VI SA/Wa 2717/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...], stosując art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął M. M. uprawnienia wynikające z przyznania licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, cofa się licencję pracownikowi ochrony, jeśli ten przestał spełniać m.in. warunek określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, czyli warunek braku skazania pracownika ochrony prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. W sprawie niniejszej wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. o sygn. akt [...] zainteresowany został skazany na karę grzywny za popełnienie czynów z kategorii przestępstw przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu, natomiast Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r. o sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2011 r. o sygn. akt [...], umarzający prowadzone postępowanie w sprawie popełnienia czynu z kategorii przestępstw przeciwko wolności. Zdaniem organu Policji, istnienie w sprawie wyroku skazującego stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia stronie licencji. Powyższą decyzję M. M. uczynił przedmiotem odwołania do Komendanta Głównego Policji, zarzucając, że organ I instancji oskarża go o popełnienie przestępstw przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu, a tymczasem - jak podkreślił - nie popełnił żadnego przestępstwa ani wykroczenia. Podniósł, że funkcjonariusze Policji z Komisariatu Policji w P., S. oraz z Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wymusili wyrok skazujący na Sądzie Rejonowym w P., co - w jego ocenie - pozbawia go waloru prawomocności, a wcześniej spreparowali postępowanie przygotowawcze poprzez fałszowanie protokołów z przesłuchań i zastraszanie społeczeństwa. Zasugerował też inne naruszenia prawa, których w jego sprawie mieli się dopuścić funkcjonariusze Policji oraz inne znane mu osoby, natomiast sędziemu orzekającemu w sprawie karnej zarzucił wydanie wyroku skazującego w afekcie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia odwołania. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że w sprawie najistotniejsze znaczenie ma prawomocny wyrok skazujący, który stanowi przesłankę do obligatoryjnego cofnięcia zainteresowanemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia, bowiem przestał on spełniać warunki określone w art. 31 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o ochronie osób i mienia. Cofnięcie licencji nie jest dodatkową karą, a jedynie skutkiem administracyjnoprawnym zachowania strony i jej odpowiedzialności na gruncie prawnokarnym. Wobec istnienia w obrocie prawnym wyroku skazującego M. M. za popełnienie przestępstw umyślnych, przedstawione przez niego w odwołaniu argumenty nie mogą - zdaniem organu II instancji - mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję M. M. wniósł o jej uchylenie, jak również o uchylenie decyzji organu I instancji. Wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] popełnił wiele rażących błędów w kwestiach związanych z ustaleniem stanu faktycznego sprawy i w ten sposób wprowadził w błąd Komendanta Głównego Policji, który nie czynił własnych ustaleń, lecz przyjął ustalenia organu I instancji. Skarżący zakwestionował prawidłowość wydanych w jego sprawach wyroków karnych, podnosząc, że funkcjonariusze Policji wcześniej spreparowali dowody w postępowaniu przygotowawczym. Zarzucił też inne naruszenia prawa, których w jego sprawie mieli się dopuścić funkcjonariusze Policji oraz inne znane mu osoby, a także orzekające Sądy karne. Zakwestionował zasadność wydanych w sprawie decyzji, wskazując, że ich skutkiem jest nieuzasadnione pozbawienie go uprawnienia wynikającego z przyznanej licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powołując się w uzasadnieniu swego stanowiska procesowego na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Licencja pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia upoważnia do wykonywania czynności z zakresu zabezpieczenia technicznego, polegającego na montażu elektronicznych urządzeń i systemów alarmowych, sygnalizujących zagrożenie chronionych osób i mienia, oraz eksploatacji, konserwacji i naprawach w miejscach ich zainstalowania oraz montażu urządzeń i środków mechanicznego zabezpieczenia oraz ich eksploatacji, konserwacji, naprawach i awaryjnym otwieraniu w miejscach zainstalowania. Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1099 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji, w art. 26 ust. 2 w związku z art. 28 ust. 2 pkt 1 i 2 formułowała warunki, jakie winna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia. W punkcie 5 tego przepisu ustawodawca zawarł warunek, zgodnie z którym o wydanie licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia może ubiegać się osoba, która nie była skazana prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. Natomiast w myśl art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia, komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunki, o których mowa w art. 26 ust. 2 pkt 1, 4 i 5 oraz ust. 3 pkt 1 i 2. Zatem wśród podstaw zobowiązujących organ do wydania decyzji o cofnięciu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia jest skazanie prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne. W rozpoznawanej sprawie skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] stycznia 2012 r. o sygn. akt [...] na karę grzywny za popełnienie czynów z kategorii przestępstw przeciwko wolności oraz przeciwko życiu i zdrowiu, natomiast Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r. o sygn. akt [...] utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] października 2011 r. o sygn. akt [...], umarzający prowadzone postępowanie w sprawie popełnienia czynu z kategorii przestępstw przeciwko wolności. Istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne zobowiązywało organ Policji do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia, bowiem skarżący przestał spełniać warunek niekaralności za przestępstwo umyślne, określony w art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o ochronie osób i mienia. Komendant Wojewódzki Policji w [...] był więc zobowiązany na mocy art. 31 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy do cofnięcia licencji. Przepis ten jednoznacznie, w sposób niedopuszczający innego rozstrzygnięcia, stwierdza, że komendant wojewódzki Policji cofa licencję, jeżeli pracownik ochrony przestał spełniać warunek, o którym mowa w art. 26 ust. 2 pkt 5 tej ustawy. Uzyskanie przez organ Policji informacji o prawomocnym wyroku skazującym za przestępstwo umyślne stanowiło zatem podstawę do wszczęcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia. Organ Policji jest związany prawomocnym wyrokiem karnym. W tej sytuacji, wobec skazania pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia prawomocnym orzeczeniem za przestępstwo umyślne, organ Policji może jedynie stwierdzić, że przestał on spełniać warunek niekaralności za tego rodzaju przestępstwo, wymagany przepisem art. 26 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o ochronie osób i mienia od osób ubiegających się o wydanie licencji, a następnie - na podstawie cyt. wyżej art. 31 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy - wydać decyzję o cofnięciu licencji. Decyzja podejmowana w trybie art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter związany. Mają rację organy Policji obu instancji, że ustawodawca nie przewidział w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, prawomocny wyrok skazujący pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia za przestępstwo umyślne wiąże bezwzględnie organy Policji rozstrzygające w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji, stosownie do przywołanego art. 31 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o ochronie osób i mienia. W takiej sytuacji cofnięcie licencji następuje obligatoryjnie. Skarżący kwestionuje ustalenia orzekających w sprawie organów Policji, ale zarzuty te nie są i nie mogą być prawnie skuteczne, bowiem ustalenia organów koncentrują się jedynie na istniejącym w obrocie prawnym prawomocnym wyroku skazującym za przestępstwo umyślne, który - jak już zostało zaznaczone - jest dla nich wiążący, tak jak wiążący jest także dla orzekającego w tej sprawie Sądu. Orzekające w sprawie organy Policji obowiązane były do działania na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a podejmując rozstrzygnięcie, prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, określona w art. 6 kpa. Nie można też organom zarzucić nierespektowania wyrażonej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego (art. 77 i art. 80 kpa). Uzasadnienia decyzji organów obu instancji odpowiadają dyspozycji art. 107 § 3 kpa. Wyjaśnione zostały motywy podjętych rozstrzygnięć, a przytoczona przez organy Policji argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 kpa, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Nadto należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 268a kpa, organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie. W sprawie niniejszej zarówno podinspektor A. L., jak i młodszy inspektor H. K., którzy podpisali podjęte w sprawie decyzje, posiadali stosowne upoważnienia - odpowiednio - Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] oraz Komendanta Głównego Policji, do wydawania decyzji administracyjnych w zakresie ochrony osób i mienia, a więc także w zakresie obejmującym przedmiot niniejszego postępowania. W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle prawa materialnego, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.