VI SA/Wa 2666/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Renata Nawrot (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją znak [...] z dnia [...] marca 2014 r. Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy: "HO NO TU" (winno być CHO NO TU) o numerze [...] udzielonego na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w O., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny wniesionego przez E.C. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "Chono-tu" E.C. w W., na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 131 ust. 5 i art. 131 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, zwana dalej: "p.w.p."), orzekł o oddaleniu sprzeciwu. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] marca 2013 r. do Urzędu Patentowego RP (zwany dalej: "UP", "organ") wpłynął sprzeciw E.C. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "Chono-Tu" E.C. w W. (zwana dalej: "wnosząca sprzeciw" lub "skarżąca") wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "CHO NO TU" o nr [...] na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwany dalej: "uprawniony"). Powyższy znak towarowy został zgłoszony do ochrony w dniu [...] kwietnia 2011 r. i jest przeznaczony do oznaczania usług w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych z kl. 35 Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca wskazała art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. W uzasadnieniu sprzeciwu podniosła, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy narusza jej prawo do firmy, którą prowadzi pod nazwą "CHONO-TU od dnia [...] grudnia 2003 r. Zakres działalności ww. firmy jest szeroki i pokrywa się z zakresem ochrony spornego prawa. Stwierdziła również, że różnica w zapisie nazwy firmy "CHONO-TU" oraz znaku towarowego "CHO NO TU" nie ma znaczenia, gdyż w przekazie fonetycznym obydwa wyrażenia są identyczne. Uznała, że uprawniony celowo upodobnił sporny znak towarowy do stosowanego przez nią oznaczenia poprzez przyjęcie tej samej kolorystyki i wyglądu punktów sprzedaży, co prowadzi do pomyłek wśród klientów postrzegających sklepy uprawnionego jako należące do firmy "CHONO-TU". Zdaniem skarżącej takie działanie uprawnionego pozostaje w sprzeczności z porządkiem publicznym i dobrymi obyczajami. Ponadto ww. zachowanie nosi znamiona złej wiary i miało na celu przejęcie jej klienteli. Uważa, że dochowując należytej staranności uprawniony dowiedziałby się o funkcjonowaniu na rynku jej firmy, ponieważ oba przedsiębiorstwa intensywnie reklamują się w internecie, jak również dokonują wielu transakcji z wykorzystaniem sieci. W odpowiedzi, uprawniony uznał wniesiony sprzeciw za bezzasadny. Za chybiony uznał zarzut skarżącej dotyczący używania przez niego znaku towarowego "CHO NO TU" w celu przejęcia klienteli skarżącej, zwłaszcza, iż uprawniony oraz wnosząca sprzeciw działają w całkowicie odmiennych branżach. Uprawniony spornym znakiem oznacza sieć sklepów spożywczych usytuowanych na terenie powiatu n., w ofercie których znajdują się głównie artykuły spożywcze uzupełniane jedynie prasą codzienną i wyrobami tytoniowymi, podczas, gdy skarżąca prowadzi sklep ogrodniczy w W. Podkreślił, iż zwrot "CHO NO TU" jest określeniem gwarowym funkcjonującym na obszarze województwa w., w tym O. i jej okolic, a o istnieniu sklepu ogrodniczego "CHONO-TU" dowiedział się dopiero z wniesionego do organu sprzeciwu. Stwierdził także, iż należące do niego sklepy spożywcze "CHO NO TU" działają jedynie w formie stacjonarnej i nie prowadzą sprzedaży produktów za pośrednictwem internetu. Podniósł, iż z przedstawionych przez skarżącą dokumentów z ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz [...] stycznia 2013 r. wynika, iż dopiero w 2013 r. rozszerzyła ona zakres działalności swojej firmy, jednakże brak jest dokumentów potwierdzających, iż zakres ten pokrywa się z zakresem faktycznie prowadzonej przez nią działalności. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika bowiem, iż od wielu lat prowadzi ona wciąż ten sam, jeden sklep ogrodniczy w W. Uprawniony podkreślił, iż to on rozpropagował nazwę "CHO NO TU" - zdjęcia sklepów o tej nazwie zostały zaprezentowane kilka lat temu w "T." podczas, gdy nazwa ogrodniczego sklepu w W. jest znana wyłącznie lokalnie, zatem nietrafny jest zarzut, iż uprawniony usiłuje wykorzystać popularność nazwy sklepu należącego do skarżącej. Zdaniem uprawnionego, nabywcy dostrzegą różnice występujące pomiędzy spornym trzyelementowym znakiem towarowym "CHO NO TU", a jednoelementową nazwą firmy "CHONO-TU", gdyż ww. oznaczenia są stosowane przede wszystkim jako napis na szyldach sklepów.  Na pierwszej rozprawie, w dniu 15 stycznia 2014 r. wnosząca sprzeciw wycofała zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 2 p.w.p. przy udzielaniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Podkreśliła, iż firma o nazwie zbieżnej ze spornym znakiem towarowym w warstwie fonetycznej funkcjonowała w obrocie przed datą zgłoszenia do ochrony tego znaku przez osiem lat. Stwierdziła, iż jej sklep zajmuje powierzchnię 400 m2, a w ofercie posiada 18.000 artykułów. Faktyczny zakres działalności jej firmy obejmuje materiał siewny, środki ochrony roślin, artykuły gospodarstwa domowego, artykuły ogólnoszkolne i biurowe, chemię gospodarczą, ceramikę, wyroby z tworzyw sztucznych, obuwie, odzież, materiały pirotechniczne, artykuły elektryczne, elektrownie wiatrowe. Wskazała, iż sklepy uprawnionego do 2011 r. nosiły nazwę "[...]", a dopiero po rozpropagowaniu przez nią określenia "CHONO-TU", które do 2005 r. nie występowało w żadnych słownikach, uprawniony zmienił ww. nazwę na fonetycznie identyczną z tym określeniem, tj. "CHO NO TU". Okoliczność ta, świadczy jednoznacznie o działaniu uprawnionego w złej wierze. Jednocześnie skarżąca ograniczyła swoje żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy jedynie do sprzedaży artykułów przemysłowych z kl. 35. Uprawniony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Jego zdaniem art. 158 oraz 160 p.w.p. w sposób wystarczający chroni interesy skarżącej, która prowadzi lokalnie działalność gospodarczą skupiającą się głównie na sprzedaży artykułów ogrodniczych i nie posiada w ofercie artykułów spożywczych. Zaprzeczył nadto jej twierdzeniu, iż spornego znaku towarowego używa do oznaczania sprzedaży artykułów ogrodniczych. Stwierdził, iż znak towarowy "CHO NO TU" służy do oznaczania sklepów spożywczych, w których incydentalnie sprzedaje się również inne artykuły np. znicze. Jednocześnie uprawniony wyjaśnił, że przesłuchanie prezesa zarządu – P.W. stanowi dowód na okoliczność od kiedy i w jakim zakresie uprawniony używa w obrocie oznaczenia "CHO NO TU" i skąd zaczerpnął pomysł na ww. nazwę należących do niego sklepów. W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. wnosząca sprzeciw zmieniła swoje stanowisko w zakresie ograniczenia sprzeciwu wyłącznie do artykułów przemysłowych, ostatecznie stwierdzając, iż domaga się unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w całości. Jednocześnie przedłożyła do akt przedmiotowej sprawy obszerny materiał dowodowy, który w jej ocenie, potwierdza zakres faktycznie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej (zawierający m.in. ofertę handlową firmy "CHONO-TU" E.C. kopie fotografii przedstawiające wnętrze sklepu wnoszącej sprzeciw, na których uwidoczniony jest dostępny w tym sklepie asortyment oraz kopie przykładowych faktur za lata 2004-2012, a także wydruki zdjęć sklepu wnoszącej sprzeciw zamieszczone w internecie). Na rozprawie, która odbyła się w dniu 7 marca 2014 r. organ oddalił wniosek uprawnionego o dopuszczenie dowodu z zeznań strony w osobie P.W. - prezesa zarządu S. sp. z o.o. z siedzibą w O. Skarżąca stwierdziła, iż zasięg terytorialny nazwy "CHONO-TU" rozpropagowanej przez nią na skutek podejmowanych działań reklamowych w internecie jest ogólnopolski. Przyznała, iż nie prowadzi sprzedaży produktów przez internet. Przedłożyła również do akt sprawy kopie faktur za lata 2005 -2012 r. oraz torebkę reklamową jako uzupełnienie materiału dowodowego przedłożonego przy piśmie wnoszącej sprzeciw z dnia [...] lutego 2014 r. Okazała również koszulkę reklamową na okoliczność używania oznaczenia "CHONO-TU". Z kolei uprawniony podkreślił, iż zakres działalności gospodarczej skarżącej nie ulega rozszerzaniu i ogranicza się jedynie do prowadzenia jednego sklepu w małej miejscowości – W. k W. Zakres przedmiotowy działalności obydwu firm  również się nie pokrywa, a jeżeli uzyskuje jakąkolwiek zbieżność w tym zakresie to jedynie okazjonalnie, incydentalnie i w bardzo wąskim zakresie np. zniczy w okresie święta Wszystkich Świętych. Powyższe zdaniem uprawnionego oznacza, że strony nie stanowią dla siebie konkurencji. Uznał, że zarzut jego działania w złej wierze jest nieuzasadniony, gdyż określenie "CHO NO TU" ma charakter gwarowy i jest powszechnie używane w okolicach P., zaś celem posługiwania się w obrocie znakiem towarowym "CHO NO TU" była chęć utworzenia lokalnej nazwy dla lokalnych sklepów. Powołaną na wstępie decyzją organ uznał złożony sprzeciw za niezasadny. Podstawę sprzeciwu stanowił zarzut udzielenia prawa ochronnego z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do Urzędu Patentowego w celu uzyskania ochrony. W świetle art. 7 k.c., jeżeli ustawa uzależnia powstanie skutków prawnych od dobrej lub złej wiary należy domniemywać istnienie dobrej wiary. Oznacza to, że obowiązek wykazania złej wiary ciąży na wnioskodawcy, który na tej podstawie żąda unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. Pojęcie złej wiary nie było zdefiniowane w przepisach ustawy o znakach towarowych i nie zostało też "dookreślone" w regulacji prawa własności przemysłowej. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż pojęcie złej wiary w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego obejmuje wszelkie przypadki nieuczciwego zgłaszania znaków towarowych, zaś zła wiara nie jest kwestią samego subiektywnego stanu osoby działającej, lecz także kwestią obiektywnych zdarzeń, zaś naganność postępowania uprawnionego, należy ocenić w kontekście całokształtu ustalonego stanu faktycznego. Z uwagi na fakt, iż brak spełnienia ustawowych warunków do uzyskania ochrony na dany znak towarowy należy wykazać na dzień zgłoszenia tego oznaczenia do ochrony, o złej lub dobrej wierze uprawnionego decydować będzie ocena całokształtu okoliczności zaistniałych w dacie zgłoszenia spornego znaku do Urzędu Patentowego RP, to jest w dniu [...] kwietnia 2011 r. Zdaniem wnoszącej sprzeciw zła wiara po stronie uprawnionego przejawiała się w tym, że zgłaszając