VI SA/Wa 265/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą oddala skargę Minister Sprawiedliwości (dalej też Minister lub organ II instancji), decyzją z dnia [...] listopada 2014r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2013r. poz. 267 z późn. zm.– dalej k.p.a.) w zw. z art. 29i ust.2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. z 2011 nr 232, poz. 1376 z późn. zm.- dalej: ustawy o komornikach sądowych), po rozpatrzeniu odwołania E.K.-B. (dalej też skarżąca) utrzymał w mocy uchwałę nr [...] z dnia [...] września 2014r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw przeprowadzania egzaminów konkursowego i komorniczego obejmującej obszar właściwości Izb Komorniczych w Poznaniu i w Szczecinie z siedzibą w Poznaniu (dalej: Komisji Egzaminacyjnej lub Komisji), w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Do wydania rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pani E.K.-B. w dniu [...] września 2014r. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą przed Komisją Egzaminacyjną. Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2014r., Komisja Egzaminacyjna ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą E.K.-B.. W uzasadnieniu Komisja Egzaminacyjna wskazała, że w/w uzyskała z testu 99 punktów. Zgodnie natomiast z treścią art. 29h ust.3 u.k.s., pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał z testu co najmniej 100 pkt, a zatem uzyskana przez Panią E.K.-B. liczba punktów przesądza o negatywnym wyniku egzaminu. Niezgadzając się z w/w uchwałą E.K.-B. wniosła od niej odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. W odwołaniu skarżąca zakwestionowała prawidłowość sformułowania 5 pytań o nr 44, 55, 56, 72, 86 oraz wniosła o stwierdzenie, że uzyskała pozytywny wynik z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. W treści odwołania szczegółowo odniosła się do poszczególnych pytań, które jej zdaniem skonstruowane były w sposób nieprecyzyjny. Minister Sprawiedliwości po rozpatrzeniu odwołania powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] listopada 2014r. utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] września 2014r. W uzasadnieniu decyzji Minister ocenił merytorycznie całokształt sprawy, poddając analizie zarówno prawidłowość przygotowania egzaminu (w tym pytań testowych i wykazu ich odpowiedzi), jak i jego przebiegu. Stwierdził, iż egzamin przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o komornikach sądowych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 września 2013r. w sprawie komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania egzaminów konkursowego i komorniczego (Dz.U. poz. 1078 z późn. zm – dalej rozporządzenie). W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do zarzutów i argumentów przedstawionych w odwołaniu i stwierdził, że zaskarżone pytania sformułowane zostały prawidłowo, zgodnie z kryteriami z art. 29h ust.1u.k.s., a zatem brak było podstaw do zmiany czy uchylenia uchwały komisji kwalifikacyjnej i uwzględnienia wniesionego odwołania. Podkreślił, iż wszystkie pytania testowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi wyłącznie jedna była poprawna, oparta na przepisach prawa obowiązujących w dniu przeprowadzenia egzaminu. Pytania testowe nie dotyczyły kwestii spornych w orzecznictwie i doktrynie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów, organ przywołał treść zakwestionowanych pytań i wyjaśnił zasadność poczynionej oceny. Wyjaśnienia rozpoczęto od analizy treści pytania nr 44, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, jeżeli w myśl przepisów kodeksu nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej sądu pierwszej instancji: A. sąd wyższego rzędu na posiedzeniu niejawnym oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, B. Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym oznaczy sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, C. Właściwy jest Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy albo Sąd Okręgowy w Warszawie, w zależności od tego, czy właściwy rzeczowo byłby sąd rejonowy, czy też okręgowy". Organ podkreślił, iż prawidłową odpowiedzią na to pytanie była odpowiedź "B", oparta bezpośrednio na treści art. 45 k.p.c., zaś strona udzieliła odpowiedzi "C". wywodząc, że na wskazane pytanie dwie odpowiedzi były poprawne tj. "B" i "C". Organ podkreślił, że przywołany przepis art. 45 k.p.c. odnosi się do sytuacji, w której w procesie nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo. Wówczas Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym oznacza sąd, przed którym należy wytoczyć powództwo. Organ wyjaśnił również, że wskazany przepis nie ma zastosowania w postępowaniu nieprocesowym, gdyż zagadnienie właściwości miejscowej sądu pierwszej instancji zostało uregulowane w tym postępowaniu w przepisie art. 508 par. 1k.p.c., który w sposób jednoznaczny stanowi, że w tym postępowaniu nie może zaistnieć sytuacja niemożności ustalenia właściwości sądu. Organ w tym względzie podkreślił, iż zawsze w oparciu o wskazany przepis istnieje możliwość ustalenia Sądu właściwego, co wprost wynika z tego przepisu. A zatem w postepowaniu nieprocesowym nie może wystąpić sytuacja, w której nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej sądu, przed którym należy złożyć wniosek wszczynający postępowanie. Natomiast użyte w pytani sformułowanie odnoszące się do tego, że nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej sądu pierwszej instancji jednoznacznie wskazuje na to, że pytanie dot. postępowania procesowego i art. 45 k.p.c. Tym samy organ nie zgodził się z odwołującą, że z treści pytania nie wynika czy pytanie dotyczy postępowania procesowego czy nieprocesowego. W zakresie pytania nr 55, które brzmiało: "Zgodnie z kodeksem postępowania cywilnego, rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniach niekończącym postępowania w sprawie, wydanych na posiedzeniach jawnych, wpisuje się do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji: A. jeśli strony obecne na posiedzeniu nie zgłoszą co do tego sprzeciwu, B. jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie, C. wyłącznie w sprawach rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym" Organ w zakresie tego pytania wskazał, że prawidłową odpowiedzią była odpowiedz "B" oparta na treści art. 356 k.p.c. Tymczasem odwołująca wskazała odpowiedz "A". Organ podkreślił, że z brzmienia wskazanego przepisu wprost wynika odpowiedz na postawione pytanie. Nadto wskazał, że zarówno odpowiedz "A" jak i "C" są nieprawdziwe, gdyż wola stron procesu, co do formy postanowienia wydanego przez sąd na posiedzeniu jawnym jest pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia prawnego, a wskazana instytucja nie odnosi się wyłącznie do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym. Organ wyjaśnił również, że pojęcie "bez spisywania odrębnej sentencji" zastosowane w pytaniu stanowi literalne powtórzenie części treści przepisu art. 356 k.p.c. Wyjaśniając zagadnienie ujęte w pytaniu nr 56, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienie sądu pierwszej instancji, którego przedmiotem jest: A. uwzględnienie wniosku strony o wyłączenie sędziego, B. odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, C. zwrot opłaty lub zaliczki, jeżeli strona nie składała środka zaskarżenia co do istoty sprawy". Organ podkreślił, iż prawidłową odpowiedzią była odpowiedz "C", oparta na treści art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. Przy czym wyjaśnił, że przepis art. 394 k.p.c. stanowi enumeratywny katalog postanowień sądu pierwszej instancji i zarządzeń przewodniczącego, na które przysługuje zażalenie w postępowaniu procesowym, oraz że przysługuje ono na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu I instancji i zarządzenia przewodniczącego, wymienione w treści § 1 pkt 1-12. Podniósł również, że odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej, zawarta w propozycji odpowiedzi "B", która została wybrana przez odwołującą się nie jest wymieniona w tym przepisie, jako czynność na którą przysługuje zażalenie, ani też nie stanowi ona rozstrzygnięcia kończącego sprawę. Podobnie zresztą rzecz się ma z odpowiedzią "A". Wyjaśnił, że wyrażenia "odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej i "oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej" są wyrażeniami równoważnymi. