VI SA/Wa 2718/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant ref. Agata Rosiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. GmbH z siedzibą w [...] Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia dodatkowego prawa ochronnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] maja 2020 r.; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej B. GmbH z siedzibą w [...] Niemcy kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] września 2021 r., nr [...], na podstawie art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. w sprawie stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów ochrony roślin (Dz. Urz. WE Nr L 198, 08/08. 1996 r., dalej: "rozporządzenie 1610/96") oraz na podstawie art. 245 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 755 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2021 r., poz. 324, dalej: "P.w.p."), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wniesionego 24 lipca 2020 r. przez [...], Niemcy (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2020 r. o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego dla produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP wskazał, że decyzją z [...] maja 2020 r. odmówił udzielenia dodatkowego świadectwa ochronnego (dalej: "DPO") w z powodu niespełnienia wymogu art. 3 lit. d) rozporządzenie 1610/96, ponieważ dwuskładnikowy produkt będący przedmiotem wniosku zawiera mieszaninę substancji aktywnych, tj.: tienkarbazonu metylu i foramsulfuronu, które były już wcześniej wprowadzone do obrotu w postaci innego środka zawierającego trzy substancje aktywne, tj.: foramsulfuron, tienkarbazon metylu i jodosulfuron metylosodowy. Zdaniem UP, pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron na rynek w Polsce nie jest zatem zezwolenie nr [...] z [...] października 2017 r. a zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r. na środek zawierający foramsuifuron, tienkarbazon metylu i jodosulfuron metylosodowy. Mając powyższe na uwadze UP uznał, że wniosek o wydanie świadectwa na środek ochrony roślin zawierający tienkarbazon metylu i foramsuifuron złożono po terminie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie, określone w art. 3 ust. 1 lit. b oraz po terminie sześciu miesięcy od daty udzielenia patentu, co stanowi naruszenie art. 7 rozporządzenia 1610/96. Organ wskazał następnie, że 24 lipca 2020 r. do UP wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym przeanalizowaniu argumentów wnioskodawcy oraz wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy UP uznał, że udzielenie DPO na produkt będący przedmiotem wniosku nr [...], tj. tienkarbazon metylu i foramsulfuronT nie jest możliwe z uwagi na niespełnienie wymogów art. 3 ust. 1 lit.d) rozporządzenia 1610/96. UP wyjaśnił, że w sprawie Wnioskodawca ubiega się o DPO dla dwuskładnikowego produktu o nazwie tienkarbazon metylu i foramsulfuron. Patentem podstawowym dla tego wniosku jest patent nr [...] na wynalazek pt.: "Środki chwastobójcze zawierające podstawiony tien-3-ylosulfonyloaminokarbonyIotriazolinon, zastosowanie środków, sposób zwalczania niepożądanych roślin i sposób wytwarzania środków chwastobójczych". Jako pierwsze zezwolenie na dopuszczenie do obrotu w Polsce tego produktu jako środka ochrony roślin Wnioskodawca wskazał zezwolenie Nr [...] z [...] października 2017 r., wydane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Organ podniósł jednak, że do tego samego patentu nr [...] UP udzielił [...] czerwca 2019 r. inne DPO, w sprawie nr [...] (dodatkowe świadectwo ochronne nr [...]) na trójskładnikowy produkt zawierający foramsulfuron, tienkarbazon metylu i jodosulfuron metylosodowy, który został dopuszczony do obrotu w Polsce na podstawie zezwolenia [...] z [...] listopada 2013 r. przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zdaniem UP, literalna wykładnia art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 zakłada, że pierwsze zezwolenie na dopuszczenie do obrotu danego produktu jako środka ochrony roślin w rozumieniu tego przepisu oznacza dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin zawierającego rozpatrywaną substancję czynną lub kombinację substancji czynnych. Według takiej wykładni, za pierwsze zezwolenie na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 można uznać jedynie zezwolenie odpowiadające pierwszemu