VI SA/Wa 2716/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "R." Sp. j. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej "R." Sp. j. z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1,4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity z dnia 30 sierpnia 2012 r. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych na "[...] " R. J. T. J. Spółka jawna ul. [...] (zwaną dalej "skarżącą"). Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2013 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr. rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował A. D. , który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy w opakowaniach (ładunek podzielny) w imieniu "[...] " R. J. T. J. Spółka jawna. Przebieg kontroli utrwalono protokołem. W oparciu o przeprowadzone czynności kontrolne organ I instancji stwierdził wykonywanie przejazdu po drogach krajowych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. W odwołaniu od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 19 Kpa poprzez wydanie decyzji przez nieuprawniony organ, art. 107 § 1 Kpa przez opatrzenie decyzji podpisem pracownika nie posiadającego upoważnienia do jej wydania, niedokładne określenie nazwy organu, art. 4, 77 i 80 Kpa przez nieustalenie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy i zignorowanie art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem skarżącej, organem wydającym decyzję powinien być [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, a nie [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] , co stanowi naruszenie przepisów o właściwości organu. Ponadto wydający decyzję nie był inspektorem, a młodszym kontrolerem transportu drogowego, co zdaniem skarżącej powoduje również wadliwość zaskarżonej decyzji. Ponadto, w ocenie skarżącej, podczas kontroli nie zbadano szerokości, długości, wysokości kontrolowanego pojazdu, co skutkuje tym, iż nie sposób dokonać weryfikacji czy organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone podczas kontroli naruszenie. Stwierdziła również, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia w związku z czym wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Rozpoznając odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Uzasadniając organ wskazał na ustalony stan faktyczny oraz na brzmienie przepisów odnoszących się do pojazdów nienormatywnych. Organ odwoławczy ustalił, że w dniu [...] października 2013 r. w miejscowości [...] na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował A. D. , który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy w opakowaniach na trasie z [...] do [...]. Podczas kontroli stwierdzono, iż ww. kontrolowany pojazd członowy poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk 10,2 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,2 t, - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił, że wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Stosownie do ust. 3 art. 41 ustawy o drogach publicznych drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W sprawie niniejszej karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do Prawa o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej. b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. Organ wskazał, że w dniu kontroli ww. pojazdem członowym kierował A. D. , który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem rzeczy w opakowaniach (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony na podstawie dokumentu CMR z dnia [...] października 2013 r., okazanego podczas kontroli drogowej. Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do Prawa o ruchu drogowym. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie, bowiem do treści art. 140ab ust. 2 Prawa o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kierował się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi, na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia, których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ, zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia, których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem np. "o szerokości nieprzekraczającej 3,2 m'', "o długości nieprzekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów", "o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m", "o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t", "o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t". Kolejną czynnością jest zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się, bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] marca 2010 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z datą ważności do dnia 28 lutego 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organ wyjaśnił, że kontrole przeprowadziła osoba upoważniona będąca inspektorem Inspekcji Transportu Drogowego i spełniająca wymogi, o których mówi art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zm.). Przeprowadzający kontrolę "młodszy kontroler transportu drogowego" wskazuje na stanowisko urzędnicze zajmowane przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego w ramach korpusu służby cywilnej. Sama zaś decyzja została wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a podpisana z jego upoważnienia przez kontrolującego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, który zajmował w dniu jej wydania stanowisko służbowe młodszego kontrolera transportu drogowego. Ponadto nie stanowi naruszenia przepisów wskazanie w nazwie organu wydającego decyzję "[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] ", gdyż, jak podkreślił organ odwoławczy, "w [...] " świadczy o miejscu, siedzibie organu wydającego decyzje. Ponadto odnosząc się do argumentu skarżącej, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 77 Kpa organ II instancji zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu II instancji zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kpa. Zaskarżona decyzja zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Ponadto, jak stwierdził organ odwoławczy, strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o ww. regulację. W sprawie niniejszej, jak podkreślił organ II instancji, podczas kontroli stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem normatywnym. Jeśli ma on trudności z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia nacisków osi, winien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Nie kto inny bowiem, ale właśnie podmiot wykonujący przejazd jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. W rozpoznawanej sprawie stwierdzono, że nacisk na potrójnej osi nienapędowej wyniósł 20,2 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) przy dopuszczalnych 24 t, co jednoznacznie świadczy o nieprawidłowym rozmieszczeniu ładunku. Kierowca podczas czynności załadunkowych powinien był czynnie w nich uczestniczyć, aby prawidłowo rozmieścić ładunek, zachować normatywność pojazdu, czego jednak zaniechał. Zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Ustawodawca nie wskazał przeto kierowcy jako adresata takiej decyzji i był to zabieg celowy. Jak wyjaśnił organ, pojęcia podmiotu wykonującego przejazd nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu, bowiem ustawa o transporcie drogowym wskazuje zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność ponosi przedsiębiorstwo transportowe za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy. W ocenie organu powyższe jednoznacznie świadczy o braku należytej staranności w relacji czynności związanych z przejazdem drogowym i wpływie podmiotu wykonującego przejazd na powstanie naruszenia. Obowiązujące przepisy prawne obciążają bowiem podmiot wykonujący przejazd obowiązkiem takiego załadowania pojazdu, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm, a co za tym idzie to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość załadunku przed rozpoczęciem przewozu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów. Brak takiego modelu postępowania jednoznacznie świadczy o braku należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i wpływie na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w dochowaniu czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Następnie skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania w wysokości uiszczonego wpisu sądowego. Decyzjom obu instancji zarzuciła: 1) nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (dalej jako p.r.d.), poprzez uznanie strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd, lub podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania, 2) nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym 3) nieprawidłowe zastosowanie art. 140 ab ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym wskutek błędnej subsumpcji pomierzonych parametrów pojazdu do zezwolenia kategorii IV, w kontekście niewyznaczenia wymiarów zewnętrznych kontrolowanego pojazdu, 4) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego w zakresie wymiarów kontrolowanego pojazdu, skutkujące brakiem możliwości przyporządkowania tych parametrów do którejkolwiek kategorii zezwolenia z wymienionych w załączniku nr 1 do Prawa o ruchu drogowym, 5) naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do argumentów strony podniesionych w odwołaniu a dotyczących niewyczerpującego ustalenia stanu faktycznego w zakresie wymiarów kontrolowanego pojazdu. 6) naruszenie art. 55 ustawy z dnia 6 września 2000 r. o transporcie drogowym, poprzez oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach kontroli dokonanej przez osobę niemającą uprawnień do jej przeprowadzenia, co stanowi także naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. 7) utrzymanie stanu niezgodnego z prawem przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji z naruszeniem art. 19 oraz art. 107 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również decyzja wydana w I instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W skardze podniesionych zostało szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego tj. ustawy o transporcie drogowym jak i ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zdecydowana większość ich nie jest zasadna. W szczególności Sąd nie podzielił słuszności zarzutu nieprawidłowego zastosowania art. 140 aa ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. W decyzjach organów obu instancji przywołany został bowiem przepis art. 140aa ust. 3 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, w myśl którego karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Wprawdzie Prawo o ruchu drogowym nie definiuje tego pojęcia, ale Sąd nie podzielił twierdzeń skarżącej, iż za ten podmiot należy uważać kierowcę. Nie ulega bowiem wątpliwości, że firmą, wykonującą międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy była "[...] " [...] JJ. T. J. s.j. z siedzibą w [...]