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w zakresie pytania nr 72, które brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu, jeżeli: A. wierzyciel w ciągu roku nie dokonał czynności potrzebnej do dalszego prowadzenia egzekucji, B. dłużnik złożył niebudzący wątpliwości dowód na piśmie, że obowiązku swego dopełnił, C. egzekucja ze względu na jej przedmiot lub na osobę dłużnika jest niedopuszczalna" Organ wyjaśnił, że prawidłową odpowiedzią na to pytanie byłą odpowiedz "C" oparta na treści art. 824 § 1 pkt 2 k.p.c. Odwołująca w tym zakresie udzieliła błędnej odpowiedzi "A". Organ wskazał, że z treści samego pytania wynikało wprost, iż dotyczy ono przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego z urzędu a zatem tylko odpowiedz "C" była prawidłowa bowiem odpowiedz "A" odnosi się do umorzenia postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa. Natomiast odpowiedz "B" odnosi się do kryteriów wstrzymania się przez komornika z dokonania czynności. Z tego też względu teza skarżącej, iż na wskazane pytanie dwie odpowiedzi są poprawne tj. "A" i "C" zdaniem organu nie zasługuje na uwzględnienie. Ostatnie zakwestionowane przez odwołującą pytanie nr 86 brzmiało: "Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych, w przypadku utraty przez partnera uprawnień do wykonywania wolnego zawodu: A. powinien on wystąpić ze spółki partnerskiej zawsze w ciągu 30 dni od dnia utraty prawa wykonywania wolnego zawodu, B. powinien wystąpić ze spółki partnerskiej najpóźniej na koniec roku obrotowego, w którym utracił prawo wykonywania wolnego zawodu, C. nie musi występować ze spółki" Prawidłową odpowiedzią była odpowiedz "B" oparta na treści art. 100 § 1 k.s.h., która wraz z postawionym pytaniem tworzy zdanie prawdziwe. Tymczasem odwołująca się zakreśliła odpowiedź "C" uznając, że partner, który utracił uprawnienia do wykonywania wolnego zawodu nie musi występować ze spółki. Organ wskazał jednak w tym zakresie, że gdy partner w takiej sytuacji nie złoży pisemnego oświadczenia, o którym mowa w art. 100 § 2 k.s.h., skutek w postaci jego wystąpienia ze spółki partnerskiej następuje ex lege z mocy art. 100 § 3 k.s.h., co oznacza, że bierność takiego partnera, który nie wykonał stosownych czynności z art. 100 § 2 k.s.h., jest tożsama z jego wystąpieniem ze spółki. Konkludując Minister Sprawiedliwości pokreślił, iż ponowna analiza pytań egzaminacyjnych potwierdziła, że zostały one skonstruowane prawidłowo i posiadały wyłącznie jedną poprawną odpowiedź, wynikającą z przepisów prawa, będących podstawą do jej udzielenia. Wskazał, że decyzja dotycząca ustalenia wyniku egzaminu konkursowego nie jest decyzją uznaniową, w której Minister Sprawiedliwości ma możliwość wyboru i swobodnej oceny, co do wyniku kandydata. Ustawa bowiem w przepisie art. 29h st. 3 ustawy o komornikach sądowych jednoznacznie przesądza, że pozytywny wynik z egzaminu uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 pkt a zatem przyjęcie przez Ministra, że kandydat uzyskał wynik pozytywny możliwe jest tylko wówczas, jeśli po dokonaniu analizy rozwiązanego przez kandydata testu można ustalić, iż uzyskał on co najmniej wymagane 100 pkt, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, powodując tym samym, że brak jest podstaw do uchylenia czy zmiany zaskarżonej uchwały i uznanie wyniku egzaminu odwołującej się za pozytywny. Pismem z [...] grudnia 2014r. E.K.-B. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją uchwały z dnia [...] września 2014r. poprzez zmianę oceny na ocenę pozytywną lub o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji. W treści skargi zarzuciła organowi: - naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj. art. 7,8,11,12,77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, - naruszenie prawa materialnego tj. art. 29h ust.1 ustawy o komornikach sądowych poprzez błędną jego wykładnię polegającą na błędnym przyjęciu, iż pytania nr 44, 55,56,72,86 zostały prawidłowo sformułowane i tylko jedna ze wskazanych odpowiedzi jest prawidłowa, podczas gdy pytania zostały sformułowane w taki sposób, że więcej niż jedną odpowiedź z zaproponowanych trzech można uznać za prawidłową. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła argument podniesione już na etapie odwoławczym oraz odniosła się do argumentacji zawartej w decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2014r. polemizując z dokonaną analizą poszczególnych pytań. Odnosząc się do treści pytania nr 44 skarżąca podniosła, iż pytanie to jest sformułowane wadliwie ze względu na brak wskazania w pytaniu trybu procesowego, do którego pytanie się odnosić, co umożliwia oddanie dwóch poprawnych odpowiedzi "B" i "C" Skarżąca podniosła, że ponieważ w treści pytania nie wskazano, czy dot. ono postępowania procesowego czy postępowania nieprocesowego, to należało przyjąć, że dot. ono obu trybów postępowania, co powodowało, że należało dokonać analizy pytania w odniesieniu również do przepisu art. 508 § 1 k.p.c. Z analizy tej zdaniem skarżącej wynika, że także w postępowaniu nieprocesowym może mieć miejsce sytuacja, gdy z okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej sądu. Zdaniem skarżącej ustawodawca jedynie w inny sposób we wskazanym przepisie dokonał redakcji tego przepisu wskazując konkretny sąd właściwy, w przypadku w którym nie ma możliwości ustalenia właściwości miejscowej na podstawie znanych okoliczności. Skarżąca podniosła również, że to na organie spoczywa obowiązek sformułowania pytania w taki sposób by było ono jasne i jednoznaczne oraz by zdający nie miał żadnych wątpliwości udzielając odpowiedzi, która z zaproponowanych odpowiedzi jest prawidłowa. W zakresie pytania nr 55 wskazała, że nie zawiera definicji kodeksowej stwierdzenie: "odrębny dokument postanowienia, na oddzielnym dokumencie, bez spisywania odrębnej sentencji" szeroko argumentując i wywodząc przy tym, które z postanowień wydawanych podczas posiedzenia jawnego są zaskarżalne a które nie. W zakresie pytania 56 wskazała, że z treści pytania nie wynika, czy pytanie dotyczy zażalenia na postanowienie wydane przez sąd I instancji w toku postępowania, czy kończące postępowanie w sprawie a nadto proponowana odpowiedz "B" została sformułowana w sposób wprowadzający zdającego w błąd, w odpowiedzi jest bowiem mowa o "odmowie przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej". Skarżąca w tym zakresie podniosła, że z ustawy wprost nie wynika że terminy : "odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej" i "oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej" są tożsame a zwroty powyższe nie zawierają wskazań odnośnie ich ustawowych definicji, oraz nie są one zdaniem skarżącego traktowane jako tożsame w praktyce. Skarżąca wskazała również, że pytanie ma być sformułowane jednoznacznie i nie budzić żadnych wątpliwości. Tymczasem organ w skarżonej decyzji przyznaje, że kontekst wszystkich odpowiedzi wskazuje na to czego de facto dotyczy pytanie, co zdaniem skarżącej potwierdza, że pytanie jest sformułowane nieprawidłowo i należy je analizować w kontekście zaproponowanych przez organ odpowiedzi. Nadto skarżąca wskazała, że ponieważ kodeks posługuje się kilkakrotnie odmiennymi wyrażeniami na określenie treści takiego samego rozstrzygnięcia kwestii proceduralnej, to taka niekonsekwencja ustawodawcy nie może obciążać zdającego. W zakresie pytania 72 skarżąca wskazała, że pytanie testowe wprowadziło zdająca w błąd bowiem użyty w pytani zwrot: "organ egzekucyjny umarza postępowanie z urzędu" nie stanowi części artykułu wskazanego jako podstawa sformułowania pytania tj. art. 824 § 1 k.p.c. Odnośnie pytania 86 skarżąca podniosła, że proponowana jako prawidłowa odpowiedz "B" zawiera w sobie