VI SA/Wa 2708/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Spółka z o. o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek. Skarżąca – B. Spółka z o. o. z siedzibą w W., w terminie i prawem przewidzianym trybie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA) skargą, którą Sąd wyrokiem z 2 grudnia 2014 r. oddalił (k. 133 akt). Od powyższego wyroku skarżąca – prawidłowo reprezentowana przez adwokata oraz z zachowaniem terminu, wniosła skargę kasacyjną (k. 165 akt), którą ostatecznie WSA odrzucił postanowieniem z 18 stycznia 2016 r. (k. 230 akt), gdyż nie został od niej uiszczony należny wpis. Postanowienie z 18 stycznia 2016 r. skarżąca otrzymała dnia 30 stycznia 2016 r. (międzyczasie wypowiedziała pełnomocnictwo udzielone profesjonalnemu pełnomocnikowi – vide k. 195 akt) wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i trybie jego zaskarżenia (k. 234 w zw. z z.p.o. k. 236 akt). Na powyższe postanowienie skarżąca dnia 6 lutego 2016 r. (k. 241 akt) wniosła bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie, które ostatecznie zostało przez WSA odrzucone postanowieniem z 18 marca 2016 r., a to z uwagi na wniesienie go z uchybienie terminu oraz bez zadość uczynienia wymogowi adwokacko-radcowskiemu. Skarżąca od postanowienia WSA z 18 marca 2016 r., pismem z 15 kwietnia 2016 r., wniosła zażalenie, a także zgłosiła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia (k. 269 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd na wstępie zaznacza, że mając na uwadze przebieg postępowania w niniejszej sprawie, jak również wyjaśnienia skarżącej zawarte w piśmie z 15 kwietnia 2016 r. przyjął, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia tyczy zażalenia z 4 lutego 2016 r. – tj. wniesionego na postanowienie WSA z 18 stycznia 2016 r., gdyż to jego terminowi uchybiła. Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy zbadać terminowość zgłoszenia przez skarżącą rozpoznawanego wniosku. W tej mierze Sąd przyjął, że początek biegu terminu do złożenia ww. wniosku o przywrócenie terminu wyznacza data doręczenia skarżącej postanowienia z 18 marca 2016 r. odrzucającego zażalenie, o przywrócenie terminu którego obecnie wnosi. Z tego to postanowienia skarżąca bowiem powzięła informację o uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z 18 stycznia 2016 r. Jak wynika z akt postanowienie to skarżąca odebrała 9 kwietnia 2016 r. (z.p.o. k. 268), zatem ostatnim dniem siedmiodniowego terminu był 18 kwietnia 2016 r. (16 kwietnia 2016 r. była to sobota). Z powyższego wynika, że skarżąca wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 18 stycznia 2016 r. złożyła w terminie. Badając dopuszczalność przedmiotowego wniosku - o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, Sąd stwierdza, że na tym etapie postępowania, jest on niedopuszczalny i jako taki podlega odrzuceniu. Niedopuszczalne bowiem jest jednoczesne wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej oraz środka zaskarżenia na postanowienie odrzucające pismo procesowe z powodu uchybienia terminu dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że działanie polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie tego terminu wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i wewnętrznej sprzeczności ich podstaw. I tak wniosek o przywrócenie terminu jest oparty w całości na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi wprawdzie doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd w tej kwestii zajął błędne stanowisko (postanowienie NSA z 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GZ 280/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.