VI SA/Wa 2705/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi T.sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Urzędu Patentowego RP z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę VI SA/WA 2705/20 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2020 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 286 z późn. zm.) oraz art. 61 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] kwietnia 2019 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie sprzeciwu wniesionego w dniu [...] kwietnia 2019 r. przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" o numerze [...] W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu [...] kwietnia 2019 r. został złożony przez [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] sprzeciw wobec decyzji z dnia [...] maja 2018 r. o udzieleniu na rzecz [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...], który to znak został zgłoszony w Urzędzie Patentowym RP w dniu [...] listopada 2015 r. Informacja o udzieleniu prawa ochronnego została opublikowana w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" nr [...]. Sprzeciw został złożony pod rządami ustawy Prawo własności przemysłowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615). Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Treść powyższego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było stosowanie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących do dnia 15 kwietnia 2016 r. jedynie do wszczętych i niezakończonych postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy oraz postępowań toczących się na skutek wniesionego sprzeciwu. Postępowanie sprzeciwowe prowadzone na podstawie art. 246 p.w.p. było wszczynane po udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy i nie miało charakteru postępowania zgłoszeniowego, a więc nie ma podstaw do kwalifikowania go jako postępowania "o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy", o którym mowa w art. 2 ust. 1 przepisu przejściowego. Ponadto z powyższego przepisu wynika wprost, że dotychczasowe przepisy stosuje się do wszczętych i niezakończonych postępowań na skutek wniesionego sprzeciwu a więc takich, które w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej były już w toku. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 246 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Znalazł natomiast zastosowanie art. 246 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej. Tak więc w świetle obowiązującej regulacji brak było możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Powodem odmowy wszczęcia były inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61 a k.p.a. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniósł uchylenie w całości zaskarżonego Postanowienia, jak i poprzedzającego jego wydanie Postanowienia organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia: - art. 61 k.p.a w związku z art. 252 ustawy Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 286) poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sprawie złożonego przez wnioskodawcę sprzeciwu poprzez błędne przyjęcie jakoby wystąpił brak możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, podczas gdy Wnioskodawcy przysługiwało żądanie wszczęcia postępowania w zakresie toczącego się postępowania o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy, - art. 315 ust. 1 i 3 p.w.p poprzez bezzasadne uznanie, że sprzeciw wniesiony przez Wnioskodawcę winien być rozpatrywany zgodnie z nowym brzmieniem art. 246 ust. 1 p.w.p nadanym przez art. 1 pkt 45 ustawy Prawo własności przemysłowej z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615), a tym samym w świetle powyższej regulacji błędne uznanie, iż brak było możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, podczas gdy ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa ochronnego powinno oceniać się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym. Tym samym wymuszało to konieczność przyjęcia sprzeciwu złożonego przez Wnioskodawcę, w oparciu o ustawę Prawo własności przemysłowej, w brzmieniu obowiązującym od dnia 29 listopada 2013 roku (Dz.U. z 2013 r. poz. 1410), - art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615) o zmianie ustawy - prawo własności przemysłowej poprzez bezzasadne uznanie, że w sprawie wniesionego sprzeciwu nie znajdzie zastosowania art 2 ustawy o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej z dnia 11 września 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1615) i tym samym nieuwzględnienie okresu przejściowego złożonego sprzeciwu Wnioskodawcy, podczas gdy postępowanie dotyczące prawa ochronnego na znak towarowy, z którym związany był złożony w sprawie sprzeciw, zostało wszczęte przed wejściem ustawy nowelizującej, a tym samym w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej, w brzmieniu aktualnym od 29 listopada 2013 roku (Dz.U. z 2013 r. poz. 1410), stosowane w sprawie rozpoznania kwestionowanego wniosku ochronnego a w konsekwencji naruszenie art. 61a k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania wywołanego złożonym sprzeciwem. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii, czy prawidłowo został zastosowany przepis art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1615), która weszła w życie z dniem 15 kwietnia 2016 r. Należy wyjaśnić, że zasadnicze znaczenie dla ustalenia, które brzmienie tego przepisu jest właściwe (sprzed nowelizacji, czy po niej) miał przepis przejściowy zawarty w art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do postępowań o udzielenie prawa ochronnego na znaki towarowe oraz postępowań toczących się na skutek sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Z treści wskazanego przepisu przejściowego wprost zatem wynika, że dotychczasowe przepisy stosuje się do wszczętych i niezakończonych postępowań na skutek wniesionego sprzeciwu, a wiec takich, które w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej były już w toku. Jeżeli przepis mówi o "postępowaniach toczących się", to nie sposób wywieść z niego możliwości zastosowania przepisów dotychczasowych w stosunku do decyzji wydanych przed dniem wejście w życie nowelizacji, w stosunku do których przysługiwało przed nowelizacją prawo złożenia sprzeciwu, lecz nie zostało ono w tym terminie zrealizowane. Oczywistym jest, dokonując wykładni przepisów prawa, nie należy się ograniczać do jednego tylko jej rodzaju. Tym niemniej pamiętać trzeba, że w procesie wykładni danego przepisu należy stosować określone dyrektywy językowe, a dopiero ewentualnie w następnej kolejności systemowe i funkcjonalne. Uzasadnia się to tym, że prawo jest wyrażone za pomocą języka, a zatem wykładnia gramatyczna powinna być punktem wyjścia wszelkiej wykładni, zwłaszcza, że każda inna nawiązuje do kontekstu językowego (J. P. Tarno "Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego" Wyd. U.