VI SA/Wa 2669/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 30 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 17 lipca 2014 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w G. (nazywana dalej "Skarżącą", "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] czerwca 2014 r., który na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w zw. z art. 91 oraz art. 2 ust. 5, art. 3, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., nazywanej dalej "u.g.h.") po rozpatrzeniu odwołania Spółki z [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] lipca 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 2 ust. 5, art. 4 ust. 2 i art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91 u.g.h. wymierzającą Spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w łącznej wysokości 36.000,00 złotych. W skardze Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") z uwagi na to, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po jej stronie w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając spełnienie przesłanki w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, bowiem wykonanie zaskarżonej decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej sytuacji ekonomicznej Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 24 tysięcy złotych, co z uwagi na wysokość kapitału zakładowego Spółki (5.000,00 złotych), doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OZ 779/09, Lex nr 552417), na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, którego argumentacja winna przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Ponadto, użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia – znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki – wymagają konkretyzacji w materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II FSK 1894/12). Twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny być zatem poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09, Lex nr 569795). Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przez który należy rozumieć także brak stosownych dokumentów potwierdzających argumentację podniesioną przez stronę we wniosku, nie jest brakiem formalnym, do uzupełnienia którego Sąd ma obowiązek wezwać skarżącego w trybie art. 49 p.p.s.a. Sąd, oceniając okoliczności sprawy pod kątem uwzględnienia wniosku nie może bazować na ogólnikowych stwierdzeniach (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 35/14). W sytuacji, gdy ma ocenić zagrożenie i wstrzymać, na zasadzie wyjątku, wykonanie decyzji, powinien dysponować wiedzą o sytuacji wnioskodawcy, opartą na stosownych dokumentach, których strona nie przedstawiła. W niniejszej sprawie Skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji z uwagi na wysokość kapitału zakładowego, w sposób oczywisty doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę. Samo porównanie przez Skarżącą wysokości kapitału zakładowego Spółki z wysokością nałożonej kary pieniężnej nie stanowi uprawdopodobnienia wyrządzenia jej znacznej szkody. Wysokość kapitału zakładowego nie obrazuje bowiem sytuacji gospodarczej Spółki. Kapitał zakładowy pełni funkcję prawną, ekonomiczną i gwarancyjną. Funkcja prawna polega na tym, że kapitał zakładowy, dzieląc się na udziały obejmowane przez wspólników, stanowi podstawę prawną ich uczestnictwa w spółce. Funkcja ekonomiczna sprowadza się do tego, że wniesione przez wspólników wkłady na pokrycie kapitału zakładowego dają podstawę do rozpoczęcia działalności spółki. Funkcja gwarancyjna polega na tym, że kapitał zakładowy stanowi minimalne zabezpieczenie zobowiązań spółki wobec jej wierzycieli i powiązany jest z zasadą stałości kapitału zakładowego (p. Agnieszka Kawałko, Pojęcie i funkcje kapitału zakładowego, [w:] Umorzenie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością). Zatem to nie wysokość kapitału zakładowego, w tym przypadku wynoszącego pięć tysięcy złotych, świadczy o sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej, lecz przede wszystkim skala przychodów oraz posiadanych przez Spółkę środków finansowych. Skarżąca nie podała tymczasem żadnych danych wskazujących na wysokość osiąganych z działalności gospodarczej przychodów oraz dochodów (ewentualnie strat). Nie przedstawiła przy tym żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych). Nie powiązała zarazem potencjalnych skutków wykonania decyzji ze zmianami w obszarze finansowym i majątkowym Spółki. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w odniesieniu do Skarżącej w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Dla oceny niezbędne jest wskazanie konkretnych okoliczności pozwalających na ocenę, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Okolicznościami takimi mogą być m.in. wykazanie dochodu przedsiębiorstwa czy przedstawienie rozliczenia rocznego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych (p. postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 632/11, postanowienie NSA z 6 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1976/11). W orzecznictwie jest jednolity pogląd, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie strona nie dołączyła do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. Tym samym skarżąca Spółka nie wykazała, jakie określone konsekwencje poniesie w związku z brakiem uzyskania ochrony tymczasowej przed sądem. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę argumentu Skarżącej, która przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a powiązała z zarzutem wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Stanowiłoby to swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I FZ 432/10). Stąd też uwagi dotyczące zasadności skargi nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym, że Skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia w sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia