VI SA/Wa 263/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy postanawia skargę odrzucić J. M. (dalej też jako skarżący) reprezentowany przez pełnomocnika – P. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2011 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] sierpnia 2011 r. o nałożeniu na J. M. kary pieniężnej w wysokości 3000,00 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zarządzeniem sędziego referenta z dnia 28 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego jego osobę do działania w imieniu skarżącego przed sądami administracyjnymi, z jednoczesnym wykazaniem, iż należy on do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.). Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 kwietnia 2012 r. (k. 27 akt sądowych). W piśmie nadanym w dniu 10 kwietnia 2012 r. (data stempla pocztowego) P. N. wniósł o uznanie jego osoby za stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu oraz poinformował, że J. N. od 14 lutego 2012 r. nie jest już pracownikiem jego firmy. Dodał, że z powodu [...], skarżący znajduje się pod opieką [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 34 p.p.s.a. strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym. Jednocześnie w myśl art. 35 § 1 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego – P. N. został wezwany do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu skarżącego J. M. oraz wykazania, że należy on do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. W terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, P. N. złożył do Sądu wspomniane powyżej pismo. W tym miejscu należy zauważyć, iż zgodnie z art. 13 k ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od dnia 24 grudnia 2008 r., za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. Wobec tego, że kara pieniężna za naruszenie powołanych przepisów ustawy o drogach publicznych nakładana jest na kierującego pojazdem samochodowym - legitymację do zaskarżania aktów prawnych wydanych w postępowaniu w sprawie nałożenia rzeczonej kary pieniężnej posiada kierujący pojazdem samochodowym, a nie inny podmiot. Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 49 §1 p.p.s.a. ustawowy termin do uzupełnienia braków formalnych wynosi 7 dni. Z przepisów tych wynika, że w wypadku stwierdzenia przez sąd nieuzupełnienia braków formalnych w terminie siedmiu dni, po stronie sądu powstaje bezwzględny obowiązek odrzucenia skargi. Ustawodawca nie przewidział jakichkolwiek odstępstw od tej reguły, nie wprowadził też żadnych uregulowań pozwalających na zastosowanie innego niż odrzucenie skargi środka (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt GSK 1337/04). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem we wskazanym powyżej terminie reprezentant skarżącego nie nadesłał do Sądu dokumentu pełnomocnictwa, jak również nie wykazał, że należy do kręgu osób wymienionych w art. 35 § 1 p.p.s.a. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.