VI SA/Wa 2663/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. M. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zgody na refundację leku postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata J. M. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 240 złotych (dwieście czterdzieści złotych) powiększonej o kwotę 55,20 złotych (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego, Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 2663/16 oddalono skargę A. N. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zgody na refundację leku. Do wyroku zgłoszono zdanie odrębne. Po doręczeniu skarżącej uzasadnienia wyroku oraz uzasadnienia zdania odrębnego, w dniu 2 maja 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego B. N., złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z dnia 3 sierpnia 2017 r. umorzono postępowanie z wniosku skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych oraz przyznano skarżącej adwokata z urzędu. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2017 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata J. M. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Pełnomocnik skarżącej w dniu 22 września 2017 r. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Powyższą skargę kasacyjną rozpoznał Naczelny Sąd Administracyjny na rozprawie w dniu 22 stycznia 2018 r. W imieniu skarżącej na rozprawie stawił się adwokat S. M., pełnomocnik z substytucji adwokata J. M.. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. akt II GSK 3614/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok oraz uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]. Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. adwokat J. M. wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 150 % opłaty, oświadczając, iż wynagrodzenie nie zostało opłacone w całości ani w części. W myśl art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze. zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu adwokat J. M. reprezentował skarżącą w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji sporządzając i wnosząc skargę kasacyjną od wyroku z dnia 9 marca 2017 r. oraz biorąc udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 23 stycznia 2018 r. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 2) ppkt b) cyt. rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 100 % opłaty określonej w pkt 1 omawianego przepisu, tj. 240 zł, przy czym w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 55,20 zł. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przy tym przesłanki, wymienione w § 4 ust. 2 rozporządzenia, które uzasadniałyby przyznanie wynagrodzenia według wyższej opłaty, gdyż, w ocenie rozpoznającego wniosek, zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej de facto powtarzały argumentację zawartą w zdaniu odrębnym zgłoszonym do ww. wyroku z dnia 9 marca 2017 r. W związku z powyższym, w myśl art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.