do ochrony sporny znak towarowy uprawniony wiedział, lub zachowując należytą staranność powinien był wiedzieć, iż to skarżąca jako pierwsza zaczęła posługiwać się oznaczeniem o brzmieniu identycznym względem spornego znaku tj. "CHONO-TU" do oznaczania prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, której zakres pokrywa się z zakresem ochrony spornego znaku towarowego. Uzyskanie zaś prawa ochronnego na sporny znak towarowy miało doprowadzić do wyeliminowania jej z rynku i przejęcia przez uprawnionego jej klienteli. Uprawniony celowo upodobnił sporny znak towarowy do stosowanego przez nią oznaczenia poprzez przyjęcie tej samej kolorystyki i wyglądu punktów sprzedaży, co prowadzi do pomyłek wśród klientów postrzegających sklepy uprawnionego jako należące do firmy "CHONO-TU". Organ ocenił, wnosząca sprzeciw nie wykazała żadnych okoliczności, które świadczyłyby o nagannym zachowaniu uprawnionego ze spornego prawa. Wbrew jej twierdzeniom, z przedłożonego do akt sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby jej klienci byli w jakikolwiek sposób wprowadzani w błąd, co miałoby prowadzić do ich przejęcia przez uprawnionego, tym samym brak jest podstaw, aby uznać, iż uprawniony celowo upodobnił wygląd swoich sklepów do sklepu skarżącej, a przy zgłoszeniu do ochrony spornego znaku towarowego przyświecał mu naganny cel, zwłaszcza chęć wyeliminowania wnoszącej sprzeciw z rynku. Uprawniony nie utrudniał w żaden sposób wnoszącej sprzeciw prowadzenia działalności gospodarczej, zaś spornego znaku towarowego używał do oznaczania świadczonych przez siebie usług zgodnie z przeznaczeniem tego znaku. W rozpatrywanej sprawie brak jest również jakichkolwiek dowodów potwierdzających, iż uprawniony w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego wiedział o istnieniu sklepu "CHONO-TU" w W., zaś sama w okoliczność, iż uprawniony z zachowaniem należytej staranności powinien był wiedzieć o prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej pod nazwą "CHONO-TU", z uwagi na to, iż intensywnie reklamowała ona tę działalność w internecie, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż uprawniony zgłaszając do ochrony znak sporny działał w złej wierze. Dla postawienia zarzutu złej wiary nie wystarczy samo uznanie, iż zgłaszający wiedział lub mógł wiedzieć, iż oznaczenie nie ma zdolności ochronnej, a pomimo to zgłosił znak, należy wykazać dodatkowe okoliczności świadczące o nieuczciwym postępowaniu zgłaszającego (m.in. wyrok WSA w Warszawie z 27 stycznia 2009, sygn. Akt VI są/Wa 1913/08), czego wnosząca sprzeciw w toku przedmiotowego postępowania nie uczyniła. Powyższe czyni niezasadnym zarzut udzielenia ochrony na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Przesądzenie tej kwestii było również istotne przy badaniu zasadności zarzutu naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Wedle art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Przepis ma zatem zastosowanie wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki istnienia cudzego prawa osobistego lub majątkowego oraz, gdy używanie znaku towarowego narusza ww. prawa. W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, iż prawo ochronne na sporny znak towarowy narusza jej prawo do firmy "CHONO-TU" pod jaką prowadzi działalność gospodarczą od 2003 r. Zdaniem organu wnosząca sprzeciw wykazała, że posiada wcześniejsze wobec prawa na sporny znak towarowy prawo do firmy "CHONO-TU", które wynika z faktu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej pod ww. nazwą od dnia [...] grudnia 2003 r. Fakt ten potwierdza m.in. załączona do akt sprawy kopia zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] marca 2004 r. Organ uznał, że elementem wyróżniającym zarówno firmę skarżącej jak i sporny znak towarowy jest identyczne w warstwie fonetycznej wyrażenie "CHO NO TU". Jednak wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest zupełna. Aby mówić o naruszeniu cudzego prawa do firmy nie wystarczy sam fakt zarejestrowania identycznego lub podobnego do nazwy tego przedsiębiorstwa znaku towarowego na rzecz innego podmiotu, muszą zachodzić dodatkowe przesłanki tj. zakres przedmiotowy faktycznej działalności firmy musi się pokrywać z zakresem ochrony danego znaku towarowego, a firma i znak towarowy muszą funkcjonować na tym samym obszarze. Porównaniu zatem podlega zakres faktycznej działalności firmy wnoszącego sprzeciw oraz zakres ochrony wynikającej ze spornego prawa ochronnego na znak towarowy "CHO NO TU" o nr [...]