VI SA/Wa 265/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wilk Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń oddala skargę Decyzją z 16 listopada 2023 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z 16 listopada 2023 r."), Komendant Główny Policji (dalej: "organ") utrzymał w mocy decyzję z 14 września 2023 r. (dalej: "decyzja z 14 września 2023 r.") Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. (dalej: "organ I instancji" lub "Komendant Wojewódzki Policji"), na podstawie której cofnięto pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w ilości siedmiu sztuk R. M. (dalej: "skarżący" lub "strona"). Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516 ze zm.; dalej: "ustawa o broni i amunicji"). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 10 maja 2023 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Powodem wszczęcia postępowania było ustalenie przez Wydział Postępowań Administracyjnych KWP w R., że skarżący został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 212 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (dalej: "k.k." lub "Kodeks karny") oraz czynu z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej: "ustawa Prawo budowlane"), w związku z czym został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 24 marca 2023 r. (sygn. akt [...]). Pismem z 10 maja 2023 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego. Pismem z 1 czerwca 2023 r. skarżący zwrócił się do organu I instancji z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń do czasu rozpatrzenia przez Sąd Rejonowy w P. wniosku o przywrócenie sprawy do ponownego rozpoznania. Po otrzymaniu Informacji o Osobie z Krajowego Rejestru Karnego potwierdzającej, że skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w P. (sygn. akt [...]) za czyn z art. 212 § 1 k.k. oraz czyn z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, Komendant Wojewódzki Policji postanowił odmówić zawieszenia wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. W dniu 4 września 2023 r. skarżący zapoznał się z aktami sprawy i wykonał ich kopie. Pismem z 6 września 2023 r. skarżący zwrócił się z prośbą do organu I instancji o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy w P.. Postanowieniem z 14 września 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji odmówił zawieszenia postępowania. Decyzją z 14 września 2023 r. organ I instancji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a. W uzasadnieniu decyzji wskazano, na mocy prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P., II Wydział Karny (sygn. akt [...]) z dnia 24 marca 2023 roku, stwierdzono, że skarżący został uznany za winnego popełnienia czynów z art. 212 § 1 Kodeksu karnego oraz art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Za oba czyny skarżący został skazany na kary grzywny, które następnie połączono w karę łączną grzywny w wymiarze 120 stawek dziennych po 10 zł każda. Organ I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, organ Policji ma obowiązek cofnąć pozwolenie na broń osobie skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, uznając ją za stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ podkreślił obligatoryjny charakter tego przepisu, wiążący organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem organu I instancji, zebrany materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za dwa przestępstwa umyślne, co wypełnia dyspozycję wspomnianego przepisu. Pismem z 17 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji z 14 września 2023 r. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję z 14 września 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz wskazaniu mających zastosowanie przepisów prawa, organ odniósł się na wstępie do zarzutu dotyczącego braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu rozpatrzenia przez właściwy sąd wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Organ wyjaśnił, że przesłanką zawieszenia postępowania jest powstanie zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie ma wpływ na treść decyzji administracyjnej. Jednakże takie zagadnienie musi być otwarte, czyli takie, które nie zostało wcześniej prawomocnie przesądzone. W przedmiotowej sprawie wyrok skazujący stronę jest prawomocny i funkcjonuje w obiegu prawnym. To właśnie ten wyrok stanowi podstawę wydania przez organ I instancji decyzji administracyjnej cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską. Następnie organ wskazał, że z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż ustawodawca a priori uznał, że sam fakt skazania za przestępstwo umyślne stanowi przesłankę zagrożenia. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając decyzję z 16 listopada 2023 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. Naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji brak zastosowania w warunkach, w których organ powinien zastosować normę wynikającą z przepisu - zawieszając postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd; – art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i art. 136 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie przez Komendanta Głównego Policji dodatkowego postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz do jej załatwienia, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w tym w szczególności: a) przez brak zawieszenia postępowania celem uwzględnienia sposobu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy sąd – w związku z toczącym się przed Sądem Okręgowym w P., II Wydział Karny, sygn. akt: [...] postępowaniem w sprawie o restytucję wyroku Sądu Rejonowego w P., II Wydział Karny, który to wyrok stał się podstawą rekonstrukcji stanu faktycznego leżącego u podstaw wydania skarżonej decyzji; b) przez brak podjęcia czynności wyjaśniających w celu ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy czynem z art. 212 § 1 k.k. w zw. z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a przyjętym przez organ założeniem, że jego popełnienie i prawomocne skazanie za ww. czyn wyczerpuje znamiona przesłanki negatywnej pozwolenia na broń, tj. że strona należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego; – art. 10 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. przez brak umożliwienia stronie – przed wydaniem decyzji - wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w rezultacie skutkuje brakiem podstaw do przyjęcia domniemania, że okoliczność faktyczna została udowodniona (art. 81 k.p.a.); – art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie w warunkach, w których w związku z wydaniem przez organ I instancji decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, gdy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, organ powinien - na podstawie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. – uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji lub – po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego – na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. – uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji; II. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skazanie strony za czyn z art. 212 § 1 k.k. oraz z art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane prawomocnym wyrokiem sądu jest bezwzględnym kryterium uznania, że osoba stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga złożona w tej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa, które uzasadniałoby wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W tej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawy stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga również, że zgodnie z powołanymi wyżej przepisami Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Przedmiotem kontroli sądowej jest zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z 16 listopada 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z 14 września 2023 r., na podstawie której cofnięto skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w liczbie siedmiu sztuk. Sąd stwierdza, że obie decyzje odpowiadają prawu, w związku z czym nie było podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Podstawą prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w myśl którego właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Z tego przepisu wynika w sposób jednoznaczny, że ustawodawca sam z góry rozstrzygnął, iż osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca takie pozwolenie jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, zarówno w kwestii ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art. 107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z dostatecznie zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń. Prawidłowo także została zastosowana podstawa prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. W rozpoznawanej sprawie przyczyną cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w P. z 24 marca 2023 r. (sygn. akt [...]), uznający skarżącego winnym popełnienia umyślnego przestępstwa z art. 212 § 1 k.k. oraz art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skoro w sprawie bezspornym jest, że skarżący został prawomocnie skazany za czyny ze wskazanych wyżej przepisów Kodeksu karnego oraz ustawy Prawo budowlane, a przestępstwa te mają charakter umyślny, to została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżący stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) powołanej ustawy. Wyrok przed rozprawą nie został zatarty. Podkreślić należy, że każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. W sprawach cofnięcia pozwolenia na broń organ nie ma swobody decyzyjnej. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis art. 18 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nakłada bowiem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy, bez jakichkolwiek wyjątków. Sąd podziela utrwalone w tego rodzaju sprawach stanowisko orzecznictwa, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16, który stwierdził, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. W związku z powyższym, decyduje przesłanka skazania za przestępstwo umyślne i organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma charakter zamknięty. W sprawie bezspornym jest, że skarżący został prawomocnie skazany za przestępstwa, które mają charakter umyślny. Zdaniem Sądu, organ słusznie zatem wskazał, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru środka karnego, lecz ma charakter środka administracyjnoprawnego. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką – w ocenie ustawodawcy – powinien dochowywać posiadacz broni. Broń oraz amunicja, ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, muszą podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone i dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane zgodnie z wykładnią językową. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego czy karnoskarbowego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczyło się postępowanie karne. Podsumowując kwestię ewentualnych naruszeń prawa procesowego, w ocenie Sądu, organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Przede wszystkim przed wydaniem decyzji umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, wskazał przesłanki swojego postępowania oraz pouczył stronę o jej prawach i obowiązkach. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przyczyną cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich było zakwalifikowanie skarżącego do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z 24 marca 2023 r. (sygn. akt [...]) uznającym skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów z art. 212 § 1 k.k. oraz art. 91 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Zatem rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej nie zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Sąd stoi na stanowisku, że organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego. Nie dopatrzył się też naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. oraz w konsekwencji przepisów art. 6, art. 8, art. 75 § 1 i art. 78 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Nie doszło również do naruszenia art. 10, art. 81, art. 136 § 1 art. 138 § 1 k.p.a. Ocena dowodów oraz stanu faktycznego sprawy znalazła swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym zaskarżonej decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu przytoczono obowiązujące przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wystarczającego i prawidłowo zebranego materiału dowodowego. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, iż w sprawie nie doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.