twierdzenie, że partner powinien wystąpić ze spółki partnerskiej najpóźniej z końcem roku obrotowego, w którym utracił prawo wykonywania wolnego zawodu, co jest zgodne z treścią art. 100 § 1 k.s.h. Jednakże ten sam artykuł w § 3 wskazuje, że po bezskutecznym upływie terminu określonego w § 1 uważa się, że partner wystąpił ze spółki w ostatnim dniu tego terminu. Powyższe zdaniem skarżącej oznacza, że prawidłowe są obie odpowiedzi zarówno zaznaczona przez skarżącą na egzaminie, jak i wskazywana prze organ ( "C" i "B"). Skarżąca nie zgodziła się przy tym ze stanowiskiem organu, że przepis stanowi, iż partner miał obowiązek wystąpić ze spółki. Zdaniem skarżącej przepis wskazuje, że powinien on z niej wstąpić – powinność jest zatem podstawą słabszą niż zobowiązanie i często nie zawiera norm sankcjonujących. Skarżąca przy tym wskazała, że pytanie nie jest tak skonstruowane aby odpowiedz miała zawierać stwierdzenie, co ma zrobić partner tylko tak, że stanowi oczekiwanie na wskazanie dalej mogących zaistnieć okoliczność. A zatem przyjąć należy zdaniem skarżącej, że gdyby odpowiedz "C" była niepoprawna to racjonalny ustawodawca nie zakładałby, że partner ze spółki jednak dobrowolnie nie wystąpi, bo nie złoży takiego oświadczenia i okoliczność taka nie nastąpi. Skarżąca podniosła również, że udzielona przez nią odpowiedz na to pytanie zachowuje związek logiczny przyczynowo skutkowy oraz w powiązaniu z pytaniem stanowi zdanie prawdziwe a zatem spełnia kryterium do uznania jej za prawidłową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji. W dniu [...] kwietnia 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dodatkowym stanowiskiem, w którym podtrzymano zarzuty oraz argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga nie ma uzasadnionych podstaw dla jej uwzględnienia. Stosownie do treści art 29h ust. 1 ustawy o komornikach sądowych, egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 150 pytań, zawierających po 3 propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Za każdą prawidłową odpowiedź kandydat uzyskuje 1 punkt. Natomiast ust. 3 przywołanego przepisu stanowi, że pozytywny wynik z egzaminu konkursowego uzyskuje kandydat, który otrzymał co najmniej 100 punktów. Stosownie zaś do art. 29 ust. 1 ustawy, aplikantem komorniczym może być osoba, która - po spełnieniu pozostałych warunków (art. 10 ust.1pkt 1-7) - uzyskała pozytywną ocenę z egzaminu konkursowego. Jak wynika z akt sprawy skarżąca E.K.-B. w dniu [...] września 2014 r. przystąpiła do egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą. Egzamin ten przeprowadzony został zgodnie z wymogami ustawy o komornikach sądowych i egzekucji i rozporządzenia w sprawie komisji egzaminacyjnych oraz przeprowadzania egzaminów konkursowego i komorniczego. Z przebiegu egzaminu sporządzono protokół podpisany przez członków komisji egzaminacyjne. Protokół nie wskazuje, aby w trakcie egzaminu wystąpiły nieprawidłowości mogące mieć wpływ na wynik egzaminu odwołującej. Mając na uwadze, że skarżąca uzyskała z testu 99 punktów uchwałą Nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Komisja Egzaminacyjna do spraw przeprowadzenia egzaminów konkursowego i komorniczego obejmująca obszar właściwości Izby Komorniczej w Poznaniu i Szczecinie z siedzibą w Poznaniu, ustaliła negatywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą E.K.-B. Należy zatem stwierdzić, że postępowanie od strony formalnej prowadzone przez Komisję Egzaminacyjną było zgodne z obowiązującymi przepisami ustawy o komornikach sądowych . Przechodząc natomiast do kwestionowanych przez skarżąca pytań i kwestionowanych odpowiedzi na te pytania Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej, odnośnie złego sformułowania pytań testowych o nr 44, 55,56,72.86. Zdaniem Sądu pytania zostały sformułowany w sposób jednoznaczny i oczywisty i mając na względzie przewidziane odpowiedzi nie powinny budzić żadnych wątpliwości zdających. Nadto Sąd nie podziela poglądu skarżącej, iż na wskazane przez nią pytania można