. UP ocenił, iż w niniejszej sprawie zachodzi pełna zbieżność zasięgu terytorialnego oraz częściowa zbieżność zasięgu przedmiotowego poszczególnych praw. Sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczania usług w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych z kl. 35. Natomiast z przedłożonych przez skarżącą obszernych dowodów (faktur za lata 2004- 2012) wynika, iż faktyczny zakres działalności jej firmy obejmuje wyłącznie sprzedaż artykułów przemysłowych. Zgromadzony materiał dowodowy sprawy nie potwierdza, iż wnosząca sprzeciw prowadzi faktyczną działalność gospodarczą także w zakresie artykułów spożywczych. W wyroku z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1263/09) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyjaśnił że: "czymś innym jest rzeczywiste prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie towarów, których dotyczy wniosek o rejestrację prawa ochronnego na znak towarowy, a czymś innym uprawnienie do prowadzenia takiej działalności, które stwarza potencjalną możliwość realizacji tej działalności". Zatem przedłożone przez skarżącą zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nie stanowią dowodu na okoliczność faktycznie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, a jedynie wskazują na potencjalną możliwość realizacji tej działalności w określonym zakresie. Organ wyjaśnił następnie, że brak spełnienia ustawowych warunków do uzyskania ochrony na dany znak towarowy należy wykazać na dzień zgłoszenia tego oznaczenia do ochrony, w związku z powyższym przedłożone przez skarżącą materiały dowodowe nieopatrzone datą: np. wydruk reklamy "CHONO-TU" czy wydruki zdjęć sklepu, lub pochodzące z daty późniejszej niż [...] kwietnia 2011 r., zostały uznane przez organ za niemające znaczenia w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Podał, że zgodnie z art. 153 p.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy lub zawodowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Wnosząca sprzeciw prowadzi jeden stacjonarny sklep w W. Powyższa okoliczność, niezależnie od faktu, iż zamieszcza ona reklamy swojej działalności gospodarczej w internecie, świadczy o tym, iż terytorialny zakres udzielonego prawa pokrywa się z terytorialnym zakresem działalności wnoszącego sprzeciw. Zgodnie z utrwalonym w tym względzie orzecznictwem sądowoadministracyjnym rozpoznając zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. należy rozważyć także okoliczności objęte dyspozycją art. 131 ust. 5 pkt 2 p.w.p. Wedle tej regulacji zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, w szczególności jeżeli jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze, a w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń. Powyższy przepis wskazuje zatem okoliczności, w których mimo zaistnienia przesłanek z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. można udzielić prawa ochronnego na dany znak towarowy. Zdaniem organu właśnie taka sytuacja ma miejsce w zakresie stanów faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie. Organ zwrócił uwagę, iż określenie "CHO NO TU" nie jest wyrazem fantazyjnym. Jest to słowo gwarowe, używane potocznie jako synonim określenia: "podejdź tutaj". Określenie to jest używane przez uprawnionego i skarżącą w odmiennych formach przedstawieniowych, tj. "CHO NO TU" oraz "CHONO-TU". Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie wskazuje, że działalność skarżącej ma jedynie lokalny charakter. Skarżąca prowadzi jeden sklep ogrodniczy w W. i do dnia zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony nie rozszerzała swojej faktycznej działalności. W doktrynie przyjmuje się, że o "lokalnej działalności gospodarczej można mówić jedynie w odniesieniu do sytuacji, gdy efekty takiej działalności służą zaspokajaniu potrzeb pewnej społeczności lokalnej. Z taką sytuacją będziemy mieć do czynienia wtedy, gdy będą spełnione jednocześnie trzy warunki: a) zbyt towaru lub nabycie usługi następuje w miejscu, gdzie prowadzona jest działalność, b) nabywcy takich towarów lub usług należą do społeczności lokalnej, c) charakter towarów lub świadczonych usług przesądza o tym, kto jest ich nabywcą. Ponadto, skarżąca nie dowiodła również, że uprawniony dokonując zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego dział w złej wierze, co oznacza, iż nie obaliła domniemania dobrej wiary uprawnionego. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wydanej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie niewłaściwe zastosowanie: • art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. poprzez uznanie, iż znak "CHO NO TU", [...] nie narusza praw majątkowych skarżącej; • art. 131 ust. 5 pkt 2 p.w.p. poprzez uznanie, iż oznaczenie "Chono-tu" nie ma fantazyjnego charakteru; • art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. poprzez uznanie, iż znak "CHO NO TU", [...] nie został zgłoszony do ochrony w złej wierze; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1960 r. Nr 30 poz. 168 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") poprzez dowolne i błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji o oddaleniu sprzeciwu skarżącej. Uzasadniając złożony środek zaskarżenia skarżąca podała, iż organ prawidłowo uznał, że wykazała ona swoje wcześniejsze wobec spornego znaku towarowego, prawo do firmy "CHONO-TU", które wynika z faktu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej pod ww. nazwą od dnia [...] grudnia 2003 r. Zaaprobowała też ocenę, iż elementy dominujące i wyróżniające w porównywanych oznaczeniach, są identyczne w warstwie fonetycznej. Stwierdziła jednak, że UP nie dokonał porównania przedmiotowych oznaczeń także w warstwie znaczeniowej i słownej, poprzestając jedynie na warstwie fonetycznej. Brak przeprowadzenia pełnego porównania jest niewątpliwym uchybieniem mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem, przy porównaniu elementu dystynktywnego firmy oraz przedmiotowego znaku towarowego w ich warstwie znaczeniowej i słownej, organ powinien doszedłby do wniosku iż są one identyczne. Skarżąca podzieliła stanowisko