VI SA/Wa 2645/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Jendrzejewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. Inspektorat w B. P.pismem z 4 września 2012 r. wystąpił do Dyrektora Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o wydanie decyzji stwierdzającej objęcie P. T.obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia zawartej z M. P. w okresie od 19 lipca 2011 r. do 31 marca 2012 r. Według ZUS, przeprowadzenie egzaminu wewnętrznego, stanowiące przedmiot zawartych umów, było integralną częścią szkolenia kandydata na kierowcę i rodziło obowiązek ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego. Dyrektor "(...)" Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z "(...)" kwietnia 2013 r. nr "(...)"działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ustalił, że P.T. we wskazanym okresie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania zawartych z M. P., będącym płatnikiem składek, umów zlecenia, nazwanych umowami o dzieło. W ocenie tego organu, wykonywane przez P. T. umowy były ciągiem określonych czynności starannego działania, a nie rezultatu, jaką jest umowa o dzieło. Ciąg działań podejmowanych przez instruktora szkolenia musiał cechować się należytą starannością, aby egzamin przeprowadzony został zgodnie z warunkami określonymi w przepisach stanowiących jego podstawę. Nie wykonywał on żadnego dzieła, a jedynie określone czynności, które wymagały starannego ich wykonania. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez M. P. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z "(...)" lipca 2013 r. nr "(...)", utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił pogląd, że przyjmujący zamówienie zobowiązywał się jedynie do starannego przeprowadzenia czynności niezbędnych do dopuszczenia uczestnika kursu do egzaminu państwowego, nie przyjmując na siebie odpowiedzialności za ich rezultat. Przedmiot spornych umów odpowiadał więc umowom o świadczenie usług, o których mowa w art. 750 k.c. Wskazał, że efekt osiągnięty w wyniku realizacji umowy zawartej pomiędzy skarżącym i instruktorem szkolenia nie może być poddany sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych, z powodu braku konkretyzacji przedmiotu umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2674/13 oddalił skargę M. P. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 2365/14 oddalił skargę kasacyjną M. P. od wyroku Sądu pierwszej instancji. Postanowieniem z 6 października 2017 r. sygn. II GSK 2974/17 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 2365/14. Wyrokiem z 10 grudnia 2019 r. sygn. II GSK 387/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę P. T. o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem. Rozpoznając sprawę na nowo w granicach, jakie zakreślała podstawa wznowienia, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że skarżący powołał się na ujawnienie się nowych okoliczności faktycznych, istniejących w dacie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezesa NFZ z "(...)" lipca 2013 r. nr "(...)", wynikających z zeznań złożonych przez kontrolera ZUS w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w L. 31 sierpnia 2018 r. W ocenie skarżącego, z zeznań tych wynikało, że w toku postępowania administracyjnego zaniechano badania dokumentów będących podstawą oceny, ustaleń i kwalifikacji prawnej przedmiotu kontroli tj. kart prowadzonych zajęć i arkuszy przebiegu egzaminu praktycznego. Zdaniem strony, taki stan uniemożliwiał poczynienie ustaleń w przedmiocie czynności wykonywanych przez instruktora (skarżącego) w ramach umowy cywilnoprawnej, a w konsekwencji prawidłowe ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego w protokole kontroli oraz w decyzjach ustalających podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dowody w postaci kart prowadzonych przez instruktorów nauki jazdy zajęć praktycznych oraz arkuszy przebiegu egzaminów praktycznych stanowiły materiał dowodowy sprawy. Dokumenty te zostały złożone przez M. P. wraz z odwołaniem od decyzji z "(...)" kwietnia 2013 r. Ich treść była zatem znana Prezesowi NFZ przed wydaniem ostatecznej decyzji o objęciu P. T. obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Wbrew twierdzeniu skarżącego, nie ujawniły się więc środki dowodowe uprzednio nieznane organowi i sądom administracyjnym, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaś strona miała możliwość skorzystania z nich w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Z tych względów NSA nie stwierdził podstaw do uchylenia wyroku 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 2365/14, jak i poprzedzającego go wyroku WSA w Warszawie z 10 marca 2014 r. oraz decyzji Prezesa NFZ z [...] lipca 2013 r. Pismem z 23 marca 2021 r. M. P. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji z "(...)" lipca 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji z "(...)" kwietnia 2013 r. Jako podstawę prawną żądania powołał art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Argumentował, że kontroler ZUS nie badał żadnego materiału dowodowego, co miało wpływ na treść zakwestionowanych decyzji . Postanowieniem z "(...)" lipca 2021 r. nr "(...)"Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.) oraz art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1285 ze zm.; dalej: ustawa o świadczeniach), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ wskazał, że wobec prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 2365/14 oddalającego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2674/13, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2017 r. sygn. II GSK 2974/17 i prawomocnego wyroku z 10 grudnia 2019 r. sygn. II GSK 387/19 oddalającego skargę o wznowienie postępowania, rozpatrując wniosek skarżącego był związany z ww. orzeczeniem sądu. Organ powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym na stanowisko zaprezentowane w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt Il OPS 6/09. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia postanowieniem z "(...)" września 2021 r. nr "(...)"utrzymał w mocy postanowienie z "(...)" lipca 2021 r. podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P. zaskarżył postanowienia Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora "(...)"Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" kwietnia 2013 r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" lipca 2013 r. Skarżący podniósł, że pozyskał nowy dowód z zeznań kontrolera ZUS, który 16 lipca 2020 r. w prokuraturze ujawnił dotychczas zatajane okoliczności, niebadane w postępowaniu kontrolnym. Według przedstawionej argumentacji wadliwość zaskarżonych postanowień polega na tym, że organ nie rozpoznał sprawy w kontekście nowych okoliczności ujawnionych w zeznaniu - "niebadania żadnego materiału dowodowego". Zdaniem skarżącego, treść tego zeznania stanowi dowód na rażące naruszenie przepisów: "art. 7, art. 8, art. 9, art.10, art. 11, art.12, art. 75 § 1, art. 77- 81, art. 86 i art. 156 § 2 k.p.a.". W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1377) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Co do zasady, Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie było postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" września 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z "(...)" lipca 2021 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" lipca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora "(...)"Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" kwietnia 2013 r. W postanowieniach tych organ trafnie przyjął, że w świetle wydanych w sprawie wyroków sądowych rozpoznanie żądania stwierdzenia nieważności decyzji zawartego w piśmie skarżącego z 23 marca 2021 r. było niedopuszczalne. Sąd w obecnym składzie w pełni podziela stanowisko organu odpowiadające poglądowi przyjętemu w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 7 grudnia 2009 r. sygn. akt Il OPS 6/09, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu uchwały, możność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, której zgodność z prawem została już – z wynikiem pozytywnym – zweryfikowana przez sąd administracyjny, podlega ograniczeniom, które z jednej strony wyznacza zakres dokonanej przez sąd administracyjny kontroli, z drugiej zaś – fakt korzystania przez kształtujące je wyroki z przymiotu powagi rzeczy osądzonej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracyjnego oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do określonej konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, tj. ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Oceny te są zawsze rezultatem konstruowania tzw. zwrotów stosunkowych o zgodności/niezgodności z normą prawną zaskarżanych aktów lub czynności organów administracji publicznej (teoretyczne podstawy tej koncepcji wytyczył J. Wróblewski: Zwroty stosunkowe – wypowiedzi o zgodności z normą, "Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Łódzkiego. Nauki Humanistyczno-Społeczne", seria I, Prawo, z. 62, Łódź 1969, s. 3 i n.). Dokonując tak pojmowanych zabiegów, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Może on wykroczyć poza zakres podniesionych zarzutów, uwzględniając także okoliczności i naruszenia prawa, których nie podniosła strona skarżąca. Powołane uregulowania trzeba rozpatrywać wraz z art. 171 p.p.s.a., w myśl którego, prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny akceptuje i przyjmuje jako własny pogląd, że fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia na nią skargi przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. Przenosząc rozważania natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy zauważyć trzeba, że decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" lipca 2013 r. i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora "(...)"Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" kwietnia 2013 r. były przedmiotem sądowej kontroli. W wyniku tej kontroli w wyroku z 10 marca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2674/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w trakcie przeprowadzonego postępowania nie doszło do naruszenia procedury administracyjnej, w szczególności art. 7, 75, 77, 78 i 80 k.p.a., które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, organy prawidłowo zebrały i rzetelnie oceniły materiał dowodowy sprawy, który pozwolił na stwierdzenie, że ubezpieczony (uczestnik postępowania) podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od dnia 19 lipca 2011 r. do 31 marca 2012 r. z tytułu zawartych umów zlecenia. Sąd pierwszej instancji przyznał rację organowi, że na tle art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach decydująca