Ł 1997 r. s. 27). Innymi słowy, aby zastosować pozostałe rodzaje wykładni rezultat wykładni językowej musi nie być jednoznaczny i budzić wątpliwości. Jak to już podkreślono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. w wyroku z dnia 25.05.2004 r., FSK 155/04), przyjęta w orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa wymaga, aby wykładnia ta była dokonywana wyłącznie w sytuacji istnienia wątpliwości interpretacyjnej, a więc w sytuacji istnienia niejasnego tekstu prawnego. W żaden sposób nie można mówić o zaistnieniu takiej wątpliwości w stosunku do przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej. W rozpatrywanym przypadku wykładnia gramatyczna nie rodzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W ocenie Sądu, treść art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej nie daje podstaw do przyjęcia, że wolą ustawodawcy było utrzymanie możliwości wnoszenia sprzeciwów w rozumieniu art. 246 p.w.p. wobec praw ochronnych na znaki towarowe, w tym do tych praw które zostały udzielone przed 15 kwietnia 2016 r., dla których sześciomiesięczny termin na wniesienie sprzeciwu upływał po tej dacie. Przyjęcie odmiennej interpretacji art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej byłoby bowiem wykładnią contra legem. Bezspornym jest, że w dniu złożenia sprzeciwu, art. 246 p.w.p., w oparciu o który skarżący wystąpił ze sprzeciwem, nie przewidywał możliwości zgłoszenia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 września 2015 r. - o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego na wzór użytkowy lub prawa z rejestracji w ciągu 6 miesięcy od daty opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. Nie ulega więc wątpliwości, że od 15 kwietnia 2016 roku nie ma możliwości wniesienia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Zauważyć należy, że w uzasadnieniu do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, wyraźnie podkreślono, iż wprowadzenie postępowania sprzeciwowego wymagało również zmiany brzmienia przepisu art. 246 (pkt 28 projektu), z którego usunięto odniesienie do znaków towarowych (p. Sejm RP VII kadencji, Nr druku: 3685). Jedyny wyjątek, przewidziany w cyt, wyżej art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, nie daje podstaw do przyjęcia, że wolą ustawodawcy było utrzymanie możliwości wnoszenia sprzeciwów w rozumieniu art. 246 p.w.p. wobec praw ochronnych na znaki towarowe. W związku z powyższym z dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej ustała możliwość wnoszenia sprzeciwów wobec praw ochronnych na znaki towarowe. Przyjęta zasada odnosi się również do praw ochronnych udzielonych przed 15 kwietnia 2016 r., dla których sześciomiesięczny termin na wniesienie sprzeciwu upływał po tej dacie. Skoro zatem znowelizowany przepis art. 246 ust. 1 p.w.p. nie przewiduje możliwości wniesienia sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy, to w sprawie brak było możliwości wszczęcia postępowania na żądanie skarżącego. Aby bowiem sprzeciw skarżącego mógł być skuteczny, musiałby zostać złożony przed dniem 15 kwietnia 2016 roku. Jak wynika natomiast z akt sprawy w dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej, to jest w dniu 15 kwietnia 2016 r. nie toczyło się postępowanie ze sprzeciwu wniesionego przez skarżącego a sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu ochrony na sporny znak towarowy został złożony w dniu [...] kwietnia 2019 r., czyli po wejściu w życie nowelizacji ustawy Prawo własności przemysłowej. Przy czym, jak słusznie zauważa organ, samo postępowanie wszczęte na skutek wniesienia sprzeciwu jest postępowaniem odrębnym od postępowania zgłoszeniowego. Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do kwalifikowania postępowania sprzeciwowego jako postępowania "o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy", o którym mowa w art. 2 ust. 1 przepisu przejściowego. Art. 61a § 1 k.p.a. stanowi, że w sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z treści przytoczonego przepisu, ustawodawca wprowadził w nim dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Regulację art. 61a § 1 k.p.a., tj. odmowę wszczęcia postępowania "z innych uzasadnionych przyczyn" stosuje się do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np.: a) gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie; b) w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1163/12, dostępny na stronie internetowej https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl); c) przedawnienie materialnoprawne tj. upływ terminu, po którym jednostka nie może domagać się uprawnienia (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011 r., s. 298); d) sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta, np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sytuacji, której legalność kontrolował sąd administracyjny, ale skargę oddalił (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SA/Po 826/15). W niniejszej sprawie wystąpiła "inna uzasadniona przyczyna", o której mowa w art. 61a kpa. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił. ----------------------- 2