VI SA/Wa 269/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu R. P. od zarządzenia Starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 marca 2017 r. w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zwrotu wniosku o dopuszczenie do egzaminu notarialnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie z 28 marca 2017 r. Skarżący – R. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W pismach z [...] października 2016 r. oraz [...] grudnia 2016 r. (k. 50, 62 i 74 akt) skarżący zażądał przyznania prawa pomocy. Z zachowaniem terminu - dnia [...] lutego 2017 r. (k. 83-85 akt), skarżący przesłał na wezwanie Starszego referendarza sądowego (dalej Referendarz) sporządzony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa (PPF) w zakresie całkowitym, tj. obejmującym zarówno zwolnienie go od kosztów sądowego, jak i ustanowienie pełnomocnika z urzędu, przy czym nieprawidłowo wypełnił on rubrykę 4.2. tego formularza, bowiem zażądał jednocześnie ustanowienia na swoją rzecz radcy prawnego, jak i adwokata z urzędu (verte k. 83 akt). W związku z powyższym Referendarz wezwał skarżącego do uzupełnienia ww. wniosku, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, poprzez prawidłowe zakreślenie w rubryce 4.2 złożonego formularza zakresu, w jakim wnosi o ustanowienie z urzędu profesjonalnego pełnomocnika. Jednocześnie pouczono skarżącego, że wniosek może objąć po jednym żądaniu z rubryk 4.1. i 4.2 (k. 87 akt). Wezwanie zostało doręczone skarżącemu dnia [...] marca 2017 r. (z.p.o. k. 88 akt). Ponieważ skarżący nie wykonał powyższego wezwania, Referendarz zarządzeniem z 28 marca 2017 r. (k. 89 akt) – w oparciu o art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania. Z zachowaniem trybu i terminu skarżący sprzeciwił się powyższemu zarządzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak wynika z akt sprawy niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, w ramach którego skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, zostało wszczęte dnia [...] stycznia 2016 r. (k. 4 akt). W konsekwencji tego zastosowania w niniejszej sprawie ma przepis art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd przy tym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy, przy czym zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie takiego prawa składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. W niniejszej sprawie, skarżący pomimo skutecznego wezwania go dnia 2 marca 2017 r. do prawidłowego wypełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy pominął je milczeniem. Sąd stwierdza zatem, że Referendarz zaskarżonym zarządzeniem zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z uwagi na wskazaną okoliczność, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.