organu o względnej wyłączności prawa do firmy. Oznacza, że aby można było mówić o jego naruszeniu, nie tylko zgłoszone do rejestracji oznaczenie musi być identyczne lub podobne do danej firmy, ale także zakres przedmiotowy działalności firmy musi się pokrywać z zakresem ochrony danego znaku, a także znak towarowy i firma muszą funkcjonować na tym samym rynku. Za właściwą uznała także ocenę, że w niniejszej sprawie, pomiędzy przedmiotowym znakiem towarowym a firmą skarżącej, zachodzi pełna zbieżność zasięgu terytorialnego. Z uwagi na fakt, iż prawo ochronne na znak towarowy jest skuteczne na terytorium całej Polski, skarżąca intensywnie używała swojej firmy w internecie, charakterystyka prowadzonej przez nią działalności wskazuje, iż działalność ta nie musi być tylko ograniczona do zasięgu lokalnego, uznała, iż w zasięg terytorium zbieżnego pomiędzy przedmiotowymi oznaczeniami obejmuje terytorium całej Polski. Skoro oba oznaczenia obejmują te same usługi tj. sprzedaż artykułów przemysłowych, to bez wątpienia między podmiotami, które je używają występuje konflikt interesów. Za niewłaściwe uznała zatem oddalenie w całości złożonego przez nią sprzeciwu, z uwagi na na brak objęcia prawem do firmy artykułów spożywczych. Swoje stanowisko organ uzasadnił, powołując się na art. 131 ust. 1 zd. 2 p.w.p., tym, że oznaczenie "CHO NO TU" nie ma charaktery fantazyjnego, gdyż jest to słowo gwarowe, potocznie używane, a działalność gospodarcza skarżącej pod przedmiotową firmą, ma jedynie lokalny charakter. W odniesieniu do powyższego skarżąca wskazała na sprzeczność wewnętrzną stanowiska organu, który z jednej strony stwierdza, iż zachodzi pełna zbieżność zasięgu terytorialnego przedmiotowego znaku towarowego skutecznego na całym terytorium Polski, oraz firmy skarżącej, używanej intensywnie w internecie, a następnie uznaje, iż firma skarżącej jest używana lokalnie. Skoro organ uznał, iż zakres terytorialny obu oznaczeń jest w pełni zbieżny, to całkowicie sprzeczny z tym jest wniosek Kolegium Orzekającego o jedynie lokalnym charakterze używania firmy skarżącej. Wskazała w tym zakresie, iż z materiału dowodowego sprawy jednoznacznie wynika, iż zakres jej działalności nie ma charakteru lokalnego, o czym świadczą m.in.: intensywna działalność reklamowa w internecie obejmująca teren całej Polski; fakt, iż jej kontrahenci (zwłaszcza dostawcy) pochodzą w wielu województw (przede wszystkim z Województwa [...] oraz Województwa [...], które w sumie obejmują około 15 % powierzchni kraju oraz około 15 % ludności Polski); oferowane przez skarżącą produkty, które bez przeszkód mogą być sprzedawane na terenie całego kraju (np. urządzenia ogrodnicze). Powyższe świadczy o tym, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 131 ust. 5 p.w.p., w związku z czym jego powołanie przez organ jako jednej z podstaw oddalenia sprzeciwu było błędne i bezpodstawne. Wadliwie zatem organ przyjął, że zgłoszenie znaku towarowego "CHO NO TU", [...] nie stanowiło naruszenia praw skarżącej do jej firmy, a w konsekwencji art. 131 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. Skarżąca uznała, iż organ błędnie ocenił kwestię złej wiary uprawnionego w zgłoszeniu spornego znaku towarowego. Podała, iż w wyniku swoich działań marketingowych (m.in. ogólnopolskie kampanie reklamowe w internecie) doprowadziła do tego, iż użyte oznaczenie "CHONO TU" stało się znane i popularne na rynku. Jest oczywistym zatem, iż uprawniony, działając w tej samej branży miał pełną świadomość istnienia tego oznaczenia, co więcej na ostatniej rozprawie sam przyznał w wycofanych zeznaniach, że był niemal wdzięczny za działania skarżącej. Organ pominął w swojej ocenie, iż uprawniony próbuje nadal korzystać z rozpoznawalności oznaczenia skarżącej na rynku. Uprawniony mając na celu wykorzystanie znajomości znaku "CHONO TU" wśród odbiorców zgłosił na swoją rzecz znak podobny do tego oznaczenia, wprowadzając jedynie różnicę w postaci innego zapisu słownego tego znaku. Jednak ta zmiana nie ma większego znaczenia, ponieważ odbiorcy z pewnością będą kojarzyć te dwa znaki towarowe w przekonaniu, że znak sporny jest zmodyfikowaną wersją znaku wcześniejszego. Dokonując analizy zarzutu zgłoszenia w złej wierze, UP całkowicie pominął powyższe istotne fakty. Ww. okoliczności świadczą o tym, że uprawniony mając świadomość posiadania przez inny podmiot prawa ochronnego na znak towarowy "CHO NO TU", zgłosił w celu uzyskania wyłącznego prawa swój znak towarowy stanowiący niemal wierną kopię oznaczenia używanego przez skarżącą, aby wykorzystać znajomość oznaczenia skarżącej wśród odbiorców. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma wiedza uprawnionego o istnieniu oznaczenia "CHONO-TU". Uprawniony wykorzystał tą wiedzę w celu uzyskania prawa ochronnego na praktycznie identyczny znak towarowy. Zarzut naruszenia przepisów postepowania skarżąca uzasadniła rażącym naruszeniem przez UP art.: 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a. Uznała, że organ przeprowadził bardzo powierzchowną i tendencyjną analizę materiałów zgromadzonych w sprawie, pomijając przy tym dotychczasowy dorobek doktryny oraz orzecznictwa. W podjętej decyzji organ dokonał sprzecznych ustaleń uznając jednocześnie, iż skarżąca prowadzi działalność o charakterze lokalnym oraz, że jej działalność wykracza poza lokalnych charakter. Nadto dokonał błędnych ustaleń w zakresie rzekomo lokalnego charakteru działalności skarżącej sygnowanej oznaczeniem "CHONO TU", pomimo istnienia obszernego materiału dowodowego, z którego jasno wynikało, iż działalność skarżącej wykracza w sposób zdecydowany poza obszar jednego województwa. Spowodowało to w konsekwencji m.in. błędne uznanie, iż z powodu lokalnego charakteru oznaczenia skarżącej nie zostało naruszone przez ten znak prawo do firmy. Niewłaściwie ocenił także, że uprawniony nie działał w złej wierze. Wskazane wyżej uchybienia wskazują jednoznacznie, że organ dokonał powierzchownej i oderwanej od stanu faktycznego, prawnego oraz dotychczasowej praktyki i orzecznictwa analizy podobieństwa ww. znaków oraz przyjął całkowicie dowolne ustalenia w tej kwestii. Brak rzetelnej i bezstronnej analizy znaku towarowego [...], uwzględniającej w sposób wyczerpujący stan faktyczny i prawny sprawy doprowadził do błędnej oceny tego stanu oraz do błędnego zastosowania przepisów materialnych. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Wywody organu w powyższym zakresie, znajdujące swoje potwierdzenie w aktach sprawy, należy uznać za prawidłowe. Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Urzędu Patentowego z dnia [...] marca 2014 r. oddalająca sprzeciw skarżącej wobec decyzji tego organu z dnia [...] lipca 2012 r. o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny "CHO NO TU" nr [...], na rzecz G. sp. z o.o. z siedzibą w O. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle powołanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Na wstępie wskazać należy, że prawidłowo organ uznał, że podobieństwa znaku spornego do wyróżniającego elementu nazwy firmy w warstwie fonetycznej jest wystarczające do uznania, iż mogą zachodzić przesłanki unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy wskazane w art. 131 ust. 1 pkt. 1 p.w.p., który to przepis stanowił jedną z podstaw prawnych sprzeciwu. Tym samym odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie braku porównania przedmiotowych oznaczeń tj. prawa do firmy "CHONO TU" i znaku towarowego "CH NO TU" w warstwie znaczeniowej i słownej (poprzestając jedynie na warstwie fonetycznej), w ocenie Sądu stwierdzić należy, że jest to zarzut niezasadny. Słusznie UP zwrócił uwagę, że w niniejszej sprawie przepis art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie skarżąca we wniesionym sprzeciwie podniosła zarzuty oparte na art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zgodnie z tym przepisem nie udziela się praw ochronnych m.in. na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. W komentarzu do tego przepisu (red. P. Kostański, Prawo własności przemysłowej, C. H. Beck, Warszawa 2010, str. 673 i n.) podkreśla się, że przewidziana w tym przepisie ochrona "...jest to prewencyjna ochrona (dokonywana przez UPRP) istniejących praw osobistych lub majątkowych osób trzecich. Nie chodzi tu o potencjalną możliwość naruszenia prawa osobistego lub majątkowego osób trzecich, lecz o takie powiązanie oznaczenia z prawem osobistym lub majątkowym tych osób, które narusza ich prawa. Jest to szczególny przypadek ochrony praw osób trzecich, bowiem ochrona zasadniczo mieszcząca się w ramach prawa prywatnego dokonywana jest przez UPRP w ramach jego działalności publicznoprawnej, nawet przy braku inicjatywy podmiotu, którego prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone." Jak stwierdzono dalej w "Komentarzu..." zasadnicza rola art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. ma miejsce na etapie postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Komentatorzy podnieśli, że "... to UPRP musi dojść do wniosku, że oznaczenie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich, a samo subiektywne przekonanie osoby trzeciej o naruszeniu jej praw przez oznaczenie jest bez znaczenia (...)". W literaturze przedmiotu (red. U. Promińska, Prawo własności przemysłowej, wyd. II, Difin, str. 219) podkreśla się, że zakaz udzielania prawa ochronnego w oparciu o art. 131 ust. 1 pkt 1 powstaje wtedy, gdy są spełnione dwie przesłanki. Są nimi: istnienie cudzego prawa osobistego lub majątkowego i możliwość jego naruszenia przez używanie znaku, oceniana przez pryzmat przesłanek naruszenia przewidzianego dla każdego ze wskazanych praw. Nie zawsze są one możliwe do stwierdzenia przez Urząd Patentowy na etapie badania dopuszczalności rejestracji zgłoszonego znaku (podobnie A. Kisielewicz, Prawo własności przemysłowej w zarysie, wyd. III, Przemyśl 2008, str. 92). Art. 131 ust. 5 p.w.p. stanowi swoiste uzupełnienie, czy też dopełnienie myśli ustawodawczej wyrażonej w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Z tego ostatniego bowiem dowiadujemy się, że nie podlega rejestracji znak towarowy, którego używanie narusza prawo do nazwy, natomiast pierwszy z wymienionych artykułów określa w jakich sytuacjach prawo to nie zostaje naruszone pomimo tego, że znak towarowy zawiera nazwę innego przedsiębiorstwa. WW. art. 131 ust. 5 p.w.p. nie statuuje przeszkody do udzielenia prawa ochronnego. Reguluje przesłanki, których spełnienie nie wyklucza rejestracji znaku zawierającego oznaczenie, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą. “Rejestracja znaku towarowego zawierającego