VI SA/Wa 2676/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2013 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier oddala skargę VI SA/Wa 2676/12 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Minister Finansów, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej cyt. jako o.p.) w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej cyt. jako u.g.h.), utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie z dnia [...] lipca 2012 roku nr [...] odmawiającą J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Minister Finansów decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] udzielił J. Sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej jako "skarżąca", "strona skarżąca") zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. na okres 6 lat, zaznaczając w pkt III zezwolenia, że miejscem urządzania gier będzie lokal przy ul. [...] z eksploatacją od 15 do 30 automatów (pkt IV zezwolenia). Pismem z dnia [...] maja 2012 r. (data wpływu do organu [...] maja 2012 r.) strona skarżąca, powołując się na art. 24 ust. 1 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 29 lipca 1992 i o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), wniosła o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Finansów odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w W. Organ wskazał, że w dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Tym samym utraciła moc ustawa z dnia 29 lipca 1992 i o grach i zakładach wzajemnych. W myśl art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h., działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Działalność taka może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Jak zaś stanowi art. 138 ust. 1 u.g.h., zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Zatem, w świetle wyż. cyt. przepisów przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne. Stosownie do art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyty w komentowanym przepisie zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi im na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Inne przyczyny, o których mowa w art. 165a § 1 o.p., to w szczególności brak w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia żądania danej treści. Strona skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie prawa m.in. ze względu na fakt, iż przepisy usta2wy o grach hazardowych nie powinny stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, albowiem ustawa nie została notyfikowana Komisji Europejskiej, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego. W konsekwencji doszło do naruszenia przepisów art. 34, art. 36, art. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. EU.C.10.83.47), Wskazała, że przepisy ustawy o grach hazardowych zmierzają do częściowego zakazu wykonywania usługi przy użyciu automatów do gier o niskich wygranych w miejscach i9nnych niż kasyna, co powinno być jej zdaniem uznane za ograniczenie swobody przepływu towarów w rozumieniu art. 34 ww. Traktatu. Skarżąca podkreśliła, że wojewódzkie sądy administracyjne zawieszały analogiczne postępowania do momentu rozstrzygnięcia sprawy przez Europejski trybunał sprawiedliwości zapytania wstępnego zawartego w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 262/10. Minister Finansów wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. Organ w obszernym uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r. Dodatkowo wskazał, że ustawa o grach hazardowych nie zawiera przepisów technicznych i z tego powodu jej projekt nie podlegał notyfikacji. Obowiązek notyfikacji norm i aktów prawnych wynika z przepisów prawa. Obowiązek ten ma miejsce tylko i wyłącznie w odniesieniu do norm i aktów prawnych, dla których przepisy taki obowiązek przewidują. Organ przytaczając treść przepisów Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21.07.1998 r. ze zm). wskazał, że prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach nie podlega jako usługa regulacjom omawianej Dyrektywy, gdyż nie mieści się w definicji usługi. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy w Europejskim Trybunale Sprawiedliwości w zakresie, czy przepisy ustawy o grach hazardowych zostały wydane z naruszeniem obowiązujących reguł prawnych, organ wskazał, że jest on bezprzedmiotowy, bowiem Trybunał Sprawiedliwości UE w dniu 19 lipca 2012 r. wydał orzeczenie w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11 Fortuna i inni, zajmując już stanowisko w przedmiotowym zakresie i nie stwierdzając niezgodności przepisów ustawy o grach hazardowych z prawem UE. Organ wyjaśnił, iż przedmiotem postępowania przed Trybunałem było rozstrzygnięcie skierowanych przez WSA w Gdańsku pytań, czy trzy przepisy ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2) stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 ust. 11 Dyrektywy 98/34. Przepisy te dotyczą odpowiednio: umarzania postępowań w sprawie wydania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wszczętych i niezakończonych przed wejściem w życie ustawy (art. 129 ust. 2 u.g.h.), zakazu zmiany miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach (art. 135 ust. 2 u.g.h.), zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 138 ust. 1 u.g.h.). Zdaniem organu TS UE w ww. wyroku uznał, że art. 14 ust. 1 u.g.h. stanowi przepis techniczny w rozumieniu ww. dyrektywy. Niemniej zdaniem organu powyższe nie oznacza, że brak tego przepisu umożliwi podmiotom dowolne prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach i gier na automatach o niskich wygranych. Świadczy o tym całość przepisów ustawy o grach hazardowych (np. art. 3, art. 4, art. 32, art. 33, art. 34, art. 35, art. 89), które wskazując, że urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie, które to przewidują, z zastrzeżeniem przepisów przejściowych, możliwość urządzania gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach jedynie w kasynie gier. TS UE uznał nadto, że przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gier, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. Dyrektywy w wypadku ustalenia, że wprowadzają one warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Zdaniem organu dokonanie ustalenia tego pozostawiono polskim sądom. Organ powołał szereg wyroków sądów administracyjnych, w których nie potwierdzono technicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych. J. sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie z wnioskiem o uchylenie obydwu postanowień i zasądzenie kosztów postępowania. