VI SA/Wa 2777/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. w M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu p o s t a n a w i a: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić skarżącemu O. w M. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z dnia 2 października 2015 r. O. w M.(dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania przez S. P. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania na rzecz strony skarżącej pracy na podstawie umów o świadczenie usług, do których zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy o zleceniu. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginałów lub notarialnie poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii dokumentów potwierdzających, że osoba, która w jej imieniu podpisała skargę, była umocowana do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej, tj. pełnego albo aktualnego odpisu z KRS, a także do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazane powyżej wezwania zostały prawidłowo doręczone stronie skarżącej w dniu 6 listopada 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 22 akt sądowych), co oznaczało, że termin do usunięcia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi upływał w dniu 13 listopada 2015 r. Strona skarżąca w dniu 9 listopada 2015 r. uiściła żądany wpis (vide: potwierdzenie WBD 218/122 - k. 20 akt sądowych). W dniu 16 listopada 2015 (data nadania przesyłki w placówce Urzędu Pocztowego) skarżący nadesłał akt powołania C. T. na Dyrektora O. w M. z dnia 14 lutego 2014 r. oraz pełnomocnictwo udzielone z dnia 17 lutego 2014 r. przez Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy M. N., na podstawie którego C. T., jako dyrektor O. w M. , został upoważniony do składania oświadczeń woli w zakresie praw i obowiązków majątkowych. Zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2016 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii aktu powołania M. N. na Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy - w terminie 7 dni - pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 8 lutego 2016 r. (vide: dowód potwierdzenia odbioru przesyłki - k. 30 akt sądowych). Ustosunkowując się do powyższego wezwania Sądu, strona skarżąca pismem z dnia 9 lutego 2016 r. poinformowała, że nie jest w posiadaniu oryginału ani poświadczonej za zgodność kopii aktu powołania M. N. na Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy. W związku z tym, strona skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu w uzupełnieniu braków formalnych skargi do 1 miesiąca. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Jak stanowi przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W świetle przepisu art. 46 § 1 p.p.s.a., skarga powinna być podpisana w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania podmiotu wnoszącego skargę, ujawnionym w KRS lub w innym stosownym dokumencie. W przeciwnym razie jest to brak formalny skargi podlegający usunięciu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. Nieusunięcie tegoż braku w terminie skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1337/04). Zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa. Jeżeli tego nie uczynił, pełnomocnictwo powinien dołączyć do pierwszego pisma przez siebie wnoszonego. Jak wynika z treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawnie w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Należy zauważyć, że powyższy siedmiodniowy terminy ma charakter ustawowy, a więc niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie przez sąd, gdyż możliwości takie, przewidziane w art. 84 p.p.s.a. odnoszą się tylko do terminów sądowych. Jednocześnie, warto wskazać, że wspomniany termin zaliczany jest do terminów prekluzyjnych w tym znaczeniu, że jego upływ sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny odrzuca wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ponadto, termin ten stanowi termin procesowy, a więc w razie jego uchybienia dopuszczalne jest przywrócenie go stronie skarżącej, o ile strona złoży stosowny wniosek. Należy zauważyć, że strona skarżąca otrzymała wezwanie do wykonania zarządzenia z dnia 6 listopada 2015 r. i winna je wykonać we wskazanym terminie, tj. nie później, niż