. Spółka ta posiadała bowiem stosowną licencję. Kierowca A. D. przewozu tego dokonywał w imieniu i na rzecz zatrudniającego go przedsiębiorcy. O tym, że wykonujący przewóz drogowy to z reguły zupełnie inny podmiot niż kierowca świadczą przepisy ustawy o transporcie drogowym, które w art. 92 przewidują odpowiedzialność kierowcy zaś w art. 92 a odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wprawdzie w Prawie o ruchu drogowym użyto pojęcia "podmiot wykonujący przejazd" a nie podmiot wykonujący przewóz drogowy", jednakże zdaniem Sądu, pojęcia te pokrywają się. Nie ma bowiem logicznego uzasadnienia prawnego, aby całkowitą odpowiedzialność za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia przerzucać na kierowcę. Poruszając się po drogach działa w imieniu firmy transportowej. O ewentualne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego może wystąpić jedynie przedsiębiorca. Kierowca więc nie może odpowiadać za niedopatrzenie przedsiębiorcy w powyższym zakresie. Z tych wszystkich względów, zarzut sformułowany w pkt I skargi należy uznać za całkowicie niezasadny. Analogicznie chybiona jest argumentacja skarżącej przedstawiona jako uzasadnienie zarzutu II skargi tj. naruszenie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Skarżąca twierdzi bowiem, że karę pieniężną zgodnie z powyższym przepisem nakłada się tylko wtedy, gdy stwierdzi się przejazd kilku pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, bądź niezgodnie z warunkami tego zezwolenia, tymczasem w niniejszej sprawie miał miejsce przejazd jednego pojazdu nienormatywnego. Zdaniem Sądu, nie należy kierować się dosłownym brzmieniem art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, jak to czyni skarżąca. Nie ma racjonalnego wytłumaczenia dla przyjęcia argumentacji strony albowiem nie ma różnicy między przejazdem jednego pojazdu nienormatywnego a kilku pojazdów nienormatywnych. Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku dochodzi do niszczenia nawierzchni jezdni. Poza tym tylko w nielicznych przypadkach ten sam przedsiębiorca w jednym czasie, tą samą trasą wykonuje przejazd drogowy kilkoma pojazdami, które musiałyby być objęte jedną kontrolą drogową. Tak więc przeważająca część przejazdów pojedynczymi pojazdami nienormatywnymi bez zezwolenia wyjęta byłaby spod sankcji administracyjnej. Sąd nie podzielił także słuszności zarzutu podniesionego w pkt V skargi tj. nieprawidłowego utrzymania w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji z naruszeniem art. 19 i 107 § 1 k.p.a. Istotnie organem I instancji jest [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. Dodanie w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. słowa "w [...] " było jedynie określeniem siedziby organu i według Sądu nie miało wpływu na ważność rozstrzygnięcia. Sąd nie zgodził się także z zarzutem opisanym w pkt IV skargi, jakoby kontrola drogowa była przeprowadzona przez osobę niemającą uprawnień do jej przeprowadzenia, albowiem kontrolujący, jak to przewiduje ustawa o transporcie drogowym nie był inspektorem, tylko młodszym kontrolerem transportu drogowego. Słowo "inspektor" użyty w ustawie o transporcie drogowym jest bowiem określeniem ogólnym jako podmiot wchodzący w skład Inspekcji Transportu Drogowego. Inspektorzy zgodnie z Rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 9 grudnia 2009 r. (Dz. U. z 2009 r., nr 211, poz. 1630) jako członkowie korpusu służby cywilnej mogą zajmować różne stanowiska urzędnicze w służbie cywilnej tj. starszego inspektora transportu drogowego, inspektora transportu drogowego, młodszego inspektora transportu drogowego, starszego inspektora ruchu drogowego, inspektora ruchu drogowego, młodszego inspektora ruchu drogowego, starszego kontrolera transportu drogowego, kontrolera transportu drogowego, młodszego kontrolera transportu drogowego, starszego kontrolera ruchu drogowego, kontrolera ruchu drogowego, młodszego kontrolera ruchu drogowego. Przeprowadzający kontrolę drogową w niniejszej sprawie spełniał warunki wymagane w art. 76 ustawy o transporcie drogowym dla inspektora a jednocześnie zajmował stanowisko urzędnicze młodszego kontrolera transportu drogowego. On też wydał decyzję w I instancji z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na uwzględnienie zasługuje natomiast zarzut strony dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego w zakresie wymiarów kontrolowanego pojazdu, skutkująca brakiem możliwości przyporządkowania tych parametrów do którejkolwiek kategorii zezwolenia z wymienionych w załączniku nr 1 do Prawa o ruchu drogowym. W protokole kontroli ujęte zostały jedynie wynik ważenia pojazdu w zakresie nacisku poszczególnych osi na drogę oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Na tej podstawie stwierdzone zostało, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu nie została przekroczona oraz, że doszło do przekroczenia o 0,2 tony nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu. Nie dokonano natomiast pomiarów pojazdu tj. wysokości, długości i szerokości, a więc nie wiadomo na jakiej podstawie przyjęto, że zasadne jest postawienie zarzutu wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV, co w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych stosownie do art. 140ab ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z załącznikiem nr 1 lp. 4 do Prawa o ruchu drogowym zezwolenie kategorii IV wydane jest na przejazd pojazdu po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 ton. Skoro nie ustalono wymiarów pojazdu brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, że dokonywany był przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii IV. W tym stanie rzeczy zasadnie skarżąca podnosi, że w sprawie nie dokonano wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co skutkuje wadliwością wydanych rozstrzygnięć w sprawie. Zaniechanie ustalenia parametrów pojazdu było podnoszone przez stronę w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji, jednakże Główny Inspektor Transportu Drogowego nie odniósł się do zarzutów strony w powyższym zakresie, co czyni decyzję II instancyjną jako wydaną z naruszeniem przepisów postępowania (art. 11 i 107 § 3 k.p.a.). Wobec powyższego zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja wydana w I instancji nie mogą się ostać i podlegają uchyleniu stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie jak w pkt 2 i 3 wyroku Sąd oparł na art. 152 i 200 p.p.s..a Ponownie rozstrzygając sprawę organ przeprowadzi postępowanie w kierunku wskazanym przez Sąd i w zależności od poczynionych ustaleń wyda rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.