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie prawa m.in. z uwagi na fakt, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie mogą stanowić podstawy decyzji wydawanych przez organ administracji, gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską, pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. Ograniczenia na rynku gier na automatach o niskich wygranych, które wynikają z tej ustawy prowadzą do faktycznego zamarcia wewnątrzwspólnotowego obrotu tymi automatami z udziałem polskich przedsiębiorców. Ustawa o grach hazardowych ustanowiła zakaz urządzania gier na automatach poza kasynami gry, który w sposób znaczący ogranicza swobodny przepływ towarów. W następstwie czego doszło do naruszenia art. 34 i 36, 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Ponadto strona skarżąca postawiła zarzut, że powołana ustawa została uchwalona w sposób niezgodny z unijnym prawem, co potwierdza wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w sprawach połączonych C-214/11, C-213/11 oraz C-217/11). W uzasadnieniu podnoszono, że organ przy wydawaniu postanowień nie powinien opierać swych rozstrzygnięć na podstawie ustawy o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2010 r., gdyż ustawa ta nie została notyfikowana przez Komisję Europejską pomimo tego, że zawierała przepisy techniczne w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE. Orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. ma bezpośredni wpływ ma wydane w niniejszej sprawie postanowienia. Zakwalifikowanie art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ist. 1 u.g.h. jako przepisów technicznych jest równoznaczne z tym, że wobec braku ich notyfikacji nie mogą oraz nie mogły być stosowane. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wnosił o jej oddalenie powtarzając dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. 1 poz. 270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skargę należało oddalić, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu nie naruszają prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca przede wszystkim podnosiła brak podstaw do procedowania organu administracji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, gdyż jej zdaniem przepisy tej ustawy, będąc przepisami technicznymi w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE (łącznie z jej przepisami przejściowymi) nie mogły mieć zastosowania dla podjętego rozstrzygnięcia, zatem zastosowanie powinny mieć wyłącznie przepisy poprzedniego aktu normatywnego – ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Stanowisko skarżącej w tym zakresie jest nietrafne. Stosownie do art. 8 ww. u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy – Ordynacja podatkowa. Z kolei art. 165 a § 1 o.p. stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (przepis ten przewiduje wszczęcie postępowania podatkowego przez organ na żądanie strony lub z urzędu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy, sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę. Dyspozycja art. 165 a § 1 o.p. znajduje więc zastosowanie w przypadku braku w przepisach podstawy do merytorycznego rozpatrzenia treści żądania strony, lub gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa (bądź przepisy), którego interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Wniosek skarżącej z dnia [...] maja 2012 r. zawiera żądanie, o jakim mowa w art. 165 a § 1 o.p.. Skarżąca domaga się w nim przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w sytuacji, gdy przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. zawiera zakaz takiego przedłużania. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 ustawy (czyli na działalność w zakresie gier na automatach udzielone przez wejściem w życie u.g.h.), nie mogą być przedłużane. Przepis art. 138 ust. 1 u.g.h. stoi więc na przeszkodzie wszczęciu postępowania z wniosku skarżącej. Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń udzielonych na podstawie poprzedniej ustawy o grach i zakładach wzajemnych; wynika to też z analizy całokształtu jej przepisów, w szczególności z art. 14 ust. 1 u.g.h., w świetle którego urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry oraz z ww. art. 129 ust. 1 tej ustawy, stanowiącego o możliwości prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach urządzanych w salonach gier na podstawie wcześniejszych zezwoleń tylko do czasu ich wygaśnięcia. Powyższe przepisy przesądzają więc o niedopuszczalności uwzględnienia ww. wniosku skarżącej. Tym samym prawnie niedopuszczalne jest też jego rozpatrywanie w procesowej formie postępowania przed organem administracji. Skoro bowiem obowiązująca ustawa o grach hazardowych, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach (...) urządzany w salonach gier udzielonych przed wejściem tej ustawy w życie, jednocześnie stanowiąc w art. 144, że wcześniejsza ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (pod rządami której zezwolenia te zostały wydane), to brak jest aktualnie normatywnej podstawy do rozpatrzenia wniosku skarżącej o przedłużenie przedmiotowego zezwolenia. W konsekwencji jest to okoliczność zaliczająca się do "innych przyczyn", o których mowa w art. 165 a § 1 o.p.. Dlatego, uwzględniając prawidłowe zastosowanie