środkowi ochrony roślin dopuszczonemu do obrotu, zawierającemu daną substancję czynną lub kombinację substancji czynnych wchodzących w skład tego środka ochrony roślin. Takie stanowisko, jak podkreślił organ, wyraził TSUE w sprawie C -443/17, w pkt 33 i 34. Zdaniem organu zatem, dwuskładnikowy produkt wg niniejszego wniosku nie spełnia wymogu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, ponieważ obie substancje czynne wchodzące w skład tego produktu były już wcześniej dopuszczone do obrotu w postaci trójskładnikowego produktu, na który UP udzielił wcześniej DPO. Trójskładnikowy produkt zawierający tienkarbazon metylu, foramsulfuron oraz dodatkowo jodosulforon metylosodowy został dopuszczony do obrotu w Polsce na mocy zezwolenia z [...] listopada 2013 r. nr [...]. Bezsprzeczne jest zatem, że zezwolenie nr [...] z [...] października 2017 r. nie jest pierwszym zezwoleniem na obrót produktem zawierającym tienkarbazon metylu i foramsulfuron. Organ podtrzymał zatem w zaskarżonej decyzji swoje wcześniejsze stanowisko, zgodnie z którym pierwszym zezwoleniem na obrót zarówno dla produktu dwuskładnikowego jak i produktu trójskładnikowego jest zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r. UP uznał, ze tego stanowiska nie zmieniają także argumenty Wnioskodawcy, że przedmiotem zezwoleń [...] i [...] są inne produkty, różniące się zarówno składem jak i zastosowaniem. Nie przekonują również wywody Wnioskodawcy dotyczące zakresu ochrony wynikającego z przyznania prawa wyłącznego na kompozycję trójskładnikową i dwuskładnikową tj. argumenty z których wynika, że prawo wyłączne udzielone na kompozycję trójskładnikową nie chroni kompozycji dwuskładnikowej. Powyższe argumenty nie są przekonujące, jak wyjaśnił UP, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy dodatkowego świadectwa ochronnego, a nie patentu na wynalazek. UP wskazał, że celem DPO nie jest wspieranie ochrony wszelkich badań prowadzących do wydania patentu i wprowadzenia na rynek nowego produktu, lecz wspieranie ochrony wyłącznie tych badań, które skutkują pierwszym wprowadzeniem do obrotu aktywnego składnika lub mieszaniny aktywnych składników jako środka ochrony roślin. Organ podkreślił, że prawidłowość takiego stanowiska potwierdził TSUE w wyroku z 21 marca 2019 r. w sprawie C -443/17 w punkcie 37 i 44 wyroku. Zdaniem organu, wyrok ten wyraźnie i jednoznacznie mówi o braku możliwości udzielania DPO dla substancji czynnych, które były już wcześniej przedmiotem zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, w tym nowych formulacji, jednakże nie ogranicza się do tych nowych formulacji. UP uznał więc, że z uwagi na fakt, że środek ochrony roślin dopuszczony do obrotu na mocy zezwolenia nr [...] z [...] listopada 2013 r. zawiera wśród swoich składników aktywnych dwa aktywne składniki, które stanowią przedmiot wniosku o udzielenie DPO w niniejszej sprawie tj. tienkarbazon metylu i foramsulfuron, zezwolenie to bezsprzecznie musi być uznane za pierwsze zezwolenie na obrót środkiem ochrony roślin zawierającym tienkarbazon metylu i foramsulfuron. Tym samym zezwolenie nr [...] z [...] października 2017 r. nie może być uznane za pierwsze zezwolenie na obrót środkiem ochrony roślin zawierającym tienkarbazon metylu, foramsulfuron. Wniosek o wydanie świadectwa na środek ochrony roślin zawierający tienkarbazon metylu i foramsulfuron nr [...] nie spełnia więc wymogów art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96. Złożono go po terminie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie, określone w art. 3 ust. 1 lit. b oraz po terminie sześciu miesięcy od daty udzielenia patentu, co stanowi naruszenie art. 7 rozporządzenia 1610/96. Jednocześnie z uwagi na fakt, że wcześniej zostało już udzielone DPO na środek ochrony roślin, który wśród swoich składników aktywnych zawiera tienkarbazon metylu i foramsulfuron, kolejne DPO do patentu nr [...] nie może być wydane. Pismem z 15 października 2021 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata oraz rzecznika patentowego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję UP z [...] września 2021 r., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2021 r., poz. 735, dalej: "K.p.a, poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego zebranego w sprawie, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez organ, iż zezwolenie z [...] października 2017 r. nr [...] na wprowadzenie do obrotu produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron nie jest pierwszym zezwoleniem na wprowadzenie ww. produktu do obrotu na rynek polski, a także iż wniosek z 18 kwietnia 2018 r. o wydanie dodatkowego prawa ochronnego do produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron jest spóźniony, a tam samym, że istnieją przeszkody do uzyskania dodatkowego prawa ochronnego na ten produkt i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia dodatkowego prawa ochronnego na ten produkt, 2) art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 w zw. z art. 755 P.w.p., poprzez błędną wykładnię polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż w przypadku wydania wcześniejszego dodatkowego prawa ochronnego na środek ochrony roślin będący mieszaniną trzech substancji, nie jest możliwe wydanie następnie dodatkowego prawa ochronnego na kolejny produkt będący mieszaniną dwóch substancji wchodzących w skład tego pierwszego produktu, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów nie wyłącza udzielenia dodatkowego prawa ochronnego w takiej sytuacji, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w niniejszej sprawie istnieją przeszkody do uzyskania dodatkowego prawa ochronnego na produkt zawierający tienkarbazon metylu oraz foramsulfuron i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej udzielenia dodatkowego prawa ochronnego na ten produkt, 3) art. 3 ust. 1 lit. d) wzw. z art. 1 ust. 8 rozporządzenia 1610/96, poprzez błędną wykładnię i błędne przyjęcie, iż w świetle definicji "produktu" zwartej w ww. przepisach, produkt zawierający tienkarbazon metylu i foramsulfuron może być uznany za tożsamy produkt z produktem zawierającym tienkarbazon metylu, foramsulfuron oraz jodosulfuron metylosodowy, 4) art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1610/96 przez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie wniosek z 18 kwietnia 2018 r. o udzielenie dodatkowego prawa ochronnego na produkt zawierający tienkarbazon metylu i foramsulfuron został złożony po terminie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało pierwsze zezwolenie na wprowadzanie tego produktu jako środka ochrony roślin do obrotu na terenie Polski. W uzasadnieniu skargi Skarżący obszernie rozwinął zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest odmowa UP udzielenia dodatkowego prawa ochronnego Skarżącemu dla produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron. Zgodnie z art. 751 P.w.p., na warunkach określonych w przepisach o ustanowieniu w Unii Europejskiej dodatkowych świadectw ochronnych dla produktów leczniczych oraz produktów ochrony roślin udzielane są w Rzeczypospolitej Polskiej dodatkowe prawa ochronne. Materialnoprawną podstawą powyższej odmowy jest art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 oraz art. 755 P.w.p. Jak wynika z art. 755 ust. 1 P.w.p., UP po stwierdzeniu, że warunki udzielenia dodatkowego prawa ochronnego nie są spełnione albo że wniosek złożony został po terminie, wydaje decyzję o odmowie udzielenia dodatkowego prawa ochronnego. Jak wynika natomiast z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1610/96, świadectwo (dodatkowe świadectwo ochronne – art. 1 ust. 10 rozporządzenia 1610/96) wydaje się, jeżeli w Państwie Członkowskim, w którym zostaje złożony wniosek określony w art. 7 i w dniu złożenia takiego wniosku: a) produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy; b) wydane zostało, zgodnie z art. 4 dyrektywy 91/414/EWG lub odpowiednimi przepisami prawa krajowego, ważne zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu jako środka ochrony roślin; c) produkt nie był uprzednio przedmiotem świadectwa; d) zezwolenie, określone w lit. b), jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie produktu do obrotu jako środka ochrony roślin. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy przedstawia się następująco. Skarżący wniósł 18 kwietnia 2018 r. o DPO na środek ochrony roślin zawierający dwie substancje czynne: tienkarbazon metylu i foramsulfuron, przedstawiając jednocześnie zezwolenie nr [...] z [...] października 2017 r. na wprowadzenie tego produktu do obrotu jako środka ochrony roślin, wydane przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju. Skarżący wprowadził wcześniej do obrotu inny środek ochrony roślin zawierający trzy substancje czynne: tienkarbazon metylu, foramsulfuron oraz jodosulfuron metylosodowy na podstawie zezwolenia nr [...] z [...] listopada 2013 r. Na ten trójskładnikowy produkt UP udzielił [...] czerwca 2019 r. DPO nr [...] do patentu nr [...]