w sobie nazwę przedsiębiorstwa prowadzonego przez przedsiębiorcę jest dopuszczalna, jeżeli są spełnione następujące przesłanki. Po pierwsze, jeżeli nazwa nie jest używana jako znak powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju. Po drugie, w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności za względu na różny profil działalności, lokalny jej charakter lub odmienne formy używania obu oznaczeń. Wspólnym dla nich mianownikiem jest to, że nazwa, pod którą inna osoba prowadzi działalność, jest w szczególności nazwą pospolitą i zgłoszenie znaku zawierającego taką nazwę jest dokonane w dobrej wierze. (...). W celu objaśnienia wskazanego przepisu należy zwrócić uwagę na bardzo wąsko ujęty zakres dopuszczalności udzielenia prawa ochronnego na znak zawierający nazwę używaną wcześniej przez innego przedsiębiorcę. Przede wszystkim zwraca uwagę wymaganie, że nazwa ma być używana w funkcji identyfikującej prowadzoną działalność, a jeżeli była używana także dla oznaczenia pochodzenia towaru, nie nabyła cechy notoryjności. Może nią być w szczególności nazwa pospolita, a więc taka, do której w zasadzie nie można mieć wyłączności. Następnie przepis wymaga, aby był wyłączony konflikt interesów. Występuje on z reguły wówczas, gdy istnieje ryzyko wprowadzenia w błąd. Takie rozumienie jest uzasadnione zwłaszcza wobec wskazania, że będzie on wyłączony w szczególności wtedy, gdy różny jest profil działalności, jej lokalny charakter lub odmienne formy używania obu oznaczeń" (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Valł: Prawo własności przemysłowej. Warszawa 2007, s. 208-209). O dobrach osobistych osoby fizycznej stanowi art. 23 k.c. Są to w szczególności zdrowie, wolność, cześć, nazwisko. Natomiast dobrami osobistymi osób prawnych, są: renoma, wizerunek firmy, nazwa, tajemnica korespondencji i inne. W obu przypadkach nie jest to katalog zamknięty. Każdy przedsiębiorca - niezależnie od formy prawnej, w jakiej prowadzi działalność - działa pod określoną firmą. Firmą osoby prawnej jest jej nazwa (art. 43 (5) § 1 k.c.). Nazwa indywidualizująca przedsiębiorstwo osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie posiadającej osobowości prawnej, a którym ustawa przyznaje zdolność prawną może mieć takie same brzmienie jak firma. Natomiast firma osoby fizycznej będąca jej imieniem i nazwiskiem może być nazwą przedsiębiorstwa tylko wtedy, gdy oprócz imienia i nazwiska zawiera jeszcze określenie indywidualizujące przedsiębiorstwa. Prawo przedsiębiorcy do firmy jest prawem podmiotowym bezwzględnym, skutecznym wobec wszystkich innych podmiotów (nie tylko innych przedsiębiorców). Przysługuje ono każdemu przedsiębiorcy, w tym także tym osobom fizycznym, które prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. W orzecznictwie wskazuje się, że prawo do firmy powstaje z chwilą wpisania przedsiębiorcy do rejestru (lub ewidencji działalności gospodarczej), a w każdym razie najpóźniej z chwilą użycia firmy po raz pierwszy w obrocie gospodarczym (jak wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z [...] marca 2006 r., sygn. akt [...]). Firma jako nazwa podmiotu gospodarczego związana jest z renomą przedsiębiorcy i jego przedsiębiorstwa. Pełni ona funkcje promocyjne, marketingowe oraz służy reklamowaniu danego podmiotu i jego działalności. Renoma określonej nazwy przyciąga klientelę, co determinuje zyski ekonomiczne. Firma jest zatem dobrem intelektualnym, niejednokrotnie o znacznej wartości majątkowej. Analizując zarzuty skargi, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa majątkowego skarżącej. Zwrócić jednocześnie uwagę należy, że skarżąca używa przed określeniem znaku "CHONO TU" – nazwiska E.C. Nazwisko ma dużą zdolność identyfikowania określonego podmiotu (przedsiębiorcy). Wcześniejsze prawo do firmy stanowi skuteczną przeszkodę dla późniejszej rejestracji znaku towarowego i w sytuacji, gdy występuje kolizja między prawem do ochrony nazwy przedsiębiorstwa, działającego na rynku przed uzyskaniem przez drugi podmiot rejestracji znaku towarowego o identycznym brzmieniu z nazwą przedsiębiorstwa, priorytet należy przyznać ochronie prawa podmiotowego do nazwy przedsiębiorstwa istniejącego w chwili zgłoszenia lub rejestracji znaku towarowego. Wyłączność prawa do firmy jak słusznie zauważył organ nie jest zupełna, jej granice wyznacza zasięg faktycznej działalności używającego nazwy, bowiem tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Zgodzić należy się ze stanowiskiem UP, że w rozpatrywanej sprawie zachodzi pełna zbieżność zasięgu terytorialnego oraz częściowa zbieżność zasięgu przedmiotowego poszczególnych praw. Sporny znak towarowy został przeznaczony do oznaczenia usług w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych i przemysłowych z klasy 35, przy czym z materiałów dowodowych przedstawionych przez wnoszącą sprzeciw w postaci faktur za lata 2004 – 2012, bezsprzecznie wynika, iż faktyczny zakres działalności jej firmy obejmuje wyłącznie sprzedaż artykułów przemysłowych. Nie przedstawiono dowodów świadczących o sprzedaży w ramach działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych. Podzielić należy stanowisko organu na pominięcie dowodów z materiałów dowodowych nie zawierających oznaczenia daty. Jest również poza sporem, że skarżąca prowadzi