było udzielić więcej niż jednej odpowiedzi poprawnej. Należy bowiem podkreślić, że pytania były sprecyzowane, co do poprawności odpowiedzi, m. in. właśnie przedstawionymi propozycjami tych odpowiedzi. To m. in. propozycje odpowiedzi nakierunkowywały na właściwy przepis będący podstawą dla udzielenia odpowiedzi właściwej. Sąd zauważa, że racje ma organ wskazując, że jedyną właściwą odpowiedzią na pytanie nr 44 - którego treść wraz z proponowanymi odpowiedziami wskazana została powyżej w treści wyroku - była odpowiedz "B" oparta i wynikająca bezpośrednio z przepisu art. 45 k.p.c. Zauważyć bowiem należy, iż w treści pytania chodziło o sytuację, gdy na podstawie okoliczności sprawy nie można ustalić właściwości miejscowej sądu pierwszej instancji. A zatem chodziło o taką sytuację która może wystąpić jedynie w postępowaniu procesowym i do której ma zastosowanie wskazany wyżej przepis art. 45 k.p.c., który jednoznacznie wskazuje, że właściwym do ustalenia sądu właściwego przed którym należy wytoczyć powództwo będzie Sąd Najwyższy na posiedzeniu niejawnym – jest to zatem odpowiedz "B". Nie ma zatem racji skarżąca wskazując, iż na powyższe pytanie również odpowiedzią prawidłową była odpowiedz "C", której udzieliła. Należy bowiem zgodzić się z organem, że nieprawidłową odpowiedzią na tak postawione pytanie będzie zarówno odpowiedz "A" jak i "C". W postępowaniu nieprocesowym nie może bowiem zaistnieć sytuacja niemożności na podstawie okoliczności sprawy ustalenia właściwości miejscowej sadu przed, którym należy złożyć wniosek o wszczęcie postępowania. W oparciu bowiem o przepis art. 508 § 1 k.p.c. zawsze istnieje możliwość ustalenia Sądu właściwego, co wprost i w sposób jednoznaczny wynika z tego przepisu a czego zdaje się nie rozumieć skarżąca. A zatem jeżeli odpowiedź na pytanie jest prostym i jednoznacznym przełożeniem na treść właściwego przepisu, to nie można stawiać zarzutu niejednoznaczności samemu pytaniu lub niepoprawności właściwej odpowiedzi na takie pytanie. Prawidłowe jest również wskazanie organu odnośnie odpowiedzi na pytanie 55 -pytanie oraz proponowane odpowiedzi zawarte powyżej w wyroku. Odpowiedzią, która jako jedyna była prawidłowa była odpowiedz "B" oparta w całości na treści przepisu art. 356 k.p.c. Z przepisu tego odpowiedz wynika wprost na postawione w teście pytanie dot. sytuacji kiedy rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniach niekończących postępowania w sprawie, wydanych na posiedzeniu jawnym, wpisuje się do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji. Nadto zgodzić się trzeba z organem, że zarówno odpowiedź "A" jak i "C" są nieprawdziwe, bowiem wola stron procesu co do formy postanowienia wydanego przez sąd na posiedzeniu jawnym jest pozbawiona jakiegokolwiek znaczenia prawnego, a wskazana instytucja nie odnosi się wyłącznie do spraw rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym. Sąd w tym miejscu pragnie dodać, że zdający powinien posiadać wiedzę, co do pewnych zasad stosowania przepisów prawa, gdyż egzamin nie wymaga pamiętania dosłownej treści przepisów a znajomość wskazanego powyżej przepisu k.p.c., była zdaniem Sądu wystarczająca dla zrozumienia pytania i udzielenia odpowiedzi poprawnej. Sąd podziela również argumentację organu zawartą w skarżonym orzeczeniu odnośnie pytania 56 testu egzaminacyjnego. Jedyną prawidłową odpowiedzią na to pytanie była bowiem odpowiedz "C" oparta na art. 394 § 1 pkt 9 k.p.c. Przy czym podkreślić wypada, że aby udzielić odpowiedź na to pytanie wystarczało znać przepis art. 394 k.p.c., z którego wprost wynika, że zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a ponadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego wymienione enumeratywnie w tym przepisie (§ 1 pkt 1-12). Nadto organ słusznie podniósł, że odpowiedz "B", którą wybrała skarżąca nie jest wymieniona we wskazanym przepisie, jako czynność, na którą przysługuje zażalenie. Nie jest to również rozstrzygnięcie kończące sprawę a zatem niewątpliwie odpowiedź "B" nie stanowi