VI SA/Wa 2673/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku Pismem z 29 listopada 2016 r. skarżąca, B. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej organ, GITD) z [...] października 2016 r. Nr [...], który to, działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7a, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 pkt 1 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 1.4, l.p. 5.2.1, l.p. 6.3.7, l.p. 6.3.11, l.p. 6.3.12 załącznika do ww. ustawy, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2016 r. nakładającą na skarżącą karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. W decyzji organ zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z dniem 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 89, poz. 506). Zgodnie z § 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), od dnia 1 stycznia 2012 r. przepisem będącym podstawą do nakładania kar pieniężnych został art. 92a ustawy o transporcie drogowym. W dniu 13 czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 604). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, § 1 rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 2011 r. otrzymał brzmienie: "Rozpoznawanie spraw zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę". W niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez stronę prowadzącą działalność gospodarczą. Miejsce wykonywania działalności mieści się we wsi Tuchlino, położonej w województwie pomorskim (gmina Sierakowice). W myśl cytowanych powyżej przepisów rozporządzenia, sądem właściwym do rozpoznania skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.