jeden sklep stacjonarny w W., ponadto reklamuje się w internecie, przy czym nie prowadzi sprzedaży przez internet. Zgodnie z treścią przepisu art. 153 p.w.p. przez uzyskanie prawa ochronnego nabywa się prawo wyłącznego używania znaku towarowego w sposób zarobkowy na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, zatem obejmuje również obszar na którym lokalną działalność gospodarczą prowadzi skarżąca. Tym samym słusznie organ wskazał na występowanie w przedmiotowej sprawie zbieżnego zasięgu terytorialnego porównywanych praw, tj. prawa do firmy skarżącej oraz prawa ochronnego na sporny znak towarowy Odnosząc powyższe na grunt badanej sprawy Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Urzędu Patentowego RP zaprezentowane w uzasadnieniu skarżonej decyzji, ukształtowane zgodnie z potwierdzonymi uprawieniami organu do samodzielnego ustalenia faktów i dokonania prawnej oceny zebranego w tej sprawie materiału dowodowego. W ich ramach organ ustalił czy sporny znak towarowy narusza prawa osobiste lub majątkowe oraz czy też został zgłoszony w złej wierze, jak również czy występuje w tym przypadku konflikt interesów o których mowa w powołanych wyżej przepisach art. 131 ust. 5 p.w.p. Sąd przychyla się do poglądu organu, że określenie "CHO NO TU" nie jest wyrazem fantazyjnym, a jest wyrazem pospolitym, wręcz potocznym. Autor skargi poza zarzutem, że oznaczenie "CHONO TU" ma fantazyjny charakter – nie przedstawił uzasadnienia na czym polega fantazyjność tego znaku. Również w ocenie Sądu podniesione zarzuty naruszenia art. 131 ust. 5 p.w.p. nie znajdują potwierdzenia także w przypadku wskazanego konfliktu interesów obu stron, z uwagi na sensu stricte lokalny charakter działalności skarżącej oraz uprawnionej do znaku, która to okoliczność stanowi negatywną przesłankę dla unieważnienia prawa do znaku towarowego. Niewątpliwie skarżąca nie wykazała, że prowadziła sprzedaż artykułów spożywczych na datę zgłoszenia wniosku o rejestrację znaku. Wbrew twierdzeniom skarżącej, organ prawidłowo wyłożył także normę zawartą w art.132 ust.2 pkt 1 p.w.p. W myśl tego przepisu nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze, w celu uzyskania ochrony. W literaturze przedmiotu wśród okoliczności świadczących o złej wierze zgłaszającego wymienia się zgłoszenie znaku identycznego, jak firma konkurencyjnego przedsiębiorcy, jeżeli zmierza do skorzystania z pozytywnych skojarzeń, czy przechwycenia klienteli (E. Nowińska, U. Promińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, LexisNexis, Warszawa 2007 str. 204-205). W literaturze (praca pod red. P. Kostańskiego, Prawo własności przemysłowej, C.H. Beck, Warszawa 2010 str. 679-680) i orzecznictwie funkcjonuje przy tym zasada domniemania zgłoszenia znaku towarowego w dobrej wierze, zgodnie z którą ciężar dowodu istnienia złej wiary spoczywa na wywodzącym z tego faktu skutki prawne. Z akt sprawy nie wynika, by skarżąca przedstawiła dowody na poparcie swych twierdzeń, które by świadczyły przy ocenie całokształtu okoliczności sprawy o zasadności zarzutu złej wiary. Przesłankę złej wiary ocenia się na dzień zgłoszenia spornego oznaczenia do rejestracji. Należy podzielić stanowisko Urzędu Patentowego, że skarżąca nie przedstawiła dowodu, że zgłoszenie spornego oznaczenia nastąpiło w złej wierze. W tej sprawie skarżąca nie wykazywała ani renomy ani powszechnej znajomości znaku "CHONO TU". W ocenie Sądu nie przedstawiła także w rozpatrywanej sprawie żadnego dowodu, iż zarówno ona jak i jej produkty mogły być szerzej znane osobom trzecim (uprawnionemu do spornego oznaczenia) na terenie Polski przed dniem zgłoszenia. Nie wykazała w szczególności, że uprawniony naruszył swoim zachowaniem (postępowaniem) np. zasadę lojalności, słuszności, czy, że utrudniał jej prowadzenie działalności gospodarczej. Innymi słowy, że uzyskał korzyść (zarejestrowanie spornego oznaczenia) w wyniku niewłaściwego postępowania noszącego znamiona nadużycia prawa. Uprawnienie skarżącej do oznaczenia "CHONO TU" na podstawie zarejestrowania w ewidencji ma charakter lokalny. Brak wykazania innych okoliczności świadczących o złej wierze uprawnionego np. przejęcia klientów, współpracy z tymi samymi dostawcami uzasadnia, zdaniem Sądu, przyjęcie przez organ tezy, że skarżąca nie wykazała złej wiary po stronie uprawnionego. Oznacza to, brak obalenia domniemania dobrej wiary uprawnionego. Zaznaczyć jeszcze należy, co słusznie zaakcentował UP, że skarżąca korzysta z ochrony wynikającej z art. 158 i 160 p.w.p. Zgodnie z treścią art. 160 p.w.p., osoba która prowadząc lokalną działalność gospodarczą w niewielkim rozmiarze używała w dobrej wierze oznaczenia zarejesrtowanego następnie jako znak towarowy na rzecz innej osoby ma prawo nadal bezpłatnie używać tego oznaczenia w nie większym niż dotychczas zakresie, a prawo to na wniosek zainteresowanego podlega wpisowi do rejestru znaków towarowych. W konsekwencji nie było też podstaw do podzielenia zgłoszonych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, a zwłaszcza art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. Według Sądu, organ zebrał i rozpatrzył cały niezbędny materiał dowodowy zebrany w sprawie, zgodnie z wymogami art. 77 K.p.a., i sporządził uzasadnienie odpowiadające wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.