. Patentem podstawowym dla wnioskowanego w niniejszej sprawie przez Skarżącego DPO na sporny dwuskładnikowy produkt jest ten sam patent nr [...]. UP podjął rozstrzygniecie w powyższym stanie faktycznym, który Sąd uznał za niebudzący wątpliwości. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest, czy zezwolenie z [...] października 2017 r. na wprowadzenie do obrotu jako środka ochrony roślin spornego, dwuskładnikowego produktu, jest pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie tego produktu do obrotu jako środka ochrony roślin, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, czy też jest nim, jak przyjął UP, zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r. Kwestia ta jest kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ponieważ, jeżeli pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie spornego, dwuskładnikowego produktu do obrotu jako środka ochrony roślin, jest, jak przyjął UP, zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r., dotyczące trójskładnikowego produktu, na który zostało wydane DPO nr [...], to w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 i w konsekwencji niemożliwe jest wydanie przez UP DPO na wnioskowany przez Skarżącego, sporny dwuskładnikowy produkt. Ponadto, zgodnie z art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1610/96, wniosek o wydanie świadectwa składa się w terminie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie, określone w art. 3 ust. 1 lit. b), na wprowadzenie produktu do obrotu jako środek ochrony roślin. UP przyjmując zatem, że pierwszym zezwoleniem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, na dopuszczenie spornego, dwuskładnikowego produktu do obrotu jako środka ochrony roślin, jest zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r., uznał również, że wniosek Skarżącego z 18 kwietnia 2018 r. został wniesiony po terminie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1610/96. W ocenie Sądu, UP błędnie uznał, że zezwolenie nr [...] z [...] listopada 2013 r., dotyczące trójskładnikowego środka ochrony roślin, na który zostało wydane DPO nr [...], jest jednocześnie pierwszym zezwoleniem, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, na sporny, dwuskładnikowy środek ochrony roślin. Zdaniem Sądu, wynika to z faktu, że oba omawiane środki ochrony roślin stanowią dwa odrębne produkty w rozumieniu definicji "produktu", unormowanej w art. 1 pkt 8 rozporządzenia 1610/96. Zgodnie z tym przepisem, "produkt" to substancja czynna, zdefiniowana w pkt 3 lub kombinacja substancji czynnych środka ochrony roślin. Jak wynika z art. 1 pkt 3 rozporządzenia 1610/96, "substancje czynne" to substancje lub mikroorganizmy, włącznie z wirusami, o ogólnym lub szczególnym oddziaływaniu na: a) szkodliwe organizmy; lub b) rośliny, części roślin lub produkty roślinne. Oba środki ochrony roślin stanowią zatem dwie różne kombinacje substancji czynnych, a więc dwa różne produkty w rozumieniu art. 1 pkt 8 rozporządzenia 1610/96, pomimo tego, że środek objęty wnioskiem z 18 kwietnia 2018 r., złożony jest z substancji czynnych wchodzących w skład środka trójskładnikowego. Trójskładnikowy środek ochrony roślin, na który Skarżący uzyskał DPO nr [...], stanowi zatem kombinację tienkarbazonu metylu, foramsulfuronu oraz jodosulfuronu metylosodowego. Sporny natomiast, dwuskładnikowy środek ochrony roślin stanowi kombinację tienkarbazonu metylu oraz foramsulfuronu. W tej sytuacji zezwolenia z [...] listopada 2013 r. oraz z [...] października 2017 r. dotyczą innych produktów w rozumieniu art. 1 pkt 8 rozporządzenia 1610/96. Analizując w związku z tym spełnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1610/96, należy wskazać, że oba środki ochrony roślin, jako różne produkty w rozumieniu art. 1 pkt 8 rozporządzenia 1610/96, są chronione pozostającym w mocy patentem podstawowym nr [...], dla obu produktów zostały wydane ważne odrębne zezwolenia na wprowadzenie ich do obrotu jako środki ochrony roślin, na trójskładnikowy produkt zostało wydane DPO nr [...], na dwuskładnikowy produkt objęty wnioskiem z 18 kwietnia 2018 r., nie zostało wydane DPO, pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu trójskładnikowego produktu jako środka ochrony roślin jest zezwolenie z [...] listopada 2013 r. nr [...], natomiast pierwszym zezwoleniem na dopuszczenie do obrotu dwuskładnikowego produktu jako środka ochrony roślin jest zezwolenie z [...] października 2017 r. nr [...]