VI SA/Wa 2771/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. Sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr Sp. [...] w przedmiocie przyznania uczestnikowi postępowania zwrotu kosztów w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" R-[...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej A. Sp. j. z siedzibą w W. kwotę 1000 (jeden tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. Sp. j. z siedzibą we W. (dalej też jako "skarżąca", "spółka" lub "wnioskodawca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji tego organu z [...] kwietnia 2012 r. o przyznaniu uczestnikowi postępowania zwrotu kosztów postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "A." [...] oraz przyznaniu uczestnikowi postępowania R. K. zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem zaskarżenia i ponownego rozpoznania był wyłącznie pkt 2 decyzji I instancji dotyczący kosztów postępowania. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), dalej też jako p.w.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej też jako k.p.a. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] lutego 2011 roku skarżąca złożyła wniosek o unieważnienie oraz wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "a." [...] udzielonego na rzecz R. K. (dalej też jako "uprawniony" lub "uczestnik"). Jako podstawy prawne swoich żądań skarżąca wskazała: w aspekcie wniosku o wygaśnięcie spornego prawa art. 169 pkt 1 i 3 ustawy p.w.p., zaś w aspekcie wniosku o unieważnienie art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 132 ust. 1 pkt 2 i art. 132 ust. 2 ustawy p.w.p.  W odpowiedzi na powyższe uprawniony - reprezentowany przez rzecznika patentowego - pismem z dnia [...] lipca 2011 r. wniósł o oddalenie obu wniosków oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów obu postępowań spornych. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżąca poinformowała, że nie podtrzymuje wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do czasu rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie spornego prawa. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. organ wyodrębnił sprawę o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego oraz zarządził nadanie jej nowego numeru ([...]). Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. Urząd Patentowy wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych, przez nadesłanie opłaty za wniosek w wysokości 1000,- złotych w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem umorzenia postępowania. Opłata nie została uiszczona, a wnioskodawca pismem z [...] lutego 2012 r. wskazał, że prowadzenie równolegle postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego wobec toczącego się postępowania o unieważnienie tego znaku jest niecelowe. Uznał, że "uzupełnienie braków formalnych poprzez wpłatę wpisu nie jest zasadne". Decyzją dnia [...] kwietnia 2012 roku Urząd Patentowy RP umorzył postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy A. o nr [...] oraz przyznał uczestnikowi kwotę w wysokości 1600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W uzasadnieniu Urząd wskazał, że wnioskodawca pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. nie wycofał wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "A." [...], gdyż - jak wynika z pisma - "nie podtrzymał wniosku" tylko "do czasu rozstrzygnięcia" jego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy. Tym samym wskazał, że wniosek o wygaszenie prawa winien być rozpoznany po zakończeniu postępowania o jego unieważnienie. Urząd Patentowy RP uznał tym samym, że miał obowiązek przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "A." [...]. Skoro w świetle art. 2551 ust. 4 pkt 3 i ust. 6 p.w.p., do wniosku należy dołączyć w terminie 30 dni, pod rygorem umorzenia postępowania, dowód uiszczenia opłaty za wniosek, to Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych, przez nadesłanie opłaty za wniosek w wysokości 1000 zł, w terminie trzydziestu dni od dnia otrzymania pisma, pod rygorem umorzenia postępowania. Organ ustalił, że powyższe wezwanie nie zostało wykonane, tym samym stwierdził, że na podstawie art. 2551 ust. 6 p.w.p. przedmiotowe postępowanie podlega umorzeniu. Wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania ustalił w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. i § 8 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2076). Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej pkt 2 ww. decyzji. Przyznała, że wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy jak i o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa w jednym piśmie, zatem pierwotnie wystąpiła z jednym wnioskiem, a nie dwoma. Podniosła, że uiściła jedną wymaganą opłatę, natomiast wniosek o sygnaturze [...] nie został należycie opłacony. W jej ocenie wniosek, który nie został nie opłacony, a więc z brakami formalnymi, nie powinien zostać doręczony uczestnikowi postępowania i i on nie powinien mieć możliwości merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie, której nie został nadany bieg. Wobec powyższego błędnie zastosowano i powołano art. 98 k.p.c, gdyż nie doszło w ogóle do orzeczenia merytorycznego, skoro z powodów formalnych wniosek nie mógł zaistnieć. Skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP, że jako strona wnioskująca nie wyraziła swojego stanowiska co do samego wniosku o nr [...], gdyż w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych poprzez uiszczenie opłaty napisała, że wniosku nie popiera, a to oznacza, że jej wolą jest cofnięcie wniosku. Natomiast jeżeli stwierdza, że do czasu rozstrzygnięcia postępowania pod sygnaturą Sp. [...] popieranie wniosku nie jest celowe, to także oznacza cofnięcie wniosku lub ewentualnie wniosek o zawieszenie postępowania. Skarżąca podniosła także, że nie została w sposób należyty pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Stwierdziła, że wniosek nieopłacony nie wywierał żadnych skutków, a strona przeciwna nie poniosła żadnych uzasadnionych kosztów w sprawie, która nie nabrała biegu z przyczyn formalnych. W odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uprawniony nie zgodził się z argumentami podniesionymi przez wnioskodawcę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł, że umieszczenie obu wniosków w jednym piśmie procesowym wynikło z inicjatywy wnioskodawcy. Po zapoznaniu się z treścią obu wniosków, uczestnik postępowania ustosunkował się za pośrednictwem pełnomocnika do obu z nich. W chwili składania odpowiedzi na oba żądania nie posiadał on żadnej wiedzy na temat, że którykolwiek z wniosków nie wymaga złożenia odpowiedzi. W cenie uprawnionego bezpodstawne są twierdzenia wnioskodawcy, że nie istnieje stanowisko złożone na wniosek o uznanie prawa ochronnego za wygasłe oraz, że uprawnionemu nie należy się zwrot kosztów postępowania w sprawie. Uprawniony nie zgodził się także z twierdzeniami wnioskodawcy o braku należytego pouczenia. Podniósł, ze w decyzji UP RP o umorzeniu postępowania pouczenie takie znajduje się na pierwszej stronie decyzji wydanej przez Urząd w dniu [...] kwietnia 2012 roku. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 roku. Uznał, że objęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygnięcie w zakresie kosztów jest prawidłowe. Przepis art. 98 k.p.c. statuuje, w zakresie kosztów procesu zasadę odpowiedzialności za jego wynik. Strona przegrywająca sprawę zwraca na żądanie przeciwnika koszty postępowania. Dla oceny, czy strona przegrała sprawę, obojętne jest, czy ponosi ona winę za prowadzenie procesu. Organ zwrócił uwagę, że zwrot kosztów postępowania należy się wygrywającemu nie tylko w sytuacji merytorycznego rozstrzygnięcia sporu. Przykładowo w przypadku wycofania wniosku o unieważnienie prawa ochronnego, umarzając postępowanie, organ orzeka jednocześnie, na wniosek uprawnionego o zwrocie kosztów postępowania od wnioskodawcy. Podobnie w przypadku umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego z powodu nie wykazania interesu prawnego przez wnioskodawcę jest on zobowiązany do zwrotu kosztów postępowania poniesionych przez uprawnionego. Prezentowane stanowisko znajduje odzwierciedlenie w aktualnej linii orzeczniczej. W wyroku z dnia [...] lutego 2013 r. (sygn. akt [...] ) SA w P. stwierdził jednoznacznie, że sam fakt, że sprawę przegrała, choćby nawet tylko formalnie, kwalifikuje ją, jako stronę przegrywającą, obowiązaną do zwrotu kosztów przeciwnikowi. W orzecznictwie sądowo administracyjnym przyjmuje się, że żądanie zwrotu kosztów postępowania może być skutecznie wniesione, w sytuacji wdania się przez strony w spór. W ten sposób stwierdzono m.in. w wyroku z 8 lipca 2008 r. (sygn. akt Vi SA/Wa 411/08). W orzeczeniu tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "o przegranych lub wygranych w sprawie można mówić tylko wtedy, gdy uprawniony uznałby złożony sprzeciw za bezzasadny". Przytoczone orzeczenie dotyczy postępowania toczącego się ze sprzeciwu, jednak wyrażony tu ogólny pogląd, dotyczący sprecyzowania momentu od którego możliwe jest orzekanie o kosztach, ma zdaniem organu znaczenie także dla niniejszej sprawy. Organ stwierdził, że w obecnym postępowaniu skarżąca wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa wyłącznego, zaś uprawniony uznał wniosek za bezzasadny. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości, że strony wdały się w spór. Uprawniony w związku wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa, broniąc się przed zarzutami wniosku, poniósł koszty związane z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, przy czym ustanowienie to było uzasadnione okolicznościami sprawy. Uznał, że skoro żądanie skarżącej nie zostało uwzględnione, to przesłanki z art. 98 k.p.c. zostały spełnione, a przeciwnik wniosku ma prawo żądać zwrotu poniesionych kosztów. Zdaniem organu powyższego nie zmienia twierdzenie skarżącej, że uprawniony nie powinien otrzymać przedmiotowego wniosku. Należy wziąć pod uwagę fakt, że spółka w jednym piśmie wystąpiła o stwierdzenie wygaśnięcia oraz o unieważnienie prawa ochronnego na znak A. [...], stąd realizacja jej postulatu była fizycznie niemożliwa. Istotne jest natomiast, że skarżąca podtrzymywała wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowego prawa, zaś w dacie poniesienia kosztów przez uprawnionego, związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika oraz w dacie zgłoszenia wniosku o zwrot kosztów postępowania, postępowanie w tej sprawie nie było jeszcze umorzone.  Na powyższą decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] skarżąca A. Sp. j. z siedzibą we W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzuciła naruszenie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz naruszenie przepisów kodeksu postępowania cywilnego. Skarżąca podkreśliła, że uiściła jedną wymaganą opłatę, a wobec tego jeden z wniosków, jak się okazało wniosek o nadanej sygnaturze [...] nie został należycie opłacony. Formalnie wniosek ten był wadliwy, a wada w postaci braku opłaty nie została usunięta. Wobec tego wniosek ten na podstawie art. 2551 p.w.p. nie mógł mieć nadanego prawidłowego biegu i winien zostać zwrócony, ewentualnie sprawa winna zostać umorzona z powodu braku opłaty. Skarżąca podkreśliła że organ wzywał ją do uiszczenia opłaty a ona jednoznacznie wskazała, że nie popiera wniosku i nie dokona opłaty z uwagi na inne toczące się postępowanie. W ocenie skarżącej, skoro wniosek był dotknięty brakami formalnymi, nie mógł i nie powinien zostać doręczony przeciwnikowi, a ten nie powinien mieć możliwości wypowiedzenia się merytorycznie. Sprawa nie nabrała bowiem biegu z powodów formalnych i nie mogła być merytorycznie rozpatrzona. Zdaniem skarżącej błędne są wobec tego stwierdzenia ujęte w uzasadnieniu decyzji, dotyczące szczegółowego rozpatrzenia wszystkich materiałów dowodowych, czy wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Organ nie rozpatrywał sprawy, a jedynie umorzył postępowanie i to z powodu braku opłaty. Zatem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest błędne, gdyż nie prowadzono postępowania dowodowego, więc nie było materiału do rozważań. W tym kontekście błędnie zastosowano i powołano się w zaskarżonej decyzji na art. 98 k.p.c., gdyż nie doszło do orzeczenia merytorycznego, skoro z powodów formalnych wniosek nie mógł zaistnieć. Skarżąca zaznaczyła nadto, że stanowisko uprawnionego zostało wyrażone po doręczeniu mu pełnego pierwotnego wniosku, ale co jest istotne, przed jego wyodrębnieniem na dwie sprawy. Czyli, że uczestnik wypowiedział jeszcze przed wyodrębnieniem sprawy nr [...] i jego stanowisko odnosiło się do wniosku jako takiego, a nie dotyczyło wyłącznie wniosku pod sygnaturą [...]. Wynika z tego, że organ zbyt późno zorientował się, że wniosek należy rozpatrywać w "dwóch aspektach" i dokonał wydzielenia sprawy w toku toczącego się już postępowania w oparciu o pierwotny wniosek. Skoro jednak wydzielenie nastąpiło, a wniosek po wydzieleniu zawierał braki formalne, to sprawa nie powinna i nie mogła mieć dalszego biegu z powodów formalnych, a nie z powodów merytorycznych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Jego zdaniem prawidłowo zastosował przepis art. 98 k.p.c., w zakresie kosztów stanowiący, że strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Organ podkreślił, że uprawniony zajął stanowisko broniąc się przed zarzutami przedstawionymi we wniosku, oraz wystąpił z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania. Skoro zatem żądanie skarżącej nie zostało uwzględnione, bowiem strona przeciwna miała prawo żądać zwrotu poniesionych kosztów postępowania. