VI SA/Wa 2695/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 r., znak [...] zawierające informację o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku I. K. o wznowienie postępowania postanawia odrzucić skargę Pismem z 22 listopada 2012 r. skarżąca – I. K., reprezentowana przez pełnomocnika – B. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 r., znak [...], zawierające informację o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącej, zawartego w treści pisma z 26 czerwca 2012 r, o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] czerwca 2012 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż wskazany przez organ przepis art. 62 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej k.p.a.) nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem wskazany przepis nie istnieje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na jej niedopuszczalność. Wobec faktu, że z załączonego do skargi pełnomocnictwa procesowego nie wynikało, czy pełnomocnik strony spełnia przesłanki art. 35 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd wezwał pełnomocnika do wykazania, czy mieści się w wykazie osób dopuszczonych do reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak informacji w powyższym zakresie implikował kolejne wezwanie Sądu, mające na celu podpisanie skargi przez skarżącą. W wykonaniu wezwania Sądu skarżąca podpisała skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W niniejszej sprawie skarżąca zaskarżyła pismo organu informujące o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku z 26 czerwca 2012 r., wobec nieuzupełnienia jego braków formalnych, po wezwaniu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania nie następuje ani w drodze decyzji, ani też w drodze postanowienia. Jest to czynność materialno-techniczna, która nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego (v. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 485/07 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; OSP 2001, z. 1, poz. 12). Bez wpływu na rozstrzygniecie pozostaje omyłkowe przestawienie w treści wspomnianego pisma cyfr art. 64 § 2 k.p.a. Sąd podzielając powyższe stanowisko, uznał że skarga skarżącej jako wniesiona na czynność niepodlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego, podlega odrzuceniu. Zasadność podjęcia czynności na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., tym samym niezałatwienia merytorycznie wniosku strony, podlega kontroli sądu w postępowaniu ze skargi na bezczynność (v. wyrok WSA w Kielcach z 15 lipca 2010r., I SAB/Ke 2/10, wyrok WSA w Gdańsku z 10 grudnia 2009 r., III SAB/Gd 42/09, postanowienie NSA z 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, orzeczenia.nsa.gov.pl.). W sprawie oznacza to, że do kontroli sądowej kwestionowanej czynności organu skarżąca może doprowadzić jedynie wnosząc skargę na jego bezczynność w rozpoznaniu wniosku, poprzedzając skargę, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stosownym zażaleniem. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, albowiem przedmiotem zaskarżenia była czynność materialno-techniczna nie podlegająca zaskarżeniu do sądu administracyjnego