VI SA/Wa 2762/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Protokolant ref. staż. Krzysztof Włoczkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2022 r. sprawy ze skargi "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "(...)" sierpnia 2021 r. nr "(...)"w przedmiocie zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców oddala skargę W dniu 9 października 2019 r. przedsiębiorca [...] nr [...] (powoływanej dalej także jako "Skarżący") zwrócił się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (powoływanego dalej także jako "GITD") o wydanie świadectwa Kierowcy na okres 3 lat dla obywatela Ukrainy pan S. F.. Do wniosku dołączono m.in. kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego przez Panią B. S. w dniu 2 kwietnia 2018 r., kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] wydanego przez Panią A. D. w dniu 2 kwietnia 2018 r. oraz kserokopię świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] wydanego przez Mazowiecki Urząd Wojewódzki w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając ww. wniosek w dniu 16 października 2019 r. wydał na rzecz przedsiębiorcy [...] świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia 16 października 2019 r. do dnia 9 października 2022 r. w którym jako kierowca wskazany został obywatel Ukrainy Pan S. F.. Następnie w toku postępowania weryfikacyjnego w przedmiocie wydania ww. świadectwa kierowcy, uzyskano informacje od rzekomych autorów dołączonych do ww. wniosku zaświadczeń tj. od Gabinetu Prywatnego lek. Med. B. S., pracowni Badań Psychologicznych A. D. oraz Wojewody Mazowieckiego, iż żaden z tych podmiotów nie wydał zaświadczenia, którego kopia dołączona została do ww. wniosku z dnia 9 października 2019 r. Odpowiadając na wezwanie organu z 26 sierpnia 2020 r. do przedłożenia ważnych na datę wydania świadectwa kierowcy zaświadczeń oraz zajęcia stanowiska w sprawie z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości co do prawdziwości ww. dokumentów, przedsiębiorca [...] reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wskazał, iż spółka nie ponosi winy za zaistniałe zdarzenie. Wyjaśniono, iż wszystkie zakwestionowane dokumenty zostały przedstawione bezpośrednio przez kierowcę a spółka nie ma żadnych narzędzi faktycznych i prawnych umożliwiających ich kontrolę. Zawiadomieniem z dnia 6 października 2020 r. GITD powiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy o nr [...] i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. W toku postępowania Skarżący powiadomiony o zakończeniu postępowania i treści art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej jako: "kpa") podtrzymywał swoje stanowisko o braku narzędzi faktycznych i prawnych umożliwiających kontrolę i weryfikację przedstawianych mu świadectw i zaświadczeń. Decyzją z dnia 30 grudnia 2012 r. nr [...] GITD cofnął przedmiotowe świadectwo kierowcy oraz zawiesił wydawanie Skarżącemu nowych świadectw na okres jednego roku. W uzasadnieniu decyzji przedstawiono przebieg postępowania oraz treść zastosowanych przepisów prawa. Zdaniem organu mając na względzie ustalone nieprawidłowości polegające na wprowadzeniu organu w błąd nieprawdziwymi zaświadczeniami wystąpiły w sprawie podstawy do cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...]i zawieszenia wydawania Skarżącemu przedsiębiorcy nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Podkreślono przy tym, iż zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca przed wydaniem świadectwa kierowcy winien dokonać weryfikacji okazanych przez niego dokumentów, tym bardziej że potwierdza ich autentyczność w toczącym się postępowaniu. Skarżąca wnosząc w przepisanym terminie o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuciła GIDT działającemu w I instancji bezpodstawne określenie obowiązku dokonywania przez stronę weryfikacji autentyczności dołączanych do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dokumentów i zaświadczeń. Podtrzymano stanowisko, iż brak jest narządzi faktycznych i prawnych umożliwiających kontrolę wiarygodności składanych przez kierowców dokumentów w sytuacji gdy przepisy nie nakładają na stronę takich obowiązków. Decyzją z 18 sierpnia 2021 r. znak [...] rozpoznając sprawę jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg postępowania, treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz szczegółowo przedstawiono zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazując na motywy podjętego rozstrzygnięcia wskazano, iż konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust.2 lit. a i b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r. – zwany dalej "rozporządzeniem 1072/2009" i art. 32f ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U z 2019 r. poz. 2140 – zwanej dalej "utd"). Zgodnie z tymi przepisami, niespełnianie tych warunków jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy na okres roku. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyjaśniono, iż Skarżąca spółka w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniała warunków do jego otrzymania, ponieważ mimo obowiązku nie posiadała świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę S. F. szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego potwierdzających brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych kierowcy S. F. do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku nieprawdziwych informacji. Zatem skarżąca spółka niewłaściwie wykorzystywała ww. świadectwo, a skutkiem takiego postępowania jest zastosowanie sankcji określonej w art. 32f ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, tj. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. Przedstawione przez pełnomocnika skarżącej argumenty o rzekomej niemożliwości zweryfikowania dokumentów przedłożonych przez kierowcę w opinii organu uznano za bezzasadne. Podkreślono tutaj, iż przedsiębiorca jako profesjonalny podmiot występujący w obrocie gospodarczym powinien dołożyć należytej staranności w działaniu tak aby przedłożone dokumenty były prawdziwe. Przedsiębiorca mógł także zwrócić się do podmiotów, które rzekomo wystawiły przedłożone przez kierowcę dokumenty z wnioskiem o potwierdzenie ich prawdziwości lub ewentualnie przedsiębiorca mógł sam skierować kierowcę na badania lekarskie i psychologiczne oraz szkolenie okresowe jeżeli miał wątpliwości co do prawdziwości przedłożonych kserokopii dokumentów. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 32f ust. 2 z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 7 ust. 2 w zw. z art. 12 ust, 2 lit a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez przyjęcie bezpośrednio przez organ II instancji, stanowiska organu I instancji w zakresie zastosowania sankcji wobec skarżącego w postaci zawieszenia wydawania nowych świadczeń kierowców w okres roku, które stoi w sprzeczności z przepisami przedmiotowego rozporządzenia, stanowiącym o możliwości cofnięcia świadectwa kierowcy lub zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy w przypadku poważnego naruszenia prawa, tym samym naruszając przepisy ustawy zasadniczej w zakresie pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego nad prawem krajowym; 2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 136 § 1 i art. 15 k.p.a. poprzez ograniczenie się przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego tylko do powielenia stanowiska organu I instancji bez samodzielnego, pogłębionego, ponownego rozpoznania sprawy w świetle argumentacji pełnomocnika strony skarżącej, co skutkowało wydaniem decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji i jej nieuchylenie w zakresie cofnięcia świadectwa kierowcy nr [...] oraz zawieszenia wydawania stronie skarżącej świadczeń kierowcy przez okres roku; - art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie, w jakim Główny Inspektor Transportu Drogowego naruszył zasadę dążenia do pogłębiania zaufania stron postępowania do organów administracji, poprzez: sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób całkowicie bezrefleksyjny, ogólny, sztampowy i automatyczny, brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł a ograniczenie się jedynie do przytoczenia powtórzeń ustawowych, naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie wykładni prawa i zastosowanie nadmiernej sankcji wobec strony skarżącej, rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego sprawy w sposób nierzetelny i w bardzo wąskim zakresie co doprowadziło do przyjęcia całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych, niemających odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa; W związku z powyższymi zarzutami strona skarżąca wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji GITD z dnia 18.08.2021 r. oraz poprzedzającej decyzji GITD w części dotyczącej zawieszenia wydawania Skarżącemu przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku. W uzasadnieniu skargi podniesiono iż Główny Inspektor Transportu Drogowego nie miał instrumentów do wydania orzeczenia w postaci zawieszenia wydawania świadectw kierowcy, ze względu na niewypełnienie przez przedsiębiorcę przesłanek wyrażonych w art. 12 pkt 2 rozporządzenia nr 1072/2009. O zastosowaniu podważanej przez stronę skarżącą sankcji można mówić bowiem wówczas gdy doszło w sprawie do poważnego naruszenia, obejmującego przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców. Zawieszenie wydania świadectw kierowców zastrzeżone było dla innego rodzaju naruszeń niż to, które polega na podaniu we wniosku o świadectwo kierowcy nieprawidłowych informacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 ppsa). Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Przechodząc do przedstawienia motywów podjętego rozstrzygnięcia wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy. Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Odnotowania także wymaga, że świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe. Jak wynika z niekwestionowanych ustaleń organu od dnia 16 października 2019 r. do 9 października 2022 r. zostało udzielone Skarżącej spółce świadectwo kierowcy o nr [...] do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej w którym jako kierowca został wskazany obywatel Ukrainy pan S.F.. Również za bezsporne należy uznać, że w dniu 26 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 50 kpa w zw. z art. 32f ust. 1 u.t.d. Skarżąca spółka z uwagi na uprzednio dołączone do wniosku fałszywe dokumenty, została wezwana do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy o których mowa w art. 32b ust. 5 u.t.d. tj. orzeczenia psychologicznego, orzeczenia lekarskiego, świadectwa kwalifikacji zawodowej, dotyczących pana S.F., ważnych na dzień wydania przedmiotowego zaświadczenia, czego ostatecznie nie uzupełniono. Zasadniczą osią sporu jest natomiast kwestia przypisywania przez Organ administracyjny winy za przedstawienie fałszywych dokumentów Skarżącej i obciążanie jej z tego tytułu sankcją w postaci zawieszenia wydania nowych świadectw kierowców na okres jednego roku. Skarżąca w toku postępowania administracyjnego i sądowego stała konsekwentnie na stanowisku, iż z uwagi na brak narzędzi faktycznych i prawnych umożliwiających kontrolę wiarygodności dokumentów niezbędnych do uzyskania świadectwa kierowcy, nie można przypisać jej winy zaistniałej sytuacji i nakładania na nią kar z tego tytułu. GITD nałożył natomiast na Skarżącą Spółkę sankcje określone w art. 32f ust. 2 u.t.d., ponieważ wniosek o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy oparty został (jak ustalono przy jego weryfikacji) na sfałszowanych dokumentach dołączonych do tego wniosku a Strona niewłaściwie wykorzystała przedmiotowe świadectwo. Odnosząc się do kwestii spornej pomiędzy stronami w ocenie Sądu Stanowisko strony skarżącej prezentowane w zakresie kwestii odpowiedzialności i skutku za składanie fałszywych dokumentów przez zatrudnianych przez Wnioskodawcę pracowników uznać należało za nieprawidłowe. Problematyka świadectw kierowców uregulowana została na gruncie prawa wspólnotowego przepisami rozporządzenia nr 1072/2009. Zgodnie z art. 5 ww. rozporządzenia, świadectwo kierowcy jest wydawane przez państwo członkowskie każdemu przewoźnikowi, który: a) jest posiadaczem licencji wspólnotowej; oraz b) albo legalnie zatrudnia w tym państwie członkowskim kierowcę, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi albo w sposób legalny korzysta z usług kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE, pozostającego w dyspozycji tego przewoźnika zgodnie z warunkami zatrudnienia i kształcenia zawodowego określonymi w tym państwie członkowskim: (I) na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych; oraz, w odpowiednich przypadkach, (II) na mocy układów zbiorowych, zgodnie z regułami stosowanymi w tym państwie członkowskim. Przepisami ustawowymi, o których mowa w powyższej normie rozporządzenia, są przepisy prawa krajowego. Art. 32b ust. 2 i 5 u.t.d. wskazuje, że do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy należy dołączyć dokumenty świadczące o spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a. Jednym z tych wymagań jest brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1 pkt 3 i 5 u.t.d.). Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenie nr 1072/2009, właściwe organy cofają świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1. Ponieważ załączone do wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy orzeczenie lekarskie nr [...] wydane przez Panią B. S. w dniu 2 kwietnia 2018 r., orzeczenia psychologicznego nr [...] wydane przez Panią A. D. w dniu 2 kwietnia 2018 r. oraz świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...] wydane przez Mazowiecki Urząd Wojewódzki w Warszawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. w wyniku weryfikacji okazały się sfałszowane, należy uznać, że posiadacz świadectwa kierowcy nie spełniał warunków do jego uzyskania, co uzasadniało cofnięcie świadectwa kierowcy wydanego Kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 12 ust. 2 rozporządzenia 1072/2009 w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: zawieszenie wydawania świadectw kierowców; cofnięcie świadectw kierowców uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. W tym miejscu przedstawiając regulacje wspólnotowe wskazać można na rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. W odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych w załączniku 1 umieszczono kategoryzację poważnych naruszeń. W pkt 10 tego załącznika, została zamieszczona grupa naruszeń przepisów rozporządzenia nr 1072/2009, gdzie w pkt 3) i 4) tabeli, odnoszącym się do świadectwa kierowcy, naruszenie polegające na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (brak świadectwa lub zostało ono sfałszowane) określone zostało jako Bardzo Poważne Naruszenie BPN, natomiast naruszenie polegające na tym, iż Przewoźnik nie jest w stanie przedstawić ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa) zakwalifikowane zostało jako Poważne Naruszenie PN. Dodać także należy, iż w pełni uzasadnione jest tutaj stanowisko organu, który odwołał się do pkt 25 preambuły rozporządzenia 1072/2009 r. gdzie Państwa członkowskie zostały zobowiązane do podjęcia działań niezbędnych do wykonania niniejszego rozporządzenia, w szczególności w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Według krajowej regulacji zgodnie z art. 32f ust. 2 u.t.d., w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W ocenie Sądu stwierdzić należy, iż realizacja wskazanych powyżej przesłanek uzasadnia m.in. zawieszenie wydawania świadectw kierowców w oparciu o wskazane powyżej przepisy