dla określenia charakteru umowy jest jej treść. Wprawdzie strony nazwały zawarte umowy umowami dzieło, jednakże za przyjęciem, że są to umowy zlecenia przemawiał ciąg określonych czynności, działań, które nie prowadzą do osiągnięcia konkretnego "dzieła". Sporne umowy, nazwane "umową o dzieło", są w rzeczywistości umowami o świadczenie usług, polegającymi na zobowiązaniu do dokonania czynności faktycznych. Sąd stwierdził, że organ dokonał prawidłowej interpretacji charakteru przedmiotowych umów oraz prawidłowo zastosował art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach uznając, że uczestnik podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, jako osoba spełniająca warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, ponieważ wykonywał pracę na podstawie innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Wyrok ten został poddany kontroli instancyjnej na skutek wniesienia skargi kasacyjnej, w której powołane zostały zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, m.in.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 10, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 i art. 86 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji błędnych - zdaniem skarżącego - ustaleń faktycznych organów, polegających na uznaniu, że umowy o dzieło zawarte przez skarżącego powinny być potraktowane jako umowy zlecenia, co nastąpiło w wyniku - zdaniem strony - wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego, zebrania niekompletnego materiału dowodowego, a następnie dokonania dowolnej oceny materiału dowodowego, a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 627, art. 734, art. 65 § 2 i art. 58 kodeksu cywilnego. art. 66 ust.1 pkt 1 lit. e oraz art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie w ślad za organami, że zawarte przez skarżącego z instruktorem nauki jazdy umowy o dzieło mają charakter umów zlecenia, a w związku z tym skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z uwagi na spełnienie warunku objęcia ubezpieczeniem społecznym w postaci wykonania umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, podczas gdy zawarta w niniejszej sprawie umowa była umową o dzieło. W wyroku z 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 2365/14 Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za bezzasadne, zaaprobował stanowisko Sądu pierwszej instancji, a w rezultacie oddalił skargę kasacyjną. Wyrok ten jest ostateczny i prawomocny od chwili jego ogłoszenia. Ponadto, wyrokiem z 10 grudnia 2019 r. sygn. II GSK 387/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem z 6 lipca 2016 r. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w tej skardze tj. że z zeznań złożonych przez kontrolera ZUS w toku postępowania przed Sądem Okręgowym w L. "(...)" sierpnia 2018 r. wynika, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zaniechano badania dokumentów będących podstawą oceny, ustaleń i kwalifikacji prawnej przedmiotu kontroli, w szczególności kart prowadzonych zajęć i arkuszy przebiegu egzaminu praktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dowody w postaci kart prowadzonych przez instruktorów nauki jazdy zajęć praktycznych oraz arkuszy przebiegu egzaminów praktycznych stanowiły materiał dowodowy sprawy. Dokumenty te zostały złożone przez M. P. wraz z odwołaniem od decyzji z "(...)" kwietnia 2013 r. Ich treść była zatem znana Prezesowi Narodowego Funduszu Zdrowia przed wydaniem ostatecznej decyzji o objęciu P. T. obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego. Doprowadziło to do konstatacji, że nie ujawniły się środki dowodowe uprzednio nieznane organowi i sądom administracyjnym, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, zaś strona miała możliwość skorzystania z nich w poprzednio prowadzonym postępowaniu. Z omówionych względów zarzut, że kontroler ZUS nie badał materiału dowodowego, podniesiony przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji w celu podważenia prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych i ich prawnej kwalifikacji nie mógł być przez Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia inaczej oceniony, niż wynika to z wydanych w sprawie prawomocnych wyroków. Dokonaniu odmiennej oceny w tym zakresie sprzeciwia się bowiem zasada powagi rzeczy osądzonej. Oznacza to, że okoliczność, na którą powołał się skarżący żądając stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z "(...)" lipca 2013 r. nie może być przedmiotem oceny organu, gdyż wypowiedział się już w tej kwestii w sposób wiążący sąd administracyjny oddalając skargę na tę decyzję. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy prawidłowe było więc rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w drodze postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., a w związku z tym skarga zasługiwała na oddalenie. Podkreślenia wymaga, że poza granicami rozpatrywanej sprawy pozostawało żądanie wznowienia postępowania sądowego i związana z nim argumentacja. Zawarta w piśmie z 23 września 2021 r. skarga M. P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2016 r. sygn. II GSK 2365/14 w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 marca 2014 r. sygn. VI SA/Wa 2674/13 została odrzucona postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2022 r. sygn. II GSK 227/22. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.