VI SA/Wa 2653/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym odmówić wstrzymania wykonania postanowienia Skarżąca M. M., reprezentowana przez radcę prawnego M. S., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku o cofnięcie koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. W skardze skarżącą zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku podniosła, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki, mianowicie uniemożliwi skarżącej prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącej z ww. skutkami wiązać się będzie znaczna szkoda w postaci utraty korzyści z prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, że w przypadku, gdy decyzja wydana w oparciu o zaskarżone postanowienie będzie dla skarżącej niekorzystna, nawet uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia w postepowaniu odwoławczym lub sądowoadministracyjnym będzie się wiązać z utratą możliwości zarobkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego wynika, że Sąd rozstrzygając, w oparciu o ww. przepis związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych w nim wskazanych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją takiej regulacji jest fakt, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 296). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wniosku Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o cofnięcie M. M., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "B.", koncesji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, wydane na podstawie art. 106 k.p.a.. Przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie w takich przypadkach współdziałania, w których wydanie decyzji administracyjnej, a zatem ukształtowanie treści tej decyzji należy do wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej, który w pełni i samodzielnie odpowiada za treść decyzji, zaś organ współdziałający ma ustawową kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ, przy czym stanowisko to nie jest wiążące prawnie dla organu załatwiającego sprawę w drodze decyzji. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, bowiem dotyczy wydania opinii w trybie art. 106 k.p.a., a nie decyzji cofającej koncesję na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu rodzajami broni i amunicji oraz wyrobami o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Postanowienie opiniujące ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga ono żadnej czynności stron. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Dodatkowo wskazać należy, iż przesłanki cofnięcia przedmiotowej koncesji zawarte zostały w art. 17 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania o obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (tekst jedn..: Dz. U. z 2017 r., poz. 290 ze zm.). W świetle tego przepisu wydanie opinii przez Komendanta Głównego Policji w żaden sposób nie stanowi przesłanki do cofnięcia omawianej koncesji. Tym samym przytoczone przez skarżącą okoliczności nie wyczerpują przesłanek o których mowa w ww. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Z tego powodu orzeczono jak w sentencji.