VI SA/Wa 2716/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia wniesionego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 stycznia 2016 r. w sprawie ze skargi B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odrzucić wniosek Postanowieniem z 20 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie skarżącej, B. Spółka z o.o. z siedzibą w W. wniesione od postanowienia z 28 stycznia 2016 r. z uwagi na niezupełnie w terminie braku formalnego zażalenia w postaci nadesłania odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącej spółki. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie jego zaskarżenia został doręczony skarżącej w dniu 13 lutego 2016 r. W terminie otwartym do wniesienia środka zaskarżenia skarżąca wniosła zażalenie od ww. postanowienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia wniesionego od postanowienia z 28 stycznia 2016 r. oraz wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym tj. ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu jest zawarty w treści pisma z 24 maja 2016 r. wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Przedmiotowy wniosek skarżąca tytułuje jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia od postanowienia z 28 stycznia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku wskazuje, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia. Zdaniem skarżącej, uchybienia popełnione przez operatora pocztowego, przy dokonaniu czynności doręczenia kierowanego do niej wezwania Sądu, nie mogą prowadzić do konsekwencji prawnych ograniczających stronę postępowania w prawie do Sądu. Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Niedopuszczalne bowiem jest jednoczesne wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej oraz środka odwoławczego (zażalenia) na postanowienie odrzucające pismo procesowe z powodu uchybienia terminu dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a Sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (postanowienie NSA z dnia 17 sierpnia 2010 r., sygn. akt I GZ 280/10 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Innymi słowy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01, LEX nr 53302). W niniejszej sprawie strona skarżąca wniosła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia oraz zażalenie na postanowienie odrzucające zażalenie z powodu nieuzupełnienia w terminie braku formalnego zażalenia. Zdaniem Sądu wniosek o przywrócenie terminu jest więc niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Jak wyżej wskazano środki te (zażalenie i wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności) wzajemnie się wykluczają, możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu powstaje dopiero wówczas, gdy Sąd drugiej instancji oddali – jako bezzasadne - zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji stwierdzające, że w terminie przewidzianym dla dokonania danej czynności strona czynności tej nie dokonała. Nie ulega bowiem wątpliwości, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest tym, aby termin do podjęcia czynności upłynął. W rozpoznawanej sprawie siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego zażalenia, o którym mowa w art. 87 § 1 powołanej ustawy, w dniu złożenia wniosku nie rozpoczął biegu. Wniosek o przywrócenie terminu jest więc przedwczesny i podlega odrzuceniu. Jak wskazano w orzecznictwie, przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należy uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 88 p.p.s.a.), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem (v. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., CKN 1261/99, Prok. i Pr. 2001/4/30). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.