prawa co wynika wprost ze wskazanych wyżej przepisów prawa wspólnotowego i krajowego. Tym samym odnosząc się tutaj do powoływanego w skardze stanowiska co do braku podstaw do zawieszenia wydawania nowych świadectw w mających pierwszeństwo przepisach WE oraz w nawiązaniu do powoływanego orzecznictwa WSA w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 1474/20 oraz VI SA/Wa 1326/19, podkreślić należy, iż w zakresie sankcji w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy, Sąd w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że nałożona przez organ na Skarżącego sankcja oparta na ustawie o transporcie drogowym jest zgodna z przepisami rozporządzenie nr 1072/2009. Sąd nie podzielił tutaj powoływanego przez stronę skarżącą stanowiska. Motywując podjęte tu rozstrzygnięcie wskazać trzeba, iż w myśl art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenie nr 1072/2009, właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy. Do zastosowania surowszej sankcji dochodzi w przypadku, o którym mowa we wskazanym wyżej art. 12 ust. 2 rozporządzenia nr 1072/2009. Sankcje te mogą być nakładane z uwzględnieniem wagi naruszenia, którego dopuścił się posiadacz licencji wspólnotowej. W ocenie Sądu, w oparciu o wskazaną wyżej wagę poszczególnych naruszeń stwierdzić należy, iż z bezspornego stanu faktycznego wynika, iż Skarżący dopuścił się Poważnego Naruszenia prawa bowiem na wezwanie organu nie przedstawiono dokumentów wymaganych w sprawie. W przedmiotowej sprawie Przewoźnik niewątpliwie nie dysponował ważnym świadectwem kierowcy. Świadectwo kierowcy uzyskane w oparciu o sfałszowane dokumenty z cała pewności nie może zostać uznane za ważne świadectwo kierowcy. Kierowca bowiem w dniu złożenia przez Skarżącego wniosku o wydanie świadectwa kierowcy dla Kierowcy, nie spełniał wymagań określonych w art. 39a u.t.d. Kierowca nie mógł bowiem w tym dniu, przedstawiając sfałszowane dokumenty, wykazać brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W konsekwencji Kierowca posługiwał się nieważnym świadectwem kierowcy. Jak wynika natomiast z cyt. już art. 12 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1072/2009, w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, m.in. takie jak zawieszenie wydawania świadectw kierowców. Mając na uwadze, iż w art. 32f ust. 2 u.t.d., ustawodawca połączył sankcje, które w świetle rozporządzenia nr 1072/2009, są nakładane za zwykłe oraz poważne naruszenie przepisów tego rozporządzenia. Dlatego niejednokrotnie, jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, art. 32f ust. 2 u.t.d. wymaga interpretacji zgodnej z przepisami rozporządzenia nr 1072/2009. W niniejszej sprawie ze względu na wystąpienie poważnego naruszenia zastosowana przez GITD sankcja z art. 32f ust. 2 u.t.d., jest prawidłowa. Skarżący bowiem niewłaściwie wykorzystywał świadectwo kierowcy poprzez niespełnienie warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy, co jednocześnie doprowadziło do bardzo poważnego naruszenia polegającego na przewozie towarów bez ważnego świadectwa kierowcy. Z powyższych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Sąd stwierdza, że za niezasadne należy również uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez brak rozpoznania sprawy w II instancji w należyty sposób i brak właściwego uzasadnienia wydanej decyzji. Organ administracyjny w ocenie Sądu prawidłowo uzasadnił decyzje w obu instancjach oraz należycie odniósł się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ odniósł się w szczególności do argumentacji skarżącej spółki a z uwagi na niesporny stan faktyczny w sprawie co do istoty sprawy zarzuty braku wykazania, które dowody Organ uznał a którym wiary odmówił są bez znaczenia dla oceny sprawy jako odnoszące się do kwestii niespornych. Podsumowując zatem, należy podkreślić, że Skarżący, jako przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy, zatrudniający kierowców, ponosi pełną odpowiedzialność za działania zatrudnionych przez siebie kierowców związane z wykonywaniem przewozów drogowych, w tym za popełnione w tym zakresie przez kierowców naruszenia. Jest to odpowiedzialność obiektywna, a Skarżący powinien dołożyć wszelkich starań w zakresie przestrzegania przepisów prawa obowiązujący w branży przewozu drogowego również przez zatrudnianych przez siebie kierowców. Sąd zgadza się zatem z organem, że w granicach należytej staranności przedsiębiorcy zajmującego się profesjonalnie przewozem drogowym i zatrudniającego kierowców, mieści się powinność sprawdzania autentyczności dokumentów potwierdzających spełnienie przez kierowcę wymagań warunkujących wykonywanie pracy na stanowisku kierowcy. Ryzyko zaniechań w tym zakresie ponosi przedsiębiorca zatrudniający kierowców W tej sytuacji nie można uznać sankcji rocznego zawieszenia wydawania Skarżącemu nowych świadectw kierowców za sankcję nieadekwatną do okoliczności sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu przedsiębiorcy oraz zasady proporcjonalności i podważającą zaufanie do władzy publicznej. Jest to sankcja czasowa, która może Skarżącemu przez rok utrudnić prowadzenie działalności, ale jej nie uniemożliwia. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.).