VI SA/Wa 2654/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Grażyna Śliwińska, Protokolant st. ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 lipca 2022 r. nr BP.502.133.2021.0155.BD2.241387 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 15 lipca 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 64 ust. 1, 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm., dalej: "P.r.d."), art. 11 ustawy o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw z dnia 18 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 54), § 3 ust. 1 pkt 2, § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"), po rozpatrzeniu odwołania [...]Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w G.(dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Kujawsko - Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z 25 stycznia 2021 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że 7 września 2020 r. na autostradzie [..](na wysokości węzła W.) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...] i 5-osiowej naczepy marki B. o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował P. U., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem drobnicowym innym niż ładunek sypki, drewno, umieszczonego w dwóch kontenerach 20-stopowych (ładunek podzielny) w imieniu Spółki. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z 7 września 2020 r. Rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wyjaśnił, że pojazd członowy został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym WWS i nr fabrycznym EWP-WWSE-015. Waga ta legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej z 12 grudnia 2018 r. wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w G. z datą ważności do 31 grudnia 2020 r. Miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z 4 maja 2018 r. Organ wyjaśnił, że pojazd członowy został zważony dwukrotnie, a za podstawę do wyznaczenia wielkości przekroczonej dopuszczalnej normy przyjęto wyniki korzystniejsze dla kontrolowanego. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego organ I instancji stwierdził nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi nienapędowych 18,55 t, czyli przekroczenie o 0,55 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,06 %) oraz, że rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego wynosi 68,65 t - przekroczenie o 28,65 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 71,63 %). GIDT powołując się na treść art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 P.r.d., wskazał, że za przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., karę pieniężną ustala się w wysokości 15 000 zł. Organ odniósł się następnie do zarzutów Strony zawartych w odwołaniu. Przytoczył fragmenty opisu ważenia zawartego w instrukcji wag użytych do ważenia pojazdu. Wskazał również, że z treści zeznań kontrolowanego kierowcy, przesłuchanego w charakterze świadka podczas kontroli, wynika, że kierowca nie posiadał wiedzy, czy po załadunku pojazd członowy był ważony. Strona w toku postępowania nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu wskazującego, że przed rozpoczęciem przejazdu podjęła czynności celem weryfikacji parametrów pojazdu, z których wynikałoby, że pojazd ten nie przekraczał dopuszczalnych norm. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie jej nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości wraz z umorzeniem postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości i zasądzenie od GITD zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przez Skarżącego. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 10 K.p.a., poprzez niepoinformowanie Strony o zakończeniu prowadzonego postępowania administracyjnego, a tym samym uniemożliwienie Stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 2) art. 7, w zw. z art. 8 § 1, w zw. z art. 11, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie nieprawidłowo otrzymanych wyników pomiarów tj. uzyskanych za pomocą jednej pary wag typu METEOR, użycie wag niezgodnie z instrukcją oraz niezgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345 - dalej rozporządzenie ws. wag), Przedmiotowe wagi zostały użyte do wyznaczenia sumarycznej masy całkowitej (w sposób określony w § 3 pkt 9 rozporządzenia ws. wag) w sytuacji gdy do wyznaczenia masy całkowitej (rzeczywistej) winny być użyte w sposób określony w § 3 pkt 8 rozporządzenia ws. wag. Za pomocą przedmiotowych wag zostały wyznaczone naciski grupy osi - osi wielokrotnych niezgodnie z przeznaczeniem wag oraz niezgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami - § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia ws. wag, 3) § 3 pkt 8 i 9 rozporządzenia ws. wag w związku z art. 2 pkt 35a, art. 2 pkt 55 oraz Ip. 7 lit. a) załącznika nr 1 do P.r.d., poprzez błędne przyjęcie, że pojęcia: sumaryczna masa pojazdu i masa pojazdu (rzeczywista) są tożsame oraz błędne przyjęcie przez organ, że w toku kontroli została wyznaczona rzeczywista masa całkowita pojazdu, gdy w rzeczywistości została wyznaczona sumaryczna masa pojazdu, 4) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11, w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 81a w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie wyników ważenia za wiążące w sytuacji, gdy podczas kontroli nie dokonano korekty wyników ważenia o błąd 4%, 5) art. 87 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), poprzez powołanie się przez organ w wydanej decyzji na postanowienia zarządzenia nr 28 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. z pominięciem postanowień aktu powszechnie obowiązującego tj. rozporządzenia ws. wag. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jak również decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób dający podstawy do stwierdzenia ich nieważności, jak również uchylenia. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny w postaci ładunku drobnicowego umieszczonego w dwóch kontenerach 20-stopowych. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po autostradzie [...], którego nacisk na grupie osi składającej się z dwóch osi nienapędowych wynosił 18,55 t, czyli przekraczał nacisk dopuszczalny o 0,55 t, co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,06 % oraz rzeczywista masa całkowita wynosiła 68,65 t , czyli przekraczała dopuszczalną wartość o 28,65 t, co stanowiło przekroczenie o 71,63 %. Stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia technicznego, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton, z wyjątkiem pojazdu członowego mającego 5 lub 6 osi składającego się z: a) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 42 tony, b) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego, przewożących jeden lub więcej kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m) - 44 tony, c) ciągnika siodłowego o dwóch osiach i naczepy o trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 42 tony, d) ciągnika siodłowego o trzech osiach i naczepy o dwóch lub trzech osiach przystosowanej technicznie do operacji transportu intermodalnego, uczestniczących w operacjach transportu intermodalnego - 44 tony. Ponadto § 57 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowi, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Organ podkreślił, że ciągnik samochodowy marki S. o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany 12 stycznia 2006 r., a naczepa marki B. o nr rej. [...] – 3 stycznia 2007 r., co oznacza, że ww. wyjątek nie znajduje zastosowania, w związku z czym dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosiła do 40 t. Skarżący kwestionuje stanowisko organu co do istnienia podstaw faktycznych i prawnych nałożenia na nią kary pieniężnej w wysokości 15000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym z ładunkiem podzielnym w okolicznościach odpowiadających konieczności posiadania zezwolenia kategorii VII w przypadku ładunku niepodzielnego. W przypadku ładunku podzielnego stosuje się karę jak za brak zezwolenia, stosownie do art. 140ab ust. 2 P.r.d. Zgodnie z art. 64 ust. 2 P.r.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu stwierdzonego naruszenia, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII, w brzmieniu przepisów obowiązujących w dniu stwierdzonego naruszenia, dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Przekroczenie w niniejszej sprawie dopuszczalnego nacisku podwójnej osi nienapędowej stanowi przekroczenie wielkości przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, ponadto rzeczywista masa całkowita przekroczyła przewidziane dla zezwoleń innych kategorii 60 t. Stwierdzone zatem podczas kontroli parametry pojazdu członowego odpowiadały normom jak dla zezwolenia kategorii VII. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się za brak zezwolenia kategorii VII w wysokości 15 000 zł w przypadkach gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %. W niniejszej sprawie rzeczywista masa całkowita pojazdu przekraczała dopuszczalne parametry o 71,63 %. Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, w zw. z art. 8 § 1, w zw. z art. 11, w zw. z art. 77 § 1, w zw. z art. 80, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie nieprawidłowo otrzymanych wyników pomiarów uzyskanych za pomocą jednej pary wag niezgodnie z instrukcją oraz niezgodnie z rozporządzenia ws. wag. W niniejszej sprawie pojazd członowy został zważony przy pomocy wagi samochodowej do ważenia pojazdów w ruchu o znaku fabrycznym WWS i nr fabrycznym EWP-WWSE-015. Waga ta legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej z 12 grudnia 2018 r. wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do 31 grudnia 2020 r. Zgodnie z instrukcją obsługi powyższej wagi, wagi te zostały zaprojektowane do tworzenia stacji ważenia pojazdów z funkcjami pomiarów nacisków osi oraz wyznaczania masy całkowitej każdego rodzaju pojazdu i każdego rodzaju przewożonego ładunku. Waga charakteryzuje się dwoma trybami ważenia: statycznym oraz dynamicznym. Podwójna certyfikacja wagi umożliwia wykonywanie pomiarów nacisków osi i wyznaczania masy całkowitej pojazdu do celów nadzoru nad ruchem drogowym, zarówno w ławach fundamentowych (zadołowaniu) jak i przy pomocy mat wyrównujących nawierzchnie w momencie używania wag w na płaskich nawierzchniach (drogach, placach). Wagi WWS spełniają wymagania określone w rozporządzeniu ws. wag. Kwestie te wyjaśnił GITD w zaskarżonej decyzji, w związku z czym nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, kwestionującego możliwość ustalenia zastosowaną w niniejszej sprawie wagą rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ośmioosiowego, czy też nacisku grup osi. Podkreślenia również wymaga, że odnośnie wag METEOR (poprzednia nazwa – wagi WWS) wypowiadał się w sposób nie pozostawiający wątpliwości Naczelny Sąd Administracyjny, który w wyroku z 5 sierpnia 2020 r. sygn. akt II GSK 285/20 (baza wyroków CBOiS), zaakceptował stanowisko WSA w Warszawie stwierdzając, że "ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy, instrukcji obsługi użytych w niniejszej sprawie wag typu WWS wynika, że platformy pomiarowe WWS zostały zaprojektowane do tworzenia stacji ważenia pojazdów z funkcjami pomiarów nacisków osi oraz wyznaczania masy całkowitej każdego rodzaju pojazdu i każdego rodzaju przewożonego ładunku. W związku z powyższym nie mają usprawiedliwionych podstaw powtarzane w licznych konfiguracjach przepisów zarzuty naruszenia prawa procesowego zmierzające do wykazania, że w sprawie nie ustalono czy dokonywanie pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu przedmiotowymi wagami jest zgodne ze wskazaniami producenta wagi.". Nie można tez uznać za zasadne zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art. 11, w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 81a w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez uznanie wyników ważenia za wiążące w sytuacji, gdy podczas kontroli nie dokonano korekty wyników ważenia o błąd 4%, jak również zarzutu naruszenia § 3 pkt 8 i 9 rozporządzenia ws. wag w związku z art. 2 pkt 35a, art. 2 pkt 55 oraz Ip. 7 lit. a) załącznika nr 1 do P.r.d., poprzez błędne przyjęcie, że pojęcia: sumaryczna masa pojazdu i masa pojazdu (rzeczywista) są tożsame. Ponownie wskazania wymaga, że w niniejszej sprawie ustalono, że przekroczenie dopuszczalnej w niniejszej sprawie masy całkowitej w wysokości 40 t, wynosiło 71,63 %, rzeczywista maca całkowita pojazdu wynosiła bowiem 68,65 t. W tej sytuacji wszelkie rozważania na temat masy sumarycznej pojazdu i masy pojazdu, jak również zastosowania marginesu błędu pomiaru w wysokości 4 %, nie mają żadnego sensu, ponieważ nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut naruszenia przez GITD art. 10 K.p.a. W przedmiotowej sprawie Skarżący brał udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym przedstawiając swoje stanowisko. Brak zatem zawiadomienia Skarżącego przez organ o zakończeniu postępowania nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie proceduralne może stanowić skuteczny zarzut skargi. Za niezasadny należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 87 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez powołanie się przez organ w wydanej decyzji na postanowienia zarządzenia nr 28 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. z pominięciem postanowień aktu powszechnie obowiązującego tj. rozporządzenia ws. wag. Jak to zostało już wyjaśnione powyżej niezastosowanie w niniejszej sprawie marginesu błędu pomiaru w wysokości 4 %, w związku z wysokością stwierdzonego naruszenia dopuszczalnej masy całkowitej nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, dlatego też powołanie się na postanowienia zarządzenia nr 28 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. również nie miało znaczenia dla sprawy. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł, jak w sentencji wyroku.