prawidłowej odpowiedzi na postawione w teście pytanie. Przy czym zgodzić się należy ze skarżąca, że terminy "odmowa przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej" i "oddalenie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej" nie zostały zdefiniowane w k.p.c. są one jednak wyrażeniami równoważnymi. Nadto sąd wskazuje, że jak słusznie podnosi skarżąca oraz organ, k.p.c. posługuje się kilkakrotnie odmiennymi wyrażeniami na określenie treści takiego samego rozstrzygnięcia. Ta niekonsekwencja ustawodawcy co do terminologii nie zwalnia jednak skarżącej ze znajomości obowiązujących przepisów prawa w ich obowiązującym brzmieniu szczególnie, że rozumienie tych terminów nie budzi wątpliwości zarówno doktryny jak i orzecznictwa. Odnośnie pytania nr 72, należy stwierdzić, że zostało ono skonstruowane prawidłowo a nadto z trzech proponowanych w teście odpowiedzi na to pytanie, tylko jedno w brew twierdzeniom skarżącej może być uznane za prawidłowe. Jak bowiem słusznie zauważył Minister Sprawiedliwości prawidłowa odpowiedź na to pytanie została oparta o art. 824 § 1 pkt 2 k.p.c. ( odpowiedz "C"). Z samego pytania wynikało, że dot. ono przesłanki umorzenia z urzędu postępowania egzekucyjnego a zatem odpowiedzią prawidłową nie mogła być odpowiedz "A" - która odnosiła się do umorzenia postępowania egzekucyjnego z mocy samego prawa, ani też odpowiedz "B"- która odnosiła się do kryteriów wstrzymania się przez komornika z dokonaniem czynności. Z tego też względu teza skarżącej, iż na wskazane pytanie dwie odpowiedzi są poprawne tj. "A"- którą udzieliła w teście i "C" nie zasługuje na uwzględnienie. Również ostatnie zakwestionowane przez odwołującą pytanie nr 86, nie zostało zakwestionowane skutecznie, gdyż jedyną prawidłową odpowiedzią byłą odpowiedz "B"- to ona bowiem wraz z postawionym pytaniem tworzy zdanie prawdziwe. Odpowiedz ta oparta jest na treści art. 100 § 1 k.s.h. który wskazuje, że partner który utracił uprawnienia do wykonywania wolnego zawodu powinien wystąpić ze spółki partnerskiej najpóźniej z końcem roku obrotowego, w którym utracił prawo wykonywania wolnego zawodu a jeśli tego nie uczyni to konsekwencją jest zgodnie z § 3 tegoż artykułu jego wystąpienie z mocy samego prawa, co oznacza, że bierność takiego partnera, który nie wykonał stosownych czynności z art. 100 § 2 k.s.h.(złożenie stosownego oświadczenia), jest tożsama z jego wystąpieniem ze spółki. Tym samym odpowiedz udzielona przez skarżącą, że partner nie musi występować ze spółki (odp. "C"), jest błędna, gdyż w każdym przypadku następuje wystąpienie ze spółki takiego partnera, bez względu na to czy jest ono z mocy prawa czy na złożone w tym zakresie oświadczenie. Konkludując Sąd uznał za niezasadne zarzuty skarżącej odnoszące się do nieprawidłowego sformułowania pytań testowych w tym w szczególności wskazywanych w skardze przez skarżąca. Zdaniem Sądu pytania zostały skonstruowane prawidłowo i posiadały wyłącznie po jednej prawidłowej odpowiedzi, która wynikała z przepisów obowiązującego prawa, stanowiącego podstawę jej udzielenia. Mając zatem na względzie, iż organ przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy, jak również Komisja Egzaminacyjna podczas przeprowadzania egzaminu, zachowały obowiązujące przepisy proceduralne i materialne. Jak również uwzględniając fakt, że jak wskazano wyżej, pytania testowe zostały skonstruowane w sposób prawidłowy a skarżąca uzyskała z testu wynik 99 pkt, co wskazuje, iż nie uzyskała minimalnej ilości punktów pozwalających na uzyskanie pozytywnego wyniku z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, co oznacza, że organ II instancji był zobligowany przy uwzględnieniu zapisu art. 29h ust.3 ustawy o komornikach sądowych utrzymać w mocy uchwałę z dnia [...] września 2014r. nr [...] Komisji Egzaminacyjnej stwierdzającą negatywny wynik z egzaminu konkursowego na aplikację komorniczą, Sąd uznał, że zarzuty podniesione w skardze są niezasadne. Powyższe powoduje, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku