacyjnych nie będzie sprzyjała rozwojowi konkurencji na rynku telekomunikacyjnym. Według strony skarżącej, istnienie okresów taryfikacyjnych w sieci T. nie uniemożliwia przygotowania "płaskich ofert detalicznych" - na detalicznym rynku telekomunikacyjnym istnieje szereg ofert (również ofert T.) umożliwiających wykupienie "nielimitowanych rozmów stacjonarnych". Zdaniem strony skarżącej, spółka T. S.A. oraz operatorzy alternatywni utrzymują oferty detaliczne umożliwiające tańsze połączenia stacjonarne w okresach taryfikacyjnych O2 i O3. Według K., likwidacja okresów taryfikacyjnych w Ofercie ramowej T. S.A. może doprowadzić do likwidacji tych ofert detalicznych. Z punktu widzenia opłat hurtowych nie będzie podstaw do promowania korzystania z telefonii stacjonarnej w innych, niż O2 i O3 okresach taryfikacyjnych; d) K. wskazała, iż aktualnie brak jest wiarygodnych danych (zatwierdzonych przez niezależnego audytora) w zakresie stawki za zakończenie połączenia w sieci T. S.A.. W ocenie K., wobec braku możliwości weryfikacji wiarygodności dokumentów przedstawionych przez spółkę T. S.A. (dotyczących w szczególności kalkulacji opłat), Prezes UKE nie powinien zmieniać stawek FTR funkcjonujących na rynku telekomunikacyjnym; e) K. wskazała, iż spółka T. S.A. posiada około 60% udział w rynku telefonii stacjonarnej. Wobec tego można przyjąć założenie, że 60% połączeń abonentów jest kierowanych do sieci T. S.A., czyli 60% ruchu operatorów alternatywnych kosztuje ich tyle, ile FTR TP S.A. Do wysokości FTR TP dostosowane są obowiązujące taryfy telefoniczne. Strona skarżąca uznała, że zmiana FTR TP (nawet przez ujednolicenie wysokości FTR w O1, O2 i O3) może doprowadzić do znacznych strat po stronie tych operatorów, co negatywnie wpłynie na rozwój konkurencyjnego rynku telekomunikacyjnego w Polsce. Zdaniem strony skarżącej, w przypadku ujednolicenia stawek FTR w O2 oraz O3 stawka FTR może wzrosnąć, co może spowodować nieopłacalność świadczonych już głosowych usług abonenckich; f) K. wniosła o wycofanie z projektu ustalania w Ofercie ramowej jednej stawki za zakańczanie (a także rozpoczęcie) połączenia w sieci T. S.A. oraz rozstrzygniecie w przedmiocie "opłaty za NP" uniemożliwiające pobieranie przez spółkę T. S.A. dwukrotnie opłat za te same czynności. W odpowiedzi na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2013 r. pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. spółka T. S.A. przedstawiała wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie (vide: wersja jawna pisma i wersja pisma oznaczona jako "tajemnica przedsiębiorstwa"). Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. Prezes UKE ograniczył K. oraz E. prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie dokumentu T. S.A. z dnia [...] kwietnia 2013 r. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżąca K. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w którym stwierdziła, że: a) zgodnie z przygotowanym przez Prezesa UKE Raportem o stanie rynku telekomunikacyjnego w Polsce (za rok 2011, publikacja czerwiec 2012 r.) spółka T. S.A. posiada około 62% udziału w rynku głosowym usług stacjonarnych (pod względem liczby abonentów, s. 49). K. wskazała, iż upraszczając można przyjąć założenie, że około 62% ruchu każdego operatora jest kończone w sieci T. S.A., zatem ewentualne "spłaszczenie" przez Prezesa UKE opłat w poszczególnych okresach taryfikacyjnych będzie miało bezpośredni wpływ na koszty funkcjonowania wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych świadczących usługi w Polsce. K. wskazała ponadto, iż przedsiębiorcy telekomunikacyjni, budując plany taryfowe, zwracają szczególną uwagę na koszty zakańczania połączeń do sieci T. - z tego powodu, że w założeniu jest to więcej niż połowa wszystkich połączeń realizowanych przez każdego abonenta. Zadaniem skarżącej K., powyższe oznacza, że wysokość opłaty za zakańczanie połączenia do sieci T. jest krytyczna do ustalenia planów taryfowych funkcjonujących w Polsce - zarówno tych korzystających z Usługi WLR, jak i świadczących detaliczne usługi głosowe w innej formie; b) K. wskazała, iż "wypłaszczenie" FTR spowoduje konieczność ponownej analizy biznesowej sprzedawanych przez operatorów alternatywnych planów abonamentowych. W ocenie strony skarżącej, zmiana planowana przez Prezesa UKE może doprowadzić do sytuacji, w której inni, niż T. S.A., operatorzy będą sprzedawali usługi głosowe poniżej kosztów lub zajdzie konieczność zmiany cenników, co będzie wiązało się z możliwością bezkarnego wypowiadania umów przez abonentów. Obydwa przypadki, zdaniem K., będą wiązały się ze znacznymi, wymiernymi stratami przez operatorów alternatywnych i z pewnością utrudnią rozwój konkurencyjnego rynku telekomunikacyjnego w Polsce; c) K. podniosła, iż spółka N. S.A. różnicuje opłaty pobierane od abonentów w zależności od tego, kiedy połączenie jest rozpoczynane. K. w tym zakresie postawiła pytanie, czy zmiany w opłatach pobieranych przez T. nie będą musiały wpłynąć na wysokość opłat pobieranych od abonentów; d) Skarżąca K. zwróciła również uwagę, że rozkład ruchu (w ramach poszczególnych O1, O2, O3) u poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych może być różny i nie pokrywać się z ruchem w T. Oznacza to zdaniem strony skarżącej, że ustalenie nowych FTR z uwzględnieniem ruchu w T. może niezasadnie wpłynąć na wzrost opłat pobieranych przez spółkę T. S.A. od operatorów alternatywnych za korzystanie z usług zakańczania połączeń w sieci T. Podsumowując, skarżąca K. podkreśliła, iż ponownie zwraca się o wycofanie się z planów wprowadzenia jednej opłaty za FTR TP we wszystkich okresach taryfikacyjnych T. W wyniku rozpoznania wniosku zarówno T. S.A., jak i skarżącej K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] - utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. zobowiązującą spółkę T. S.A. do przygotowania zmiany w części Oferty ramowej zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia. W uzasadnieniu decyzji Prezes UKE, odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu spółki T. S.A. dotyczącego naruszenia art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, polegającego na niewskazaniu przesłanek faktycznych i prawnych uzasadniających wszczęcie postępowania, niedoinformowaniu o zakresie prowadzonego postępowania i tym samym uniemożliwieniu zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu z uwagi na niemożność faktycznego zajęcia stanowiska w sprawie - stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem strony postępowania zostały prawidłowo poinformowane o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego, a także miały możliwość przeglądania akt sprawy i zapoznania się z nimi przed zakończeniem postępowania. Organ regulacyjny wskazał ponadto, że strony były informowane o czynnościach podejmowanych przez Prezesa UKE. Odpierając z kolei zarzut spółki T. S.A. dotyczący naruszenia przez organ art. 15 i 18 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, poprzez przeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego, Prezes UKE wskazał, że nie może się zgodzić z argumentacją T. S.A., zgodnie z którą Prezes UKE może dokonać zmiany oferty ramowej tylko w wyniku przeprowadzenia analizy rynku właściwego i wydania decyzji rynkowej. Organ zwrócił uwagę, że trzeba mieć na względzie brzmienie art. 43 ust. 2 Pt, który uprawnia Prezesa UKE do wydania decyzji zobowiązującej operatora do zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Wobec spełnienia w niniejszym postępowaniu przesłanek przewidzianych w przepisie art. 43 ust. 2 Pt, Prezes UKE stwierdził, że był w pełni uprawniony do wydania decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r., bez konieczności przeprowadzania analizy rynku właściwego oraz wydania decyzji rynkowej. Jednocześnie organ, odnosząc się do twierdzenia, że sporna decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. prowadzi do zmiany obowiązków regulacyjnych - zauważył, że sprawa o zatwierdzenie oferty ramowej nie jest sprawą o nałożenie obowiązku regulacyjnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09. Tym samym, organ uznał, że sprawa o zobowiązanie spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej nie może stanowić sprawy o nałożenie obowiązku regulacyjnego. W konsekwencji Prezes UKE stwierdził w konsekwencji, że z uwagi na brak przepisu prawa zobowiązującego organ regulacyjny do przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego w odniesieniu do decyzji zobowiązującej do zmiany Oferty ramowej czyni zarzut spółki T. S.A. bezzasadnym. Prezes UKE, ustosunkowując się do zarzut naruszenia art. 43 ust. 2 Pt podniesionego przez T. S.A., który w ocenie tej spółki miał polegać na zobowiązaniu T. S.A. do zmiany Oferty ramowej, mimo niezaistnienia przesłanek zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych - uznał, iż zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Organ regulacyjny, odnosząc się do zarzutów podniesionych przez T. S.A., stwierdził, że wszelkie zarzuty odwołujące się do decyzji Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], nie mogą zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu, albowiem przedmiotowe postępowanie nie jest właściwym do rozstrzygania kwestii, w zakresie których odpowiednim trybem było postępowanie zakończone wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Prezes UKE stwierdził, że postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] września 2010 r. było prowadzone na innej podstawie prawnej, niż postępowanie zakończone wydaniem decyzji administracyjnej z dnia [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu decyzji organ regulacyjny ustosunkował się ponadto do zarzutów naruszenia art. 43 ust. 2 Pt wysuniętych przez skarżącą K., która sugerowała, iż doszło do naruszenia owego przepisu w związku z wadliwym przyjęciem, że zaistniały przesłanki do zobowiązania do zmiany Oferty ramowej w zakresie pkt 1, 3-4 i 6 sentencji spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., a ponadto która, uzasadniając tak przedstawiony zarzut - wskazywała, iż kwestia będąca przedmiotem spornej decyzji została już negatywnie rozstrzygnięta w decyzji z dnia [...] września 2010 r. zatwierdzającej Ofertę ramową, a także zarzucała, iż sporna decyzja w żaden sposób tej kwestii nie wyjaśnia i nie daje odpowiedzi na pytanie, jakie to istotne i nagłe zmiany rynkowe nastąpiły w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. do dnia [...] stycznia 2012 r. (czyli w okresie niecałych 10 miesięcy), dodatkowo w wskazując, iż brak jest uzasadnienia do zmiany stawki za zakończenie połączenia w sieci T. z uwagi na brak zmian na rynku telekomunikacyjnym, które uzasadniałyby nagłą zmianę stanowiska Prezesa UKE. Odnosząc się do powyższych zarzutów strony skarżącej, Prezes UKE stwierdził, iż postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] września 2010 r. (zatwierdzającej Ofertę ramową) toczyło się na innej podstawie prawnej, niż postępowanie zakończone wydaniem spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. (zobowiązującej do przygotowania zmiany Oferty ramowej), a ponadto wskazał, że w obu przypadkach występował odmienny stan faktyczny. Organ wskazał, iż podstawą prawną wydania decyzji z dnia [...] września 2010 r. był przepis art. 43 ust. 1 Pt, zaś sporna decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. została wydana na podstawie art. 43 ust. 2 Pt, zgodnie z którym: "W przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych, Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala zmiany oferty ramowej w całości lub w części". Zatem, jak wskazał organ regulacyjny, art. 43 ust. 1 Pt stanowi, iż oferta ramowa powinna uwzględniać przesłanki wskazane w decyzji SMP, natomiast w przypadku art. 43 ust. 2 Pt mamy do czynienia z przesłankami, które zostały zaobserwowane na rynku telekomunikacyjnym, konsekwencją czego było wydanie spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Dlatego, w ocenie Prezesa UKE, właściwym jest odniesienie się do argumentacji oraz zarzutów K. odnoszących się do decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., nie zaś do decyzji z dnia [...] września 2010 r. Ustosunkowując się do zarzutu niewykazania w spornej decyzji przesłanek zmiany warunków rynkowych lub zmiany zapotrzebowania na usługi, Prezes UKE w pierwszej kolejności przeanalizował zasadność zmiany Oferty ramowej w zakresie zobowiązania spółki T. S.A. do przedstawienia stawki za zakończenie połączenia w sieci T. bez podziału na okresy taryfikacyjne O1, 02, 03. W tym zakresie Prezes UKE ponownie wskazał, iż ruch telekomunikacyjny stopniowo ulega równomiernemu rozłożeniu w cyklu dobowym, co prowadzi do braku celowości w wyróżnianiu poszczególnych okresów taryfikacyjnych. Odzwierciedleniem tej prawidłowości jest również brak różnicowania stawek za minutę połączenia na pory dnia w ofertach detalicznych T., co zostało wykazane w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Ponadto, dokonując ponownego rozpatrzenia sprawy, Prezes UKE wziął pod uwagę, iż obecny model rozliczeń za zakańczanie połączeń w sieci operatora alternatywnego i T., zgodnie z którym operatora alternatywnego rozlicza się według trzech okresów taryfikacyjnych w ciągu doby, zaś T. według jednego okresu taryfikacyjnego. W ocenie Prezesa UKE, taki model dyskryminuje operatora alternatywnego, jeśli chodzi o możliwość stworzenia równie bogatego, co spółka T. S.A., spektrum oferty detalicznej. Organ stwierdzi bowiem, iż w przypadku stawek, za zakańczanie połączeń, stawki te są wliczane do podstawy kosztów operatora, z którego sieci wychodzi połączenie i są ostatecznie uwzględniane w opłacie detalicznej płaconej przez dzwoniącego, a nieodbierającego połączenia. Zdaniem organu, zachęca to operatorów do ustalania wysokich opłat za zakańczanie połączeń, co podnosi koszty ich konkurentów. Powyższe, w ocenie Prezesa UKE, odnosi się także do stosowanego przez spółkę T. S.A. modelu rozliczeń, bowiem fakt, iż T. S.A. rozlicza się za zakańczanie w sieci operatora alternatywnego według jednego okresu taryfikacyjnego ma swe odzwierciedlenie w ofertach detalicznych spółki T. S.A. Organ wskazał, że T.S.A. ma możliwość kreowania dużej liczby ofert detalicznych bez różnicowania ceny połączeń w zależności od pory dnia. Z kolei, fakt rozliczania się operatora alternatywnego za zakańczanie połączeń sieci T. według różnych okresów przejawia się w nie tak bogatej, jak T., ofercie detalicznej, albowiem - jak uznał organ regulacyjny - operatorzy alternatywni mają utrudnioną możliwość kształtowania swoich ofert detalicznych w sposób równie elastyczny, jak spółka T. S.A. Dla zobrazowania powyższych twierdzeń, Prezes UKE wskazał, że wśród planów detalicznych oferowanych przez T. S.A. przeważać zaczęły plany taryfowe z jedną płaską stawką w całej dobie, tj. taką samą wysokością opłat za połączenia przez całą dobę. Prezes UKE wskazał, iż każdy z uczestników rynku powinien mieć zapewnioną możliwość stworzenia konkurencyjnej oferty detalicznej, mając na uwadze jej aspekty cenowe i pozacenowe. Niemniej jednak, w ocenie organu, sytuacja, w której istnieje dysproporcja modelu rozliczeń za zakończenie połączeń w sieci operatorów alternatywnych i w sieci T. S.A., powoduje, iż brak jest mechanizmu zapewniającego skuteczną konkurencję na rynku detalicznym połączeń stacjonarnych, wskutek której abonenci mogliby korzystać z elastycznych i tańszych, niż obecnie, ofert detalicznych. Prezes UKE wskazał, że spółka T. S.A., rozliczając się według jednego okresu taryfikacyjnego ma większą dowolność w kreowaniu cenników niż operatorzy alternatywni, rozliczający się według różnych stawek w ciągu doby. Wobec przedstawionych okoliczności, Prezes UKE uznał, że twierdzenia skarżącej K., zgodnie z którym, ustalenie jednej stawki może negatywnie odbić się na opłacalności obowiązujących planów detalicznych operatorów alternatywnych, są bezzasadne, albowiem uzyskanie przez operatorów alternatywnych możliwości dowolnego kreowania cenników, jaką obecnie posiada T. S.A., będzie miało wpływ na poprawę sytuacji konkurencyjnej operatorów alternatywnych. Podsumowując, Prezes UKE wskazał, iż wprowadzenie stawki FTR bez podziału na okresy taryfikacyjne, nie tylko nie spowoduje, iż operatorzy alternatywni będą musieli sprzedawać usługi głosowe poniżej kosztów, lecz będą mieli większą dowolność w kreowaniu cenników detalicznych, niż wtedy, gdy rozliczają się według różnych stawek w ciągu doby. Odnosząc się z kolei do stwierdzenia skarżącej K., że zmiana planowana przez Prezesa UKE doprowadzi do sytuacji, w której zajdzie konieczność zmiany cenników, co będzie wiązało się z możliwością bezkarnego wypowiadania umów przez abonentów, organ regulacyjny stwierdził, iż niezrozumiałe jest podejście, zgodnie z którym stawki FTR miałyby być niezmienne. Organ wskazał, iż opłaty hurtowe uzależnione są od kosztów ponoszonych przez spółkę T. S.A. w danym roku obrachunkowym i baza kosztowa służąca do ustalenia stawek FTR może się zmieniać w zależności od liczby abonentów i generowanego przez nich wolumenu ruchu, co - zdaniem organu - oznacza, że także ceny detaliczne powinny się zmieniać. Prezes UKE stwierdził, że z powyższego zestawienia w oparciu o stawki FTR bez podziału na okresy taryfikacyjne, operatorzy alternatywni nie będą świadczyć usług połączeń poniżej kosztów, a zatem zmiana stawki FTR T. nie spowoduje konieczności zmiany cenników detalicznych operatorów alternatywnych poprzez wzrost cen, a tylko w takiej sytuacji, jak stwierdził organ, można - zgodnie z art. 60a ust. 3a Pt - mówić o możliwości "bezkarnego" wypowiadania umów przez abonentów. Organ uznał, że zmiana stawki FTR nie musi wpłynąć na zmianę aktualnych cenników operatorów alternatywnych. W tej sytuacji, organ regulacyjny uznał, że skoro wprowadzenie stawki FTR bez podziału na okresy taryfikacyjne nie spowoduje świadczenia usług przez operatorów alternatywnych poniżej kosztów, przyjąć należy, iż twierdzenia skarżącej K., zgodnie z którymi likwidacja okresów taryfikacyjnych spowoduje konieczność zmiany cenników detalicznych operatorów alternatywnych, należy uznać za nieuzasadnione. Odnosząc się z kolei do stwierdzeń strony skarżącej, w którym K. zwróciła uwagę, że rozkład ruchu (w ramach poszczególnych O1, 02, 03) u poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych może być różny i nie pokrywać się z ruchem w T. S.A., co oznacza - zdaniem K. - że ustalenie nowych FTR z uwzględnieniem ruchu w T. może niezasadnie, wpłynąć na wzrost opłat pobieranych przez spółkę T. S.A. od operatorów alternatywnych za korzystanie z usług zakańczania połączeń w sieci T., Prezes UKE zwrócił uwagę, iż stawki FTR, będące przedmiotem niniejszej decyzji, odnoszą się do usług z Oferty ramowej T. S.A. za usługi przez nią świadczone, które generują koszty po stronie spółki T. S.A., jako operatora realizującego tę usługę na podstawie Oferty ramowej. Dlatego też, jak stwierdził organ, właściwym podejściem jest ustalenie stawki FTR w oparciu o dane kosztowe i ruchowe pochodzące od spółki T. S.A. Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE uznał argumentację skarżącej K. za niezasługującą na uwzględnienie. Prezes UKE stwierdził ponadto w uzasadnieniu decyzji, że rozpatrując ponownie niniejszą sprawę, wziął również pod uwagę okoliczność zmiany warunków rynkowych, która przejawia się we wprowadzeniu w stosunkach między spółką T. S.A. a operatorami alternatywnymi harmonogramów wdrożenia symetrii stawek FTR. Prezes UKE wyjaśnić jednocześnie, iż intencją organu regulacyjnego, wyrażoną w "Stanowisku FTR" jest docelowe wdrożenie symetrii stawek FTR. Organ zauważył, że podejście Prezesa UKE jest zgodne z europejską polityką regulacyjną w zakresie łączności elektronicznej, wyrażoną w Stanowisku ERG, a następnie w Zaleceniu FTR. Organ regulacyjny zauważył, że "Harmonogram wdrożenia symetrii stawek FTR w publicznych stacjonarnych sieciach telefonicznych" (zwany dalej "harmonogramem FTR") ustalony w Stanowisku FTR, zakłada osiągnięcie symetrii pomiędzy stawkami FTR w sieci T. S.A., a stawkami FTR w sieci operatorów alternatywnych na dzień 1 stycznia 2014 r. (Tabela 3 i Tabela 4 decyzji), zatem - jak uznał organ - wdrożenie jednego okresu taryfikacyjnego poprzez zobowiązanie spółki T. S.A. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. do wprowadzenia przedmiotowej zmiany pozwoli osiągnąć zamierzony w harmonogramie FTR efekt, w przewidzianym w nim terminie. Zdaniem organu, wskazany przez regulatora harmonogram maksymalnej dopuszczalnej asymetrii na rynku, miał na celu umożliwianie planowania i podejmowania decyzji przez podmioty działające na rynku i potencjalnych inwestorów. Organ uznał, że sytuacja, w której operatorzy alternatywni rozliczaliby się ze spółką T. S.A. z uwzględnieniem trzech okresów taryfikacyjnych, uniemożliwia realizację powyższego założenia wynikającego z harmonogramu FTR. Dlatego, zdaniem Prezesa UKE, konieczna stała się interwencja organu regulacyjnego w postaci rozstrzygnięcia wskazanego w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., w myśl którego stawka za zakańczanie połączeń w sieci T. S.A. - w SN, w OTr oraz poza OTr powinna zostać ustalona z uwzględnieniem tylko jednego okresu taryfikacyjnego. Odnosząc się do stwierdzeń skarżącej K., iż wprowadzenie jednej stawki FTR w okresach taryfikacyjnych O1, 02, 03 może negatywnie wpłynąć na konkurencyjność, Prezes UKE uznał, iż strona skarżąca pominęła całkowicie fakt obowiązywania harmonogramu FTR, który wprowadzał politykę ochronną opartą na wyższych stawkach FTR dla operatorów alternatywnych do dnia 31 grudnia 2013 r. (które zapewniają wyższe transfery pieniężne T. do operatorów alternatywnych). Prezes UKE podniósł, że po upływie okresu asymetrii z dniem 1 stycznia 2014 r., harmonogram FTR przewiduje symetrię rozliczeń pomiędzy T. S.A. i operatorami alternatywnymi. Mając zatem powyższe na uwadze, Prezes UKE wskazał, iż obecnie założony harmonogram dobiega końca, z dniem 1 stycznia 2014 r., zostanie osiągnięty efekt symetrii na rynku połączeń FTR, co w efekcie oznacza taką samą stawkę w rozliczeniach T. S.A. i operatorów alternatywnych na poziomie kosztów efektywnego operatora. Ponadto Prezes UKE zauważył, że wprawdzie - zdaniem Komisji Europejskiej - tymczasowa asymetria często jest uzasadniana potrzebą promocji nowych operatorów na rynku oraz tym, iż wyższe stawki mogą zachęcać do wchodzenia na rynek oraz do nowych inwestycji, a tym samym mogą poprawić konkurencję w dłuższym czasie. Z drugiej jednak strony, jak podkreślił organ, utrzymywanie asymetrii stawek może spowodować, iż na rynku telekomunikacyjnym zaczną się pojawiać nieefektywni operatorzy, natomiast wyższe stawki za zakańczanie w sieciach nowych operatorów mogą wpłynąć na odpowiednio wyższe ceny detaliczne. Co więcej, zdaniem organu, utrzymanie wyższych opłat za zakańczanie połączeń w sieci operatorów wchodzących, może zniechęcać operatorów zasiedziałych do inwestycji. Tym samym, jak zauważył organ, symetria wpływa pozytywnie na wzrost wydajności gospodarczej, inwestycji i innowacji oraz stanowi zachętę do podnoszenia wydajności, co przekłada się na niższe koszty, lepszą jakość usług oraz obniżenie cen dla użytkowników końcowych. W związku z tym, organ uznał, że twierdzenia K., iż jednolita stawka FTR może negatywnie wpłynąć na konkurencyjność, należy uznać za bezpodstawne. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione okoliczności, Prezes UKE stwierdził, iż w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki zmiany zapotrzebowania na usługi oraz zmiany warunków rynkowych uzasadniające zobowiązane spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej w zakresie pkt 1, 3-4 i 6 sentencji spornej decyzji z dni [...] stycznia 2012 r. W związku z tym przedstawione zarówno przez spółkę T. S.A., jak i skarżącą KIGEiT zarzuty naruszenia art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne Prezes UKE uznał za bezzasadne. Prezes UKE wyraźnie podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że jednym z celów polityki regulacyjnej prowadzonej przez Prezesa UKE jest usuwanie istniejących barier rynkowych w zakresie działalności telekomunikacyjnej (art. 189 ust. 2 pkt 2 lit. a Pt). Mając to na względzie, Prezes UKE stwierdził, iż zidentyfikował zmianę warunków rynkowych, wyrażającą się w powstaniu konieczności zapewnienia zgodnej współpracy międzyoperatorskiej w zakresie przenośności numerów w stacjonarnych sieciach telekomunikacyjnych i zobowiązał spółkę T. S.A. do przedstawienia projektu zmiany Oferty ramowej usuwającego te problemy. Prezes UKE zauważył ponadto, że skarżąca K. zarzuciła, że opłata należna spółce T. S.A. z tytułu przeniesienia numeru nie powinna być pobierana w sytuacji, gdy przeniesienie numeru następuje w ramach realizacji zamówienia na usługę regulowaną w T. Strona skarżąca wskazała ponadto, że opłaty za przeniesienie numeru powinny być ustalane zgodnie z postanowieniami art. 41 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, tj. powinny uwzględniać ponoszone koszty. W związku z powyższym, odnosząc się do kwestii zasadności pobierania przez spółkę T. S.A. wskazanej przez nią opłaty w sytuacji, gdy przeniesienie numeru jest realizowane w ramach zamówienia na usługę regulowaną, Prezes UKE wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, uprawnienie abonenta do zachowania przydzielonego numeru aktualizuje się w sytuacji zmiany dostawcy usług. Zdaniem organu, powyższe oznacza, że przeniesienie numeru następuje także w sytuacji realizacji przez spółkę T. S.A. usługi regulowanej na rzecz PT, bowiem w takim wypadku dochodzi do zmiany dostawcy usług świadczącego na rzecz abonenta usługi telekomunikacyjne. Dlatego, zdaniem organu, nie można się zgodzić z postulatem skarżącej K., by pobieranie przez spółkę T. S.A. opłaty było wyłączone w sytuacji, gdy spółka T. S.A. realizuje usługę regulowaną na rzecz danego PT. Powołując się na brzmienie przepisu art. 41 ust. 1 Pt, Prezes UKE zauważył, iż opłata za przeniesienie numeru wskazana w Ofercie ramowej jest opłatą należną spółce T. S.A. Opłata ta pokrywa koszty obsługi zleceń dokonywanych przez spółkę T. S.A., które dotyczą realizacji czynności wchodzących w skład procesu dostarczenia usługi przeniesienia numeru do przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Organ wskazał, że przedmiotowa opłata jest pobierana przez spółkę T. S.A. bez względu na to, czy mamy do czynienia z tzw. czystym NP (wtedy T. S.A. występuje w roli tzw. dawcy), czy też z usługą NP powiązaną z usługą hurtową WLR czy LLU (T. S.A. wówczas może być zarówno tzw. dawcą, jak i tzw. biorcą). Niemniej jednak, zdaniem organu regulacyjnego, bez względu na to, czy spółka T. S.A. jest tzw. dawcą czy biorcą, jest podmiotem pośredniczącym w czynnościach dotyczących przeniesienia numeru we współpracy międzyoperatorskiej. Zatem, jak uznał organ, z uwagi na fakt, iż usługa związana z przeniesieniem numeru do sieci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, generuje koszty po stronie spółki T. S.A., jako operatora realizującego tę usługę na podstawie Oferty ramowej (w konsekwencji uprawnienia abonenta, który za przeniesienie numeru nie wnosi opłaty), konieczne jest odzyskanie przez spółkę T. S.A. poniesionych kosztów w ramach rozliczeń międzyoperatorskich. Ponadto Prezesa UKE stwierdził, że propozycje skarżącej K. odnoszące się do kwestii przeniesienia numeru - są sprzeczne z przepisami prawa, tj. art. 41 ust. 1 oraz art. 71 ust. 1 Pt, i dlatego stanowisko K. należy uznać za nieuzasadnione. Jednocześnie organ regulacyjny zauważył w uzasadnieniu decyzji, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona skarżąca stwierdziła, iż wydając sporną decyzję Prezes UKE pominął asymetrię w zakresie obowiązków regulacyjnych ciążących na spółce T. S.A. oraz na operatorach alternatywnych, która - w ocenie K. - nie daje podstawy do stosowania uśrednionej stawki, skoro wszystkie opłaty stosowane przez spółkę T. S.A. powinny być oparte o koszty ponoszone, zgodnie z nałożonym na T. obowiązkiem na Rynkach 2 i 3. Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącej K., organ regulacyjny wskazał, iż w sentencji spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE zobowiązał spółkę T. S.A. do przedstawienia stawki FTR bez podziału na okresy taryfikacyjne, nie wskazując przy tym sposobu wyliczenia przedmiotowej opłaty, który zasugerowany został jedynie w treści uzasadnienia spornej decyzji i nie stanowi elementu rozstrzygnięcia. Jednakże, w celu pełnego ustosunkowania się do stanowiska strony skarżącej, Prezes UKE wyjaśnił, iż zastosowanie średniej stawki w przypadku wprowadzenia jednego okresu taryfikacyjnego nie oznacza, iż koszty, w oparciu o które ustalona została taka stawka, nie są kosztami ponoszonymi, o których mowa w art. 40 ust. 1 Pt. Prezes UKE wskazał, iż parametry mające udział w ustalaniu kosztu za zakańczanie połączeń, tj. stawki w SN, w OTr oraz poza OTr, odzwierciedlają koszt zaangażowania elementów sieci w świadczenie usługi zakończenia połączenia. Natomiast, jak wskazał organ, okresy taryfikacyjne O1, 02 oraz 03 stanowią konsekwencję powszechnie przyjętej praktyki w kalkulacji stawek rozliczeń międzyoperatorskich, stawki te powinny odzwierciedlać strukturę cen usług detalicznych w zależności od pory dnia oraz dnia tygodnia, kiedy to dane połączenie jest realizowane. Prezes UKE wskazał, że koszty ponoszone, w oparciu o które zostały skalkulowane koszty jednostkowe zakańczania połączenia w sieci T., poddane audytowi finansowemu, pochodzą z ksiąg rachunkowych spółki T. S.A. za rok zakończony w dniu [...] grudnia 2011 r. Zdaniem organu, stanowią one zatem najbardziej aktualne dane odnośnie kosztów ponoszonych przez spółkę T. S.A. w celu realizacji usług zakańczania połączeń w sieci T. Ponadto organ wyjaśnił, iż ze średniego kosztu świadczenia usługi międzyoperatorskiej (tu: usługi zakańczania połączeń) wylicza się koszt świadczenia usług z podziałem na okresy taryfikacyjne, do których wykorzystuje się analogiczne relacje zachodzące pomiędzy poszczególnymi okresami taryfikacyjnymi usług detalicznych, a także inne założenia. Zatem organ wskazał, iż niezrozumiałe jest stwierdzenie skarżącej K. o braku możliwości zastosowania uśrednionych stawek (jako średniej ważonej ruchem w O1, 02, 03). Zdaniem organu, stosowana przez T. S.A. metodologia kalkulacji kosztów opiera się na kosztach średnich, a zatem stawki w 01, 02, oraz 03 stanowią także koszty średnie, ponieważ ustalone zostały na podstawie średnich kosztów. Powołując się na normę prawną zawartą w art. 40 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE wskazał, iż operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 1 Pt, przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty, a zatem to na T. S.A. spoczywa udowodnienie, iż przedstawiona wysokość opłat za usługi dostępu telekomunikacyjnego została ustalona w oparciu o koszty ponoszone. Prezes UKE wskazał, iż w ramach art. 40 ust. 3 Pt dokonuje weryfikacji w wysokości opłat stosowanych przez T., niemniej jednak - jak uznał organ - kwestia samego zastosowania tej, czy innej metodologii kalkulacji kosztów nie podlega weryfikacji Prezesa UKE, gdyż weryfikacji podlega i może podlegać sama kwestia prawidłowości wysokości opłat, na którą mają wpływ koszty stanowiące podstawę ich określania przez operatora zobowiązanego w trybie art. 40 ust. 1 Pt. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Prezesa UKE, ustalenie średnie stawki za usługę zakańczania połączeń w sieci T. S.A., jako średniej ważonej ruchem (w O1, 02, 03), stawki opartej na kosztach ponoszonych w O1, 02 oraz 03, nie stoi w sprzeczności z zastosowaniem art. 40 ust. 1 Pt. Prezes UKE wskazał, że w kontekście asymetrii obowiązków ciążących na T. S.A. i operatorach alternatywnych i zastosowania kosztów ponoszonych, o których mowa w art. 40 ust. 1 Pt, obecnie obowiązujące w Ofercie ramowej stawki za zakańczanie połączeń w sieci T. zostały wprowadzone do Oferty ramowej w trybie art. 40 Pt. Zdaniem organu, stawki te, uwzględniające koszty ponoszone przez spółkę T. S.A., posłużyły do wyznaczenia nominalnej asymetrii stawek za zakańczanie połączeń w sieci operatorów alternatywnych wskazanej harmonogramie FTR. Ponadto, zdaniem organu, w przypadku ustalania opłat za usługi sieciowe rozliczane na zasadzie zryczałtowanej, zastosowanie ma również obowiązek z art. 40 Pt. W przypadku ustalenia stawek za przedmiotowe usługi, zdaniem organu, również zastosowanie miała m.in. średnia stawka minutowa. W świetle powyższych rozważań, organ uznał uwagi skarżącej K. za nieuzasadnione. Jednocześnie Prezes UKE wyraźnie podkreślił, iż przedmiotowe postępowanie nie rozstrzyga w zakresie ustalenia wysokości opłat w oparciu o koszty ponoszone z art. 40 Pt, dlatego też wniosek skarżącej K. w przedmiotowym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie w postępowaniu odwoławczym od spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes UKE wskazać ponadto, iż wskutek zmiany przyzwyczajeń i trybu życia abonentów, zmienia się zapotrzebowanie na usługi oferowane na rynku detalicznym. Powyższe, zdaniem organu, stanowi wyzwanie dla operatorów alternatywnych, którzy muszą zaspokoić popyt na usługi charakteryzujące się nowym profilem, odpowiednio konstruując ceny. Z uwagi na powyższe, w ocenie Prezesa UKE, istnieje potrzeba wprowadzenia ułatwienia w konstruowaniu konkurencyjnych względem T. cenników detalicznych. Organ uznał, że w celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku detalicznym konieczna jest zatem zmiana modelu rozliczeń za zakańczanie połączeń w sieci T. polegająca na wprowadzeniu jednego okresu taryfikacyjnego w sieci T. Podsumowując, Prezes UKE wskazał, iż faktem jest, że spółka T. S.A. ma w swej ofercie zarówno cenniki detaliczne, w których nie ma różnicowania ceny w zależności od pory dnia oraz w zależności od tego czy jest to dzień roboczy czy też świąteczny, a także cenniki, które zawierają podział na okresy taryfikacyjne. Niemniej jednak, organ regulacyjny wyraźnie zauważył, iż obecnie w całym wachlarzu ofertowym przeważają plany charakteryzujące się płaską stawką. Również, jeśli chodzi o liczbę abonentów korzystających z tychże planów, organ wskazał, że ich liczba przekracza liczbę abonentów korzystających z planów uwzględniających okresy taryfikacyjne. Mając na uwadze powyższe, Prezesa UKE uznał, iż w skutek pojawiania się na rynku detalicznym ofert charakteryzujących się płaską stawką, które - jak wykazała analiza - przeważają w katalogu ofert detalicznych spółki T. S.A., nastąpiła zmiana warunków rynkowych. Ponadto, mając na uwadze także fakt, iż zainteresowanie tego typu ofertami zostało odnotowane wśród przeważającej liczby abonentów T. S.A., Prezesa UKE uznał, że można mówić o zmianie zapotrzebowania na usługi. W konsekwencji, Prezes UKE uznał, że powyższe przesłanki przemawiają za zobowiązaniem spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej na Rynku 3. Organ uznał, że oferta skierowana do operatorów alternatywnych powinna umożliwić im skonstruowanie równie konkurencyjnej, co spółki T. S.A., oferty detalicznej pod względem cenowym, jakościowym, a także ilościowym. Ustosunkowując się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów naruszenia art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., poprzez wydanie spornej decyzji w zakresie pkt 1, 3-4 i 6 jej sentencji jedynie w oparciu twierdzeń spółki T. S.A. oraz przy jednoczesnym niewyjaśnieniu i nierozpoznaniu kwestii zmian cenników T., Prezes UKE stwierdził, że - wbrew tym zarzutom - wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, kierując się zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, Prezes UKE uznał, że oparł się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania, dokonując ponownej analizy rozstrzygnięcia zawartego w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Organ uznał, że ustalenia dokonane w niniejszej sprawie wynikały z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ regulacyjny ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne - nie budzi zastrzeżeń. W związku z powyższym Prezes UKE uznał, że strona skarżąca w sposób błędny zarzuciła, iż sporna decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. nie daje odpowiedzi na pytanie, jakie istotne i nagłe zmiany stanowiły przesłankę do zmiany Oferty ramowej w zakresie Rynku 3 Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. K., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. K. zaskarżyła wspomnianą decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], w części, w jakiej Prezes UKE utrzymał w mocy sporną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. w zakresie pkt I ppkt: 1, 2, 3, 4 oraz 6 sentencji tej decyzji. Strona skarżąca zarzuciła organowi regulacyjnemu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: 1) naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - przez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., zobowiązującej T. S.A. do przygotowania zmiany "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych" zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w zakresie wskazanym w sentencji decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. (pkt I ppkt 1, 2, 3, 4 oraz 6), mimo niewystąpienia przesłanek określonych w art. 43 ust. 2 Pt uprawniających Prezesa UKE do wydania decyzji zobowiązującej, tj. zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części mimo braku zmian w zakresie zapotrzebowania na usługi i braku zmian warunków rynkowych, które uzasadniałyby zobowiązanie T. S.A. do przygotowania zmiany Oferty ramowej w zakresie wskazanym w sentencji decyzji z [...] styczni 2012 r., 2) naruszenie art. 41 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - przez jego niezastosowanie i zobowiązanie spółki T. S.A. do ustalenia opłaty za przeniesienie numeru do innego niż T. S.A. przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (dalej także: "PT") bez uwzględniania kosztów ponoszonych, gdyż Prezes UKE zobowiązał spółkę T. S.A. do przedstawienia opłaty za przeniesienie numeru uwzględniającej również czynności dokonywane przez T. podczas obsługiwania usług hurtowych T., podczas, gdy zgodnie z art. 41 ust. 1 Pt, opłata za przeniesienie numeru może być pobierana wyłącznie w przypadku, gdy przedsiębiorcy telekomunikacyjni "wzajemnie korzystają z połączonych sieci", co wyklucza możliwość stosowania tej opłaty wyłącznie w przypadku zmiany dostawcy bez zmiany sieci, w której świadczone są usługi, 3) naruszenie art. 40 ust. 4 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - przez nieprawidłowe zastosowanie polegające na wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyliczeń nowej stawki FTR , mimo braku przedstawienia przez spółkę T. S.A. kosztów ponoszonych za usługę zakończenia połączeń, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o błędne przesłanki, II. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności: 4) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego oraz sporządzenie uzasadnienia utrudniającego prześledzenie toku rozumowania organu prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz oparcie zaskarżonej decyzji na nieprawdziwych przesłankach niebędących przesłankami określonymi w art. 43 ust. 2 Pt, 5) naruszenie art. 110 k.p.a. - przez wydanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., nie bacząc na to, że kwestie zagadnienia zawarte w tych decyzjach były przedmiotem rozstrzygnięcia Prezesa UKE zawartego w decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], a pomimo upływu 10 miesięcy (liczonych od wydania tej decyzji do wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r.) zmiany zapotrzebowania na usługi oraz zmiany warunków rynkowych nie uległy zmianie. W konsekwencji postawionych wyżej zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części. Ponadto, powołując się na przepis art. 135 p.p.s.a., skarżąca K. wniosła o uchylenie decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. w zakresie pkt I ppkt 1, 2, 3, 4 i 6 sentencji tej decyzji. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania obu spornych decyzji, na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Powołując się z kolei na przepis art. 200 p.p.s.a., strona skarżąca wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wniesionej do Sądu skargi K. w pierwszym rzędzie podniosła, że Prezes UKE nie wykazał, iż ruch telekomunikacyjny stopniowo ulega równomiernemu rozłożeniu w cyklu dobowym, co prowadzi do braku celowości w wyróżnianiu okresów taryfikacyjnych, a także nie udowodnił, że równomierne rozłożenie ruchu telekomunikacyjnego w cyklu dobowym jest zmianą zapotrzebowania na usługi lub zmianą warunków rynkowych uzasadniającą likwidację okresów taryfikacyjnych O1, O2 , O3 przy naliczaniu opłat za usługę zakańczania połączeń w sieci T. Skarżąca K. wskazała, że być może bardziej równomiernie rozłożony ruch telekomunikacyjnego był konsekwencją różnych stawek FTR w sieci T. w różnych okresach taryfikacyjnych. Ponadto strona skarżąca podniosła, że dotychczasowe niższe opłaty za zakończenie ruchu w okresach taryfikacyjnych O2 i O3, de facto promowały korzystanie przez podmioty detaliczne z sieci telekomunikacyjnych właśnie w tych okresach taryfikacyjnych co spowodowało obciążenie sieci telekomunikacyjnych w okresie taryfikacyjnym O1. K. wskazała, że ruch w sieciach telekomunikacyjnych powinien być jak najbardziej równomierny. Zatem, w ocenie strony skarżącej, racjonalne byłoby promowanie przez Prezesa UKE racjonalnego wykorzystania sieci telekomunikacyjnych, a to przez promowanie korzystania z sieci poza okresem taryfikacyjnym 01, np. poprzez zróżnicowanie stawek FTR w zależności od okresu, kiedy zakańczane jest połączenie w sieci T. Skarżąca K. nie zgodziła się ponadto z tezą Prezesa UKE, że obecny model rozliczeń pomiędzy operatorami alternatywnymi a spółką T. S.A. oparty na okresach taryfikacyjnych dyskryminuje operatorów alternatywnych, gdyż nie mogą oni przygotować ofert konkurencyjnych względem części detalicznej T. S.A. Zdaniem strony skarżącej jest wprost przeciwnie, albowiem możliwość różnicowania opłat daje operatorom alternatywnym możliwość przygotowania atrakcyjnych ofert detalicznych. W uzasadnieniu skargi K. wskazała również, że z usług spółki T. S.A., określonych w Ofercie ramowej, korzystają operatorzy alternatywni, co oznacza, że analiza detalicznych cenników i planów T. S.A. nie ma żadnego znaczenia. Zdaniem strony skarżącej, Prezes UKE, analizując zmianę zapotrzebowania na usługi oraz zmianę warunków rynkowych, pominął fakt, że płatnikiem za usługę zakańczania połączeń w sieci T. S.A. nie jest spółka T. S.A., lecz jej konkurenci, tj. inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni funkcjonujący na rynku telekomunikacyjnym. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że przedmiotem analizy organu powinny być plany taryfowe przedsiębiorców telekomunikacyjnych korzystających z usługi zakańczania połączeń w sieci T. K. podniosła, iż organ zaniechał analizy, czy podział na okresy taryfikacyjne w usłudze hurtowej faktycznie uniemożliwia operatorom korzystającym z usług spółki T. S.A. tworzenie ofert detalicznych bez podziału na okresy taryfikacyjne (tak jak to ma miejsce w przypadku T. S.A.). Zdaniem strony skarżącej, jeśli bowiem operatorzy mogą tworzyć takie taryfy także bez zmiany Oferty ramowej, to oznacza, iż nie wykształciło się zapotrzebowanie na nową usługę, które uzasadniałoby zobowiązanie spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej. K. zarzuciła ponadto, iż nie może odnieść się do wielu tez Prezesa UKE, gdyż wiele istotnych okoliczności zostało zastrzeżonych przez organ regulacyjny, co w istocie ogranicza prawa strony skarżącej. Skarżąca K. zauważyła, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE stwierdził, że obecny poziom cen za minutę (przy nowej stawce FTR) na rynku detalicznym wskazuje, iż operatorzy alternatywni są w stanie wygospodarować zysk z przychodu za minutę połączenia przy planowanym przez Prezesa UKE poziomie stawek FTR za minutę połączenia. Strona skarżąca wskazała, iż nieznana jest jej nowa stawka FTR, ani sposób jej wyliczenia. Zdaniem strony skarżącej, Prezes UKE nie wydał decyzji administracyjnej na podstawie art. 40 Pt ustalającej nową stawkę FTR. Tym samym, zdaniem strony skarżącej, wszelkie wyliczenia organu z wykorzystaniem nowej stawki FTR należy traktować jako niewiarygodne. Ponadto, skarżąca K. stwierdziła, że toczy się odrębne postępowanie administracyjne pod nr [...], w którym Prezes UKE ustali dopiero nową stawkę FTR. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, zdaje się sugerować, że organ już rozstrzygnął, na podstawie art. 40 Pt, sprawę ustalenia nowej stawki FTR, wydając zaskarżoną decyzję. K. wskazała, iż używanie przez Prezesa UKE nowej stawki FTR podczas wydawania zaskarżonego aktu było nieprawidłowym zastosowaniem przepisu art. 40 Pt. K. uznała ponadto, że okoliczność, iż z przeprowadzonej przez Prezesa UKE analizy przy zastosowaniu stawki FTR bez podziału na okresy taryfikacyjne wynika, iż dla operatorów alternatywnych pozostaje przestrzeń ekonomiczna zapewniającą pokrycie kosztów detalicznych i ewentualny zysk, nie uzasadnia zobowiązania spółki T. S.A. do przedstawienia zmiany Oferty ramowej. Zdaniem strony skarżącej, wyliczenia Prezesa UKE nie tylko nie uzasadniają wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca2013 r., ale przede wszystkim nie są wiarygodne i opierają się na fałszywych i niewiarygodnych założeniach. Skarżąca K. uznała ponadto, iż niewłaściwe jest - w jej ocenie - posiłkowanie się przez organ przepisem art. 40 Pt, albowiem w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym Prezes UKE nie ustalał opłat za usługi T., w tym nie ustalał opłaty za usługę zakańczania połączenia w sieci T. (tzw. stawki FTR). K. wskazała, iż w zaskarżonej decyzji organ odwołał się do "Stanowiska Prezesa UKE w sprawie symetrii stawek na rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznych telefonicznych sieciach stacjonarnych" (zwanego dalej "Stanowiskiem FTR"). Jednocześnie strona skarżąca stwierdziła, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie rozliczają się ze sobą na podstawie stanowisk publikowanych przez Prezesa UKE, lecz na podstawie zawartych umów międzyoperatorskich, ewentualnie na podstawie decyzji administracyjnych wydawanych w oparciu o przepis art. 28 Pt. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, iż stanowiska Prezesa UKE nie mają charakteru wiążącego i ich publikacja nie może być określona mianem zmiany warunków rynkowych. W ocenie K., wskazane wyżej stanowisko Prezesa UKE nie może być uzasadnieniem decyzji administracyjnych organu regulacyjnego. Zdaniem strony skarżącej ma to znaczenie, albowiem Prezes UKE, jako organ administracji publicznej, powinien działać w granicach prawa. K. zarzuciła, iż działania Prezesa UKE nie można określić, jako zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Zdaniem strony skarżącej, akceptacja odwrotnego podejścia doprowadziłaby do wniosku, że organ może sam tworzyć zapotrzebowanie na usługi lub zmieniać warunki rynkowe i tylko na tej podstawie wydawać decyzje administracyjne. W takiej sytuacji, zdaniem skarżącej, konieczność wystąpienia przesłanek określonych w art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne byłaby fikcją. Ponadto skarżąca K. wskazała, iż Prezes UKE nie udowodnił, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r., tj. od dnia zatwierdzenia Oferty ramowej w obowiązującym aktualnie kształcie, do dnia wydania spornej decyzji Prezesa UKE z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., wystąpiła zmiana zapotrzebowania na usługi lub zmiana warunków rynkowych w sposób uzasadniający wydanie tych decyzji. K. zarzuciła ponadto, iż Prezes UKE nieprawidłowo zobowiązał spółkę T. S.A. do modyfikacji Tabeli nr 29 zwartej w Ofercie ramowej, wadliwie przyjmując, że w przypadku realizacji Usługi WLR wraz z przeniesieniem numeru, dochodzi do zmiany sieci, w której są świadczone usługi abonentowi. Zdaniem strony skarżącej, organ regulacyjny pominął jednak fakt, że przeniesienie numeru, w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego, nie odnosi się do przypadków, kiedy abonent zaczyna korzystać z detalicznych usług głosowych oferowanych przez operatorów alternatywnych opartych na usłudze hurtowej T., tj. usłudze WLR. Strona wskazała bowiem, że w przypadku korzystania przez abonentów z usługi detalicznej operatorów alternatywnych, opartej na usłudze WLR, usługi nadal są świadczone w sieci T. S.A. Strona skarżąca w uzasadnieniu wniesionej skargi stwierdziła ponadto, iż Prezes UKE powinien ustalić, za co pobierana jest przez spółkę T. S.A. opłata w wysokości 25,39 złotych. Podsumowując, strona skarżąca uznała, że Prezes UKE wydał zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., mimo braku zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 43 ust. 2 Pt, a więc pomimo braku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu obu spornych decyzji administracyjnych. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, organ regulacyjny wskazał przede wszystkim, że - wbrew twierdzeniom K. - w zaskarżonej decyzji Prezes UKE przeprowadził analizę rozkładu ruchu telekomunikacyjnego, która polegała na zbadaniu rozkładu przedmiotowego ruchu w sieci T. S.A. w okresach taryfikacyjnych O1, O2 oraz O3 na koniec roku 2007 i określeniu jego zmiany względem roku 2011. Zdaniem organu, z przeprowadzonej analizy wynika, iż w sieci T. S.A. coraz mniej ruchu generowanego jest w soboty, niedziele i święta pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 02), zaś najwięcej w dni powszednie pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 01), przy czym w tym okresie taryfikacyjnym zauważalna jest tendencja wzrostowa ruchu. W konsekwencji, Prezes UKE uznał, że w uzasadnieniu obu spornych decyzji wykazał w sposób jednoznaczny, iż istnieje potrzeba wprowadzenia ułatwienia w konstruowaniu konkurencyjnych względem spółki T. S.A. cenników detalicznych. Zdaniem organu regulacyjnego, w celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku detalicznym konieczna jest zatem zmiana modelu rozliczeń za zakańczanie połączeń w sieci T. polegająca na wprowadzeniu jednego okresu taryfikacyjnego w sieci T. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się w dniu [...] kwietnia 2014 r., strony postępowania, a więc zarówno skarżąca K., jak i Prezes UKE - reprezentowane przez pełnomocników - podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska zajęte w niniejszej sprawie. W przedłożonym do akt sprawy załączniku do protokołu z rozprawy z dnia 17 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej K., podtrzymując zarzuty skargi, wyraził swoje dodatkowe stanowisko w sprawie, szczegółowo odnosząc się do argumentów Prezesa UKE zawartych w odpowiedzi na skargę. W uzasadnieniu złożonego załącznika do protokołu rozprawy strona skarżąca zarzuciła wyraźnie, iż w uzasadnieniu obu spornych decyzji wydanych w niniejszej sprawie Prezes UKE nie wskazał, jakimi przesłankami (wynikającymi z art. 43 ust. 2 Pt), kierował się wydając decyzję zobowiązującą spółkę T. S.A. do zmiany Oferty ramowej. W szczególności, strona skarżąca zarzuciła, że Prezes UKE nie wskazał, jakie zmiany, uzasadniające wydanie obu skarżonych decyzji, zaszły na rynku telekomunikacyjnym w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r. (wydanie decyzji zatwierdzającej Ofertę ramową) do dnia [...] stycznia 2012 r. (wydanie decyzji zobowiązującej spółkę T. S.A. do stosownej zmiany Oferty ramowej), a tak naprawdę do dnia [...] listopada 2011 r., w której to dacie zostało wszczęte postępowanie w niniejszej sprawie. Skarżąca K. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, że w wyżej wskazanym okresie nie nastąpiły zmiany uzasadniające zobowiązanie spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej w zakresie określonym w spornej decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. Ponadto, strona skarżąca zarzuciła, że Prezes UKE nie miał podstaw prawnych (gdyż działał na podstawie art. 43 ust. 2 Pt, a nie na podstawie art. 40 Pt) do stosowania "nowych stawek FTR" na potrzeby analiz. Strona zauważyła, że Prezes UKE zastosował stawki przedstawione przez spółkę T. S.A., które nie zostały poddane jakiejkolwiek weryfikacji przez organ regulacyjny. Strona skarżąca ponownie podkreśliła, że stanowisko Prezesa UKE, publikowane na stronie internetowej Prezesa UKE, nie może być przesłanką do stwierdzenia, że zaszły zmiany warunków rynkowych. Strona skarżąca zauważyła, że przedmiotowe stanowisko Prezesa UKE zostało opublikowane w 2008 r. i gdyby oznaczało ono zmianę warunków rynkowych, zostałoby uwzględnione w ramach prac nad Ofertą ramową, co jednak nie nastąpiło. Odnosząc się ponadto do stanowiska Prezesa UKE, strona skarżąca uznała, że należy zadać pytanie, kiedy ustalono asymetrię stawek na rynku telekomunikacyjnym oraz w jakiej decyzji Prezesa UKE. K. zauważyła, iż organ regulacyjny nie wskazał tego, prowadząc przedmiotowe rozważania. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, tylko potwierdza nieprawidłowe powoływanie się Prezesa UKE, w kontekście przesłanek określonych w art. 43 ust. 2 Pt, na asymetrię istniejącą na rynku telekomunikacyjnym oraz na Stanowisko... Ponadto, strona skarżąca w uzasadnieniu przedłożonego załącznika do protokołu stwierdziła, że drugim podstawowym błędem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r., było ustalenie w rozstrzygnięciu Prezesa UKE jednej opłaty (niezależnie od finalnego ustalenia jej wysokości) dla różnych usług spółki T. S.A., tj.: a) "przeniesienia numeru" [NP] związanego ze świadczeniem przez spółkę T. S.A. Usługi WLR (co wiąże się z: rozpoczęciem świadczenia przez T. hurtowej Usługi WLR, zmianą dostawcy usługi przez Abonenta, ale nie wiąże się ze zmianą sieci w której świadczone są usługi), b) "przeniesienia numeru" [NP] związanego ze świadczeniem Usługi LLU (co wiąże się z: rozpoczęciem świadczenia przez T. hurtowej Usługi LLU, zmianą dostawcy usługi przez abonenta oraz zmianą sieci, w której świadczone są usługi abonenckie], oraz c) "przeniesienia numeru" [NP] związanego z przejściem abonenta do korzystania z usług świadczonych w infrastrukturze innego przedsiębiorcy (co wiąże się z rezygnacją korzystania z sieci T. w jakimkolwiek aspekcie, zmianą dostawcy usługi przez abonenta oraz zmianą sieci, w której świadczone są usługi abonenckie). Strona skarżąca zarzuciła również, iż w obu spornych decyzjach Prezes UKE nie dokonał analizy, na jakiej podstawie prawnej, w związku z obowiązkami spółki T. S.A. wynikającymi z decyzji regulacyjnych Prezesa UKE oraz z przepisów prawa, opłaty te powinny zostać ustalone. Organ podkreślił, że dla ww. sytuacji zastosowanie znajdą dwa przepisy prawa: art. 40 ust. 1 Pt (dla sytuacji opisanej w pkt (13.) a)) oraz art. 41 ust. 1 Pt (dla sytuacji opisanej w pkt (13.) b) i c). Prezes UKE zupełnie pominął ten wątek. Strona skarżąca zauważyła, że art. 40 ust. 1 Pt oraz art. 41 ust. 1 Pt, na podstawie różnych przesłanek, nakładają na spółkę T. S.A. różne zobowiązania i zobowiązują T. do ustalania opłaty za przeniesienie numeru na podstawie kosztów ponoszonych. Zdaniem K., aby ustalić opłatę na podstawie kosztów ponoszonych przez spółkę T. S.A., należy ustalić, jakie czynności dokonuje spółka T. S.A. w każdej z sytuacji, a następnie ustalić koszty tych czynności. Strona wskazała, że Prezes UKE, w ramach postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, powinien ustalić, jakie konkretnie czynności T. S.A. dokonuje w ramach poszczególnych sytuacji. Niestety, zdaniem skarżącej K., Prezes UKE zaniechał dokonania takich ustaleń. W ocenie strony skarżącej, gdyby Prezes UKE dokonał wspomnianych badań, z pewnością zauważyłby, że czynności podejmowane przez T. S.A. dla każdej z ww. sytuacji są różne. Jeżeli czynności są różne, a opłata ma być ustalona na podstawie kosztów ponoszonych, opłata ta różniłaby się dla sytuacji wskazanej przez skarżącą. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że powyższy brak ustaleń Prezesa UKE stanowi rażące naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., co powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Powyższe, zdaniem organu, stanowi także naruszenie art. 41 ust. 1 Pt, przez nieustalenie, że opłaty za przeniesienie numeru powinny być ustalane z uwzględnieniem kosztów ponoszonych. Zdaniem strony skarżącej, jeżeli niektóre czynności T. będą liczone podwójnie, dyspozycja art. 41 ust. 1 Pt nie zostanie wypełniona. Strona zarzuciła, że Prezes UKE zupełnie nie przeanalizował zagadnienia liczenia niektórych czynności T. dwukrotnie (podczas realizacji Przeniesienia Numeru oraz podczas realizacji Zamówienia na Usługę Regulowaną). Konkludując, strona skarżąca zauważyła, że przepisy art. 40 ust. 1 Pt oraz art. 41 ust. 1 Pt, na podstawie różnych przesłanek, nakładają na T. S.A. różne zobowiązania i zobowiązują spółkę T. S.A. do ustalania opłaty za przeniesienie numeru na podstawie kosztów ponoszonych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Należy przy tym zaznaczyć, iż od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. dotyczącego przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej. W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga K. z siedzibą w [...] nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia stycznia 2012 r., nr [...], wydana w przedmiocie zobowiązania spółki T. S.A. do przygotowania zmiany w części "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych", zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia - nie naruszają przepisów prawa. Przedmiotowe decyzje Prezesa UKE nie naruszają, zdaniem Sądu, zarówno norm prawa materialnego wyrażonych zarówno w stosownych przepisach wspólnotowych, w tym przede wszystkim w tzw. Dyrektywie Ramowej, tj. dyrektywie nr 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i łączności elektronicznej (Dz. U. UE L 108 z dnia 24 kwietnia 2002 r., s. 7; polskie wydanie specjalne Dz. U. UE-sp. z 2004 r. rozdz. 13, t. 29, s, 349), jak i w przepisach krajowych, w tym w szczególności w art. 43 ust. 2 i art. 206 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Wydając obie sporne decyzje, organ regulacyjny nie uchybił również stosownym przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził ponadto, aby w jakikolwiek sposób organ regulacyjny, wydając wspomniane decyzje administracyjne dopuścił się obrazy normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 110 k.p.a. Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz poprzedzającej ją decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. należy na wstępie wskazać, iż na mocy owych decyzji organ regulacyjny zobowiązał spółkę T. S.A. do przygotowania do przygotowania zmiany w części "Oferty ramowej określającej ramowe warunki dostępu telekomunikacyjnego w zakresie rozpoczynania i zakańczania połączeń, hurtowego dostępu do sieci T., dostępu do łączy abonenckich w sposób zapewniający dostęp pełny lub współdzielony oraz dostęp do łączy abonenckich poprzez węzły sieci telekomunikacyjnej na potrzeby sprzedaży szerokopasmowej transmisji danych", zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] września 2010 r., nr [...], zmienionej następnie decyzją Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz decyzją Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r., w zakresie usługi świadczenia zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej T., zgodnym z obszarem sieci, w której następuje zakończenie połączenia. Podstawą prawną wskazanych decyzji dotyczących zmiany Oferty ramowej był przepis art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, który zawierając normę prawa materialnego, wyznacza w rozpoznawanej sprawie zakres postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 43 ust. 2 Pt, w przypadku zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych Prezes UKE może z urzędu lub na uzasadniony wniosek przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązać operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub części. W przypadku nieprzedstawienia przez zobowiązanego operatora zmiany oferty ramowej w określonym terminie, Prezes UKE samodzielnie ustala zmiany oferty ramowej w całości lub części. Nie ulega wątpliwości, że warunkiem wydania decyzji na podstawie art. 43 ust. 2 Pt jest istnienie obowiązującej oferty ramowej oraz spełnienie pozostałych przesłanek wymienionych w przepisie - mianowicie muszą wystąpić zmiany zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych. Zatem przepis ten może mieć zastosowanie jedynie w przypadkach, gdy na operatora nałożono już wcześniej obowiązek stosowania oferty ramowej. Obowiązek taki określa przepis art. 42 ust. 1 Pt, zgodnie, z którym Prezes UKE może nałożyć zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 24 pkt 2 lit. a Pt, w drodze decyzji, na operatora o znaczącej pozycji rynkowej, na którego został nałożony obowiązek równego tratowania zgodnie z art. 36 lub wraz z obowiązkiem przygotowania i przedstawienia w określonym terminie projektu oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym, której stopień szczegółowości określi w decyzji. Konkludując, na podstawie przepisu art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne Prezes UKE nie nakłada obowiązków regulacyjnych, a jedynie wypowiada się w kwestii obowiązków regulacyjnych już wcześniej nałożonych na operatora, odnosząc się do sposobu ich wykonania, w przypadku zaistnienia warunków określonych tym przepisem. Z tym że zmiany oferty muszą być zgodne z obowiązującymi decyzjami regulacyjnymi i powszechnie obowiązującymi przepisami prawa (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny /w:/ wyrok z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2107/11). Zdaniem Sądu, w omawianej sytuacji organ regulacyjny musi wykazać, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że stosowana przez operatora dotychczasowa oferta ramowa nie uwzględnia zaistniałych zmian zapotrzebowania na usługi lub zmian warunków rynkowych, co uzasadnia potrzebę dokonania zmian, oczywiście gdy na operatora nałożono uprzednio stosowne obowiązki regulacyjne. Ponadto należy zauważyć, że skoro decyzja wydana na podstawie art. 43 ust. 2 Pt powinna określać te zapotrzebowania na usługi lub zmiany warunków rynkowych, które uzasadniają potrzebę dokonania zmian w ofercie ramowej, to organ regulacyjny nie może poprzestać na ogólnym określeniu tych zmian, ale wskazać konkretnie, jakie usługi lub na czym polegające zmiany warunków rynkowych mogą uzasadnić potrzebę dokonania stosownych zmian oferty (podobnie: M. Rogalski /w:/ M. Rogalski (red.), K. Kawałek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, LEX, 2010, komentarz do art. 43 Prawa telekomunikacyjnego, t. 7). Jednocześnie warto zauważyć, że ustawa - Prawo telekomunikacyjne nie precyzuje rodzaju uzasadnienia, które należy przedstawić, niemniej w literaturze przyjmuje się, że poza powołaniem potrzeby związanej ze zmianą zapotrzebowania rynku, uzasadnienie to może odwoływać się również do celów ustawy, wymienionych w art. 1 ust. 2 oraz celów polityki regulacyjnej, określonych w art. 189 ust. 2 Pt (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 356). W tym kontekście, należy uznać, iż na gruncie ustawy - Prawo telekomunikacyjne możliwość nałożenia obowiązku zmiany oferty ramowej, jako środka zaradczego przewidzianego w cyt. ustawie, jest dyskrecjonalną kompetencją organu regulacyjnego wynikającą z oceny adekwatności tego środka regulacyjnego, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, celów ustawy oraz celów polityki regulacyjnej określonych m.in. w art. 1 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 42 ust. 1 i art. 189 ust. 2 cyt. ustawy (podobnie: A. Chrzanowski, Stosowanie ofert ramowych w praktyce regulacyjnej /w:/ Regulacja rynków telekomunikacyjnych, pod red. S. Piątka, Warszawa 2007, s. 312). Modyfikacja oferty ramowej może dotyczyć tych postanowień projektu oferty, które nie spełniają potrzeb rynku określonych w decyzji. Zmiany te powinny polegać na dostosowaniu treści projektu oferty do wymogów ustawy. Nie mogą natomiast prowadzić do rozszerzenia zakresu oferty ponad wymagania co do treści oferty określone przepisami prawa. Konstrukcja art. 43 wskazuje na to, że decyzja zobowiązująca do zmiany oferty ramowej nie może nakładać lub zmieniać obowiązków regulacyjnych. Decyzja ta powinna jedynie egzekwować zgodność projektu oferty ramowej z ustalonymi obowiązkami regulacyjnymi (tak również: M. Rogalski /w:/ M. Rogalski (red.), K. Kawałek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, LEX, 2010, komentarz do art. 43 Prawa telekomunikacyjnego). Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone przez organ regulacyjny bez naruszenia norm postępowania administracyjnego. Prezes UKE zbadał wszystkie przesłanki wymagane przez art. 43 ust. 2 Pt przy nakładaniu na operatora obowiązku przygotowania zmiany Oferty ramowej, a zebrany materiał dowodowy w sposób niebudzący wątpliwości wykazał, że organ wydając obie sporne decyzje w sposób adekwatny zareagował na zmiany warunków rynkowych, które uzasadniają potrzebę dokonania stosownych zmian wspomnianej Oferty ramowej. Nie ulega wątpliwości, że Prezes UKE, jako organ regulacyjny kraju członkowskiego Unii Europejskiej prowadzi politykę regulacyjną mającą na celu wspieranie rynku wewnętrznego, ale także współpracę z innymi organami regulacyjnymi w celu zapewnienia spójnej praktyki regulacyjnej, zgodnie z postanowieniami art. 8 ust. 3 dyrektywy nr 2002/21/WE. W tym kontekście, Sąd uznał, że wydając obie sporne decyzje zobowiązujące spółkę T. S.A. do wprowadzenia w Ofercie ramowej stałej stawki FTR przez całą dobę w sieci T. S.A., Prezes UKE wziął również pod uwagę Zalecenie nr 2009/396/WE Komisji Europejskiej z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych, które wskazuje na konieczność spójnego uregulowania rynków zakańczania połączeń w państwach członkowskich, poprzez wprowadzenie stawek FTR efektywnych kosztowo oraz na symetrycznym poziomie. Przechodząc do kwestii oceny poszczególnych zarzutów, należy w pierwszej kolejności wskazać, iż niezasadny jest zarzut naruszenie art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. Zdaniem Sądu, należy uznać, że - wbrew twierdzeniom skarżącej KIGEiT, w zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. Prezes UKE przeprowadził analizę rozkładu ruchu telekomunikacyjnego, która polegała na zbadaniu rozkładu przedmiotowego ruchu w sieci T. w okresach taryfikacyjnych O1, 02 oraz 03 na koniec roku 2007 i określeniu jego zmiany względem roku 2011. Z przeprowadzonej analizy wynika, iż w sieci T. coraz mniej ruchu generowanego jest w soboty, niedziele i święta pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 02), zaś najwięcej w dni powszednie pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 01), przy czym w tym okresie taryfikacyjnym zauważalna jest tendencja wzrostowa ruchu. Ponadto Prezes UKE poddał analizie rozkład ruchu telekomunikacyjnego w rozbiciu na poszczególne plany taryfowe T. Z porównania ruchu w okresie taryfikacyjnym 01 oraz okresie taryfikacyjnym 03 wynika, iż jest on rozłożony równomiernie w poszczególnych planach taryfowych, wyłączając plany weekendowe. Najwięcej ruchu generowanego jest w dni powszednie w godzinach 8-18 (okres taryfikacyjny 01) oraz w pierwszych 2 godzinach (18-20) okresu taryfikacyjnego 03 (dni powszednie w godzinach 18- 8). W ocenie Sądu, organ regulacyjny zasadnie uznał więc, że takie kształtowanie się ruchu telekomunikacyjnego wynika z faktu, iż coraz większa liczba abonentów pracuje poza ścisłymi godzinami pracy. W tej sytuacji, należy wskazać, iż wskutek zmiany przyzwyczajeń i trybu życia abonentów zmienia się zapotrzebowanie na usługi oferowane na rynku detalicznym. Powyższe stanowi wyzwanie dla operatorów alternatywnych, którzy muszą zaspokoić popyt na usługi charakteryzujące się nowym profilem, odpowiednio konstruując ceny. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż Prezes UKE wykazał w uzasadnieniu obu spornych decyzji, że istnieje potrzeba wprowadzenia ułatwienia w konstruowaniu konkurencyjnych względem spółki T. S.A. cenników detalicznych. W celu zapewnienia efektywnej konkurencji na rynku detalicznym konieczna jest zatem zmiana modelu rozliczeń za zakańczanie połączeń w sieci T. polegająca na wprowadzeniu jednego okresu taryfikacyjnego w sieci T. Ponadto, zdaniem Sądu, organ regulacyjny w sposób przekonywujący wykazał, iż rozumowanie skarżącej K., jakoby dotychczasowe niższe opłaty za zakończenie ruchu w okresach taryfikacyjnych 02 i 03, de facto promowały korzystanie przez podmioty detaliczne z sieci telekomunikacyjnych właśnie w tych okresach taryfikacyjnych - jest błędne. Uzasadniając swoje stanowisko, Prezes UKE słusznie wskazał bowiem, iż przy obecnie obowiązujących stawkach za zakańczanie połączeń w sieci T. coraz mniej ruchu generowanego jest w soboty, niedziele i święta pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 02), zaś najwięcej w dni powszednie pomiędzy godziną 8-18 (okres taryfikacyjny 01), przy czym w tym okresie taryfikacyjnym zauważalna jest tendencja wzrostowa ruchu. Zatem, jak słusznie zauważył organ, twierdzenie strony skarżącej, iż spadło obciążenie sieci telekomunikacyjnych w okresie taryfikacyjnym 01 na rzecz okresów taryfikacyjnych 02 i 03 należy uznać za nieznajdujące potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności ze przedstawioną przez organ analizą rozkładu ruchu telekomunikacyjnego w sieci T. S.A. w poszczególnych okresach taryfikacyjnych. W ocenie Sądu, należy również uznać, że Prezes UKE, ustosunkowując się do argumentów strony skarżącej, iż obecny model rozliczeń pomiędzy operatorami alternatywnymi a spółką T. S.A., oparty na okresach taryfikacyjnych, daje operatorom alternatywnym możliwość przygotowania atrakcyjnych ofert detalicznych, słusznie zauważył, że spółka T. S.A., rozliczając się według jednego okresu taryfikacyjnego, ma większą dowolność w kreowaniu cenników detalicznych niż operatorzy alternatywni, którzy rozliczają się według różnych stawek w ciągu doby. Nie bez racji organ regulacyjny zauważył jednocześnie, iż skarżąca K., chcąc utrzymać zróżnicowanie stawki za minutę zakończenie połączenia w sieci T., (które stanowią podstawę ustalenia stawek w sieci operatorów alternatywnych) w podziale na okresy taryfikacyjne, kieruje się przede wszystkim faktem, iż utrzymanie obecnego status quo oznacza wyższe wpływy dla operatorów alternatywnych za zakańczanie połączeń w ich sieci. Zdaniem Sądu, nie można również zgodzić się ze stroną skarżącą, iż Prezes UKE, analizując zmianę zapotrzebowania na usługi oraz zmianę warunków rynkowych, pominął fakt, że płatnikiem za usługę zakańczania połączeń w sieci T. nie jest spółka T. S.A., lecz jej konkurenci, tj. inni przedsiębiorcy telekomunikacyjni funkcjonujący na rynku telekomunikacyjnym. Otóż, w ocenie Sądu, argumentacja skarżącej K. jest o tyle chybiona, o ile weźmie się pod uwagę, iż analiza planów detalicznych T. ma znaczenie w kontekście faktu, iż T. za zakańczanie połączeń w sieci operatorów alternatywnych rozlicza się według jednej stawki (nieuwzględniającej podziału na okresy taryfikacyjne). Zatem na tej podstawie konstruowane są cenniki detaliczne T., co jak słusznie zauważył organ, przekłada się na liczbę cenników nieuwzględniających podziału na okresy taryfikacyjne. W tej sytuacji, należy zauważyć, iż struktura cenników operatorów alternatywnych może zostać ukształtowana analogicznie, jak w przypadku spółki T. S.A., poprzez wprowadzenie stawek za zakańczanie połączeń bez podziału na okresy taryfikacyjne. Zdaniem Sądu, Prezes UKE, analizując zmianę zapotrzebowania na usługi wziął pod uwagę fakt, jak zmiana struktury stawek hurtowych (wpływająca na kształt ofert detalicznej) za zakańczanie połączenia wychodzi naprzeciw potrzebom rynku, tj. potrzebom abonentów. Skarżąca K. zarzuciła również organowi regulacyjnemu, że skoro operatorzy alternatywni mogą tworzyć obecnie taryfy bez podziału na okresy taryfikacyjne także bez zmiany oferty ramowej, oznacza to, iż nie wykształciło się zapotrzebowanie na nową usługę, które uzasadniałoby zobowiązanie spółki T. S.A. do zmiany Oferty ramowej. Według Sądu, Prezes UKE, ustosunkowując się do powyższego zarzutu, słusznie wykazał, iż operatorzy alternatywni nie są w stanie bez wspomnianej zmiany konstruować ofert detalicznych bez podziału na okresy taryfikacyjne z uwagi na to, że takie okresy taryfikacyjnego funkcjonują dla nich w sieci T. Ustosunkowując się z kolei do zarzutów strony skarżącej dotyczących wadliwego zastosowania przez organ regulacyjny przepisu art. 40 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, należy stwierdzić przede wszystkim, że obie sporne decyzje zostały wydane na podstawie art. 43 ust. 2 w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, a więc - wbrew sugestiom strony skarżącej - w decyzjach tych Prezes UKE w ogóle nie rozstrzygał o wysokości stawki FTR w sieci T. S.A., gdyż wydanie owych decyzji administracyjnych było konsekwencją wszczętego z urzędu postępowania w sprawie zobowiązania spółki T. S.A. do przygotowania zmiany Oferty ramowej, a nie określenia wysokości stawki FTR. Warto zresztą zauważyć, i sama K. przyznała, że w przedmiocie określenia stawki FTR w sieci T. toczy się przed organem regulacyjnym odrębne postępowanie administracyjnego. W tym stanie rzeczy za całkowicie chybione uznać należy twierdzenie strony skarżącej, jakoby w niniejszej sprawie został nieprawidłowo zastosowany przez Prezesa UKE przepis art. 40 ustawy Prawo telekomunikacyjne, skoro organ w niniejszej sprawie nie zastosował w ogóle tego przepisu. W ocenie Sądu, nie sposób zgodzić się również z zarzutem strony skarżącej, iż wyliczenia Prezesa UKE nie tylko nie uzasadniają wydania zaskarżonej decyzji, ale również nie są wiarygodne i opierają się na fałszywych założeniach. Sąd uznał bowiem, że - wbrew stanowisku skarżącej K. - organ wyraźnie wskazał w decyzji, że analiza przeprowadzona przez Prezesa UKE nie stanowiła przesłanki zobowiązania spółki T. S.A. do przedstawienia zmiany Oferty ramowej, gdyż nie wynika z niej zmiana zapotrzebowania na usługi, ani zmiana warunków rynkowych. Sąd uznał, że Prezes UKE w żadnym spornej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. nie stwierdził, iż przedmiotowa analiza miała na celu udowodnienie zaistnienia przesłanki zmiany warunków rynkowych lub zapotrzebowania na usługi, albowiem nie ulega wątpliwości, że przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nie było określenie wysokości opłat obowiązujących w sieci T. S.A., gdyż właściwym postępowaniem do rozstrzygania kwestii podniesionych powyżej przez K. jest odrębne postępowanie prowadzone pod sygn. akt [...], co zresztą zauważyła sama strona skarżąca. Sąd uznał ponadto, że niezasadny jest zarzut skarżącej K. wadliwego oparcia obu spornych rozstrzygnięć organu regulacyjnego na dokumencie pt. "Stanowisko Prezesa UKE w sprawie symetrii stawek na rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznych telefonicznych sieciach stacjonarnych" (tzw. "Stanowisko FTR"). Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż organ regulacyjny, wskazując na charakter prawny Stanowiska FTR, słusznie przyjął jednak, że zgodnie z art. 189 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, Prezes UKE, jako organ administracji, prowadzi politykę regulacyjną, która w szczególności ma na celu wspieranie konkurencji w zakresie dostarczania sieci telekomunikacyjnych, udogodnień towarzyszących lub świadczenia usług telekomunikacyjnych. Nie ulega zatem wątpliwości, że dla przedsiębiorców telekomunikacyjnych istotne znaczenie ma transparentność polityki regulacyjnej Prezesa UKE. Z tego też względu, Prezesa UKE podaje do publicznej wiadomości, jaką politykę regulacyjną będzie prowadził w kwestiach, które są poddane jego regulacji. W tym też kontekście należy odczytywać Stanowisko FTR. W tej sytuacji, jak słusznie przyjął organ, istotne jest bowiem to, że określony w Stanowisku FTR harmonogram dochodzenia do symetrycznych stawek FTR w relacji T. S.A. - operatorzy alternatywni, wdrożonych do współpracy międzyoperatoskiej licznymi decyzjami Prezesa UKE, zakłada, że asymetria stawek FTR zakończy się w dniu 31 grudnia 2013 r. Zdaniem Sądu, należy w pełni zgodzić się z organem, że wskazana powyżej okoliczność może być traktowana w kategoriach zmiany warunków rynkowych, która uzasadniała wydanie obu spornych decyzji. K. podniosła, że Prezes UKE nie może sam tworzyć zapotrzebowania na usługi lub zmieniać warunki rynkowe i tylko na tej podstawie wydawać decyzje administracyjne, albowiem działanie organu nie zastępuje konieczności wystąpienia przesłanek określonych w art. 43 ust. 2 Pt. Jednocześnie strona skarżąca zarzuciła organowi, iż ten nie udowodnił, że w okresie od dnia [...] kwietnia 2011 r., tj. od dnia zatwierdzenia Oferty ramowej w obowiązującym aktualnie kształcie, do dnia wydania obu spornych decyzji, wystąpiła zmiana zapotrzebowania na usługi lub zmiana warunków rynkowych w sposób uzasadniający wydanie tych decyzji. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów strony skarżącej, należy - zdaniem Sądu - wskazać, że z przepisu art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne nie wynika, iż zmiana warunków rynkowych, będąca następstwem działalności regulacyjnej Prezesa UKE, nie może stanowić przesłanki wydania decyzji zobowiązującej operatora do przygotowania zmiany oferty ramowej w całości lub w części. Wątpliwości skarżącej K. wydają się tym bardziej niezasadne, jeśli zważymy, iż wydając przecież obie sporne decyzje administracyjne, Prezes UKE nie wziął bowiem pod uwagę czegoś, co istnieje tylko pozornie, lecz uwzględnił rzeczywistą okoliczność zmiany warunków rynkowych przejawiającą się we wprowadzeniu, w relacjach pomiędzy spółką T. S.A. a operatorami alternatywnymi, harmonogramu wdrożenia symetrycznych stawek FTR począwszy od [...] stycznia 2014 r. Odnosząc się z kolei do zarzutów strony skarżącej, iż organ nieprawidłowo zobowiązał spółkę T. S.A. do modyfikacji Tabeli nr 29 zawartej w Ofercie ramowej, gdyż pominął fakt, że przeniesienie numeru, w rozumieniu Prawa telekomunikacyjnego, nie odnosi się do przypadków, kiedy abonent zaczyna korzystać z detalicznych usług głosowych oferowanych przez operatorów alternatywnych opartych na usłudze hurtowej T. (usłudze WLR) - należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 71 ust. 1 Pt, uprawnienie abonenta do zachowania przydzielonego numeru aktualizuje się w sytuacji zmiany dostawcy usług. Powyższe oznacza, że przeniesienie numeru następuje także w sytuacji realizacji przez spółkę T. S.A. usługi regulowanej na rzecz operatorów alternatywnych. W takim wypadku dochodzi bowiem również do zmiany dostawcy usług telekomunikacyjnych, która polega na tym, że w miejsce spółki T. S.A., jako dostawcy usług telekomunikacyjnych, wchodzi operator alternatywny, co uzasadnia twierdzenia, że przeniesiony numer "funkcjonuje" w jego sieci. Nie ma przy tym znaczenia, zdaniem Sądu, że operator alternatywny świadczy usługi telekomunikacyjne abonentowi na bazie hurtowych usług telekomunikacyjnych świadczonych mu przez spółkę T. S.A. Organ regulacyjny słusznie wskazał ponadto, że opłata za przeniesienie numeru wskazana w Ofercie ramowej jest opłatą należną spółce T. S.A., gdyż jej zadaniem jest pokrycie kosztów obsługi zleceń dokonywanych przez T. S.A., które dotyczą realizacji czynności wchodzących w skład usługi przeniesienia numeru do operatora alternatywnego. W tej sytuacji, skoro w każdym przypadku spółka T. S.A. uczestniczy w przeniesieniu numeru, którego beneficjentem jest operator alternatywny, zaś usługa związana z przeniesieniem numeru generuje koszty po stronie T. S.A., jako operatora realizującego tę usługę na podstawie Oferty ramowej, uzasadnione jest odzyskanie przez ten podmiot poniesionych kosztów w ramach rozliczeń międzyoperatorskich. Podstawą takiego zwrotu jest niewątpliwie przepis art. 41 ust. 1 Pt, z którego wynika, że opłaty za wzajemne korzystanie z połączonych sieci związane z realizacją przenoszenia numerów między sieciami powinny uwzględniać ponoszone koszty. Ponadto, należy zauważyć, że niniejsze postępowanie zakończone wydaniem obu spornych decyzji dotyczyło wyłącznie kwestii, o których stanowi przepis art. 43 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, a co za tym idzie, jego przedmiotem - jak słusznie zauważył Prezes UKE - nie było ustalenie wysokości opłaty, do której poboru jest uprawniona spółka T. S.A. z tytułu realizacji usługi przeniesienia numeru, a także ustalenie, za co pobierana jest przez tego operatora opłata w wysokości 25,39 złotych. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ regulacyjny, wbrew zarzutom skarżącej spółki, nie dopuścił się również obrazy unormowań zawartych w przepisach art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Dokonując analizy zarówno zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2013 r., jak i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r., zobowiązującej spółkę T. S.A. do przygotowania częściowej zmiany Oferty ramowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prezes UKE wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając obie sporne decyzje, oparł się na materiale zgromadzonym w sprawie, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez obie strony (skarżącą K. oraz spółkę T. S.A.). Organ dokonał również wszechstronnej oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, oceniając przy tym w sposób pełny znaczenie i wartość poszczególnych dowodów i argumentów stron dla toczącej się sprawy. Wbrew zarzutom skarżącej K., organ właściwie uznał i wykazał w uzasadnieniu obu spornych decyzji, że istotne zmiany rynkowe stanowiły przesłankę do zmiany Oferty ramowej. Biorąc powyższe pod uwagę, należy - zdaniem Sądu - uznać, iż w zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Prezes UKE poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnoprawnym. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Prezes UKE wyraźnie wskazał wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla strony skarżącej. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.