. W konsekwencji należy stwierdzić, że wniosek z 18 kwietnia 2018 r. został złożony przez Skarżącego z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1610/96. Sąd stwierdza, że żaden z wyroków TSUE omawianych przez UP w zaskarżonej decyzji – dotyczących wprawdzie produktów leczniczych, a nie środków ochrony roślin, jednak ze względu na identyczną regulację prawną w zakresie DPO stanowiących właściwy punkt odniesienia – nie potwierdza stanowiska przyjętego przez organ ponieważ żaden z tych wyroków nie dotyczy sytuacji, w której przedmiotem orzekania TSUE były produkty stanowiące różne kombinacje substancji czynnych chronionych tym samym patentem podstawowym pozostającym w mocy. Wyroki te dotyczyły produktów złożonych z – bądź jednej substancji czynnej objętej patentem podstawowym i substancji nie objętych tym patentem (wyroki TSUE: C-443/17 i C-630/10), bądź produktów stanowiących kombinację substancji czynnych objętych patentem podstawowym i substancji nie objętych tym patentem (wyroki TSUE: C-422/10 i C-322/10). W takiej sytuacji, gdy składnikami różnicującymi dane produkty jest substancja bądź substancje nie wymienione w patencie podstawowym wówczas zezwolenie na pierwszy produkt zawierający substancję czynną wymienioną w patencie podstawowym bądź kombinację substancji czynnych wymienionych w patencie podstawowym, stanowi również pierwsze zezwolenie, w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, na kolejne produkty różniące się składem substancji nie ujętych w patencie podstawowym. UP błędnie natomiast wywiódł z omawianych wyroków TSUE, że w przypadku produktów stanowiących różne kombinacje substancji czynnych chronionych tym samym patentem podstawowym pozostającym w mocy, wcześniejsze zezwolenia wydane na dopuszczenie do obrotu produktu bardziej złożonego, a więc stanowiącego kombinację większej ilości substancji czynnych objętych patentem podstawowym stanowi również pierwsze zezwolenie dla kolejnych produktów stanowiących inne kombinacje mniejszej ilości substancji czynnych objętych tym patentem podstawowym, co wykluczałoby możliwość udzielenia DPO dla tych produktów. Wadliwość tego stanowiska potwierdza wynikający z niego wniosek, potwierdzony przez pełnomocnika organu na rozprawie, że o możliwości uzyskania DPO na różne produkty stanowiące różne mieszaniny substancji czynnych objętych tym samym patentem podstawowym decydowałaby kolejność wprowadzenia do obrotu tych produktów i uzyskanych na nie zezwoleń – od najmniej złożonego produktu do najbardziej złożonego produktu. W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że UP wydając decyzje obu instancji naruszył art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie związane z przyjęciem, że w przypadku produktów stanowiących różne kombinacje substancji czynnych chronionych tym samym patentem podstawowym pozostającym w mocy, wcześniejsze zezwolenia wydane na dopuszczenie do obrotu produktu bardziej złożonego, a więc stanowiącego kombinację większej ilości substancji czynnych objętych patentem podstawowym stanowi również pierwsze zezwolenie dla kolejnych produktów stanowiących inne kombinacje mniejszej ilości substancji czynnych objętych tym patentem podstawowym i w konsekwencji przyjęcie, że zezwolenie z [...] listopada 2013 r. nr [...], stanowi również pierwsze zezwolenie na dopuszczenie do obrotu spornego dwuskładnikowego produktu, którego dotyczy wniosek o wydanie DPO z 18 kwietnia 2017 r. Miało to wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ponieważ na tej podstawie UP uznał, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia 1610/96 i na tej podstawie odmówił udzielenia DPO dla produktu zawierającego tienkarbazon metylu i foramsulfuron. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego z 18 kwietnia 2017 r., UP uwzględni powyższą ocenę prawną Sądu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329). O zwrocie kosztów postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).