VI SA/Wa 2703/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Sp. z o. o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 grudnia 2015 r. w sprawie ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek. Skarżąca – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W., w terminie i prawem przewidzianym trybie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargą, którą Sąd wyrokiem z 25 września 2014 r. oddalił. Od powyższego wyroku skarżąca z zachowaniem trybu, terminu oraz przymusu adwokacko-radcowskiego wniosła skargę kasacyjną, którą WSA postanowieniem z 29 grudnia 2015 r. odrzucił z uwagi na nieuiszczenie od niej należnego wpisu (k. 192 akt). Rozstrzygnięcie to zostało skarżącej skutecznie doręczone 16 stycznia 2016 r. (z.p.o. k. 200 akt) wraz z pouczeniem, że przysługuje od niego zażalenie obwarowane przymusem adwokacko-radcowskim (k. 196-197 akt). Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, które nadała na adres WSA dnia 22 stycznia 2016 r. (k. 205 akt). Zażalenie zostało jednak odrzucone postanowieniem z 18 marca 2016 r., a to z uwagi na wniesienie go bez zadość uczynienia wymogowi adwokacko-radcowskiemu. Od powyższego postanowienia z 18 marca 2016 r., pismem nadanym na adres WSA dnia 15 kwietnia 2016 r., skarżąca wniosła zażalenie, a także zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (k. 235-238 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd na wstępie zaznacza, że mając na uwadze przebieg postępowania w niniejszej sprawie, jak również wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z 15 kwietnia 2016 r. przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia tyczy zażalenia z 21 stycznia 2016 r. – tj. wniesionego na postanowienie WSA z 29 grudnia 2015 r. Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu iuchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie Sąd wyjaśnia, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął, ponieważ dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Niedopuszczalne jest więc żądanie przywrócenia terminu w sytuacji, gdy terminowi, o przywrócenie którego się wnosi, nie uchybiono. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że nie zaszła powyższa przesłanka, tj. skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Jak ustalono odpis postanowienia z 29 grudnia 2015 r. wraz z uzasadnieniem skarżąca otrzymała 16 stycznia 2016 r., a zażalenie wniosła 22 stycznia 2016 r. Tym samym zachowała siedmiodniowy termin przewidziany w art. 194 § 2 p.p.s.a. To dowodzi, że czynność procesowa w postaci złożenia zażalenie na postanowienie z 29 grudnia 2015 r. została podjęta w terminie. Niemożliwe jest zatem przyjęcie przez Sąd do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 29 grudnia 2015 r., ponieważ termin ten został zachowany. Wniosek ów jest z tego powodu niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Dotyczy on bowiem przywrócenia terminu, któremu skarżąca nie uchybiła. Na marginesie Sąd zauważa, że gdyby przyjąć, że ów wniosek dotyczy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 18 marca 2016 r., tj. tego, w którym został zawarty, to także podlegałby on odrzuceniu, ponieważ zażalenie to złożono w terminie. Jednocześnie Sąd zauważa także, że wbrew przekonaniu skarżącej została ona pouczona o przymusie adwokacko-radcowskim jakim było objęte zażalenie na postanowienie z 29 grudnia 2015 r. tj. odrzucające skargę kasacyjną. Wynika to wprost z treści pisma Sądu z 30 grudnia 2015 r., przy którym przesłano skarżącej postanowienie odrzucające skargę kasacyjną. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.