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik uczestnika wnosiła o oddalenie skargi. Na pytanie Sądu wyjaśniła, że przed organem wnosiła o zasądzenie kosztów według norm przypisanych, nie podając konkretnej kwoty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, ale z innych przyczyn niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a." Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1 b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, podkreślić należy, że skarga, tak jak i zakres zaskarżonej decyzji dotyczy jedynie pkt 2 decyzji pierwszoinstancyjnej w zakresie kosztów postępowania przyznanych uczestnikowi. W niniejszej sprawie wyłaniają się dwa zagadnienia: pierwsze dotyczy samej zasadności przyznania kosztów postępowania w przypadku jego umorzenia i wobec nieopłacenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego znaku. Drugim zagadnieniem, które należy podnieść z urzędu jest wysokość przyznanych kosztów. Zdaniem Sądu, w realiach stanu faktycznego niniejszej sprawy, Urząd Patentowy prawidłowo uznał, że wobec sporządzenia i złożenia przez wnioskodawcę w jednym wniosku dwóch roszczeń: o unieważnienie znaku i o stwierdzenie jego wygaśnięcia, które co do zasady podlegają osobnej opłacie i opłacenia jednego z nich, wysłanie przeciwnikowi kopii tak sformułowanego wniosku odniosło skutek w postaci wdania się uczestnika postępowania w spór co do obu roszczeń. Nie można wykluczyć, że nie popieranie wniosku przez wnioskodawcę mogło być wywołane stanowiskiem zajętym przez uczestnika w odpowiedzi na wniosek. Innymi słowy, mimo nieopłacenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku - sporządzenie obu wniosków w jednym piśmie wywołało odpowiedź na wniosek (wnioski) uczestnika postępowania, który ustanowił sobie pełnomocnika w osobie rzecznika patentowego i uznając wnioski za bezzasadne wskazał na podstawy swojego stanowiska. Tym samym wdał się w spór w obu sprawach, bowiem uznanie każdego z wniosków za bezzasadny rozpoczyna postępowanie sporne. W konsekwencji, jeżeli wnioskodawca w jednym wniosku ujął dwa roszczenia, to doręczenie takiego wniosku przeciwnikowi oznaczało zawiśnięcie sporu w obu sprawach: zarówno o unieważnienie znaku, jak i o stwierdzenie jego wygaśnięcia. Dla tej okoliczności nie ma znaczenia to, że druga sprawa została wyodrębniona do oddzielnego postępowania i wnioskodawca wezwany został do opłacenia wpisu, którego - co jest bezsporne - nie uiścił. Na marginesie należy podnieść, że nawet gdyby niniejsza sprawa nie została wyodrębniona i tak wnioskodawca musiałby być wezwany do uiszczenia wpisu (art. 2551 p.w.p.). Jednakże nie kwestia wpisu i umorzenia postępowania wskutek jego nieopłacenia, jest zagadnieniem spornym, w wynikająca z powyższych faktów kwestia kosztów należnych przeciwnikowi wobec wdania się w spór, a następnie "nie popierania wniosku" po tym, jak uczestnik zajął merytoryczne stanowisko w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia znaku. Powyższe okoliczności zostały prawidłowo ustalone i ocenione przez organ i uzasadniają przyznanie - co do zasady - kosztów na rzecz uczestnika postępowania. Wątpliwości budzi natomiast wysokość kosztów w kwocie 1600 zł, bowiem, oprócz wskazania ogólnej podstawy prawnej - nie została ona uzasadniona. Nie wyjaśnia orzeczonej wysokości podanie § 8 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r., w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U.2003.212.2076), bowiem jak wynika z Rozdziału 3 pod tytułem "Stawki minimalne w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym" z § 8 pkt 3) wynika, że stawka minimalna wynosi w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji - 900 zł. Zatem niewyjaśnienie przez organ, dlaczego organ przyznał kwotę 1600 zł, czyli jakie należności zostały jeszcze uwzględnione nie poddaje się kontroli przez Sąd. Oznacza to naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i 3 k.p.a. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie wysokości kosztów i stało się przyczyną uchylenia zaskarżonego postanowienia II instancji. Organ rozpoznając ponownie wniosek uwzględni powyższe okoliczności w trybie art. 127 w zw. z art. 138 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. jak w punkcie drugim wyroku, a o kosztach postępowania na mocy art. 200 p.p.s.a.