ww. przepisów przez organ, Sąd ustalił brak podstaw do podważania legalności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wnioskowanego przez skarżącą przedłużenia przedmiotowego zezwolenia, skoro wcześniej przyznane – pod rządami poprzedniej ustawy, zezwolenie wygasło, a obowiązująca ustawa bezwzględnie zakazuje przedłużania takich zezwoleń (art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h.). W tym stanie rzeczy nawet gdyby uznać – jak chce skarżąca – że art. 138 ust. 1 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE i odmówić jego zastosowania z powodu braku notyfikacji, to i tak nie ma prawnej możliwości przedłużenia ważności zezwolenia/zezwoleń udzielonego pod rządami wzmiankowanej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, ponieważ ustawa ta została już uchylona, a nowa ustawa o grach hazardowych nie przewiduje żadnej procedury, w ramach której możliwe byłoby przedłużanie ważności tych zezwoleń. Odmowa zastosowania art. 138 ust. 1 u.g.h., czy innych nienotyfikowanych przepisów, nie mogłaby wszak skutkować reaktywowaniem przepisów uchylonej ustawy w zakresie spornych uregulowań, których użycie zostało tym przepisem wyłączone. Możliwości powrotu obowiązywania przepisów wcześniejszej ustawy, w miejsce niezastosowanych, w następstwie nienotyfikowania oraz uznania za techniczne, ze skutkiem ograniczeń w swobodzie świadczenia usług i przepływie towarów, przepisów ustawy nowej, ww. dyrektywa 98/34/WE nie przewiduje. Nie da się też takiej możliwości wyinterpretować na podstawie innych obowiązujących aktów prawa. Tym samym już tylko z podanych wyżej powodów należało co do zasady uznać prawidłowość działania organu, który odmówił skarżącej wszczęcia postępowania w sprawie wnioskowanego przez nią przedłużenia ww. zezwolenia, skoro w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstawy do przyznania takiego prawa i nie zmieniłaby tego nawet dowodzona przez skarżącą "techniczność" mających w sprawie zastosowanie przepisów u.g.h., w szczególności art. 138 ust. 1, z konsekwencją ich niezastosowania. Niemniej jednak należy na marginesie powyższego odnotować, że w zajętym w tej sprawie stanowisku, które legło u podstaw zaskarżonego postanowienia, organ nie pomija kwestii "techniczności" przepisów ustawy o grach hazardowych, przede wszystkim spornego art. 138 ust. 1 i wynikającego z tego przepisu zakazu przedłużania zezwoleń oraz dokonuje w tej materii wykładni tego przepisu, oceniając go – w realiach rozpoznawanej sprawy – jako nietechniczny, zatem niedyskryminujący oraz niebędący przeszkodą w handlu unijnym i niestanowiący bariery w swobodnym przepływie towarów. W ww. wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. TSUE orzekł, że "(...) przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenia, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" (...) w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji (...) w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego< (to ostatnie trzeba odczytywać przez pryzmat specyfiki polskich sądów administracyjnych sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że rezultatem tej kontroli nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji dokonanej przez organ administracji, z punktu widzenia zgodności z prawem). Kwestię "techniczności" regulacji zakazu przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach organ rozważył na tle treści przepisów art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. oraz w odniesieniu do wskazanego wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r., bacząc na dokonaną w nim wiążącą wykładnię pojęcia "przepisu technicznego". Uczynił to nie w sensie merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie przedłużenia zezwolenia, czego art. 138 ust. 1 u.g.h. zakazuje, tylko w sensie warunku koniecznego do ustalenia dopuszczalności powoływania się na ten przepis i oparcia na nim odmowy wszczęcia postępowania w sprawie tego przedłużenia. Argumentacja organu jest w tym względzie wyczerpująca i nie ma potrzeby jej powtarzania. Podkreślić należy, że ocena przepisu ustawy pod względem jego "techniczności" w rozumieniu ww. Dyrektywy 98/34/WE ma charakter jurydyczny i dokonywana jest przez prawodawcę w procesie legislacyjnym nad nową ustawą na podstawie logicznej analizy istniejącego stanu faktycznego, obowiązujących przepisów i przewidywanych skutków wprowadzenia przepisów nowych. Takie same kryteria oceny stosuje sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli orzeczeń organu wydanych na podstawie przepisów nowej ustawy. Ocena ta nie wymaga prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego, skoro okoliczności niezbędne dla jej dokonania wynikają wprost z przepisów ustawy (m.in. dotyczące ograniczeń w urządzaniu gier, rozpatrywania wniosków o udzielenie koncesji/zezwolenia, lokalizacji i liczby kasyn, liczby automatów instalowanych w kasynach) i bezspornych danych statystycznych. Dla takiej oceny bez znaczenia są zdarzenia i trendy rynkowe, do których doszło po wejściu w życie nowych regulacji prawnych, skoro przedmiotem kontroli Sądu jest to czy obowiązkiem prawodawcy było notyfikowanie jej przepisów w trakcie prac legislacyjnych. Przy ocenie zaskarżonego postanowienia podkreślenia również wymaga związanie organu przepisami obowiązującego prawa, w tym przepisami u.g.h., pod rządami których skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia i których to przepisów organ nie mógł nie zastosować. Dodatkowo za prawidłowością podjętego przez organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie przemawia wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. I KZP 15/13 (Lex Omega nr 1393793), w którym stwierdzono m.in., że naruszenie wynikającego z ww. dyrektywy nr 98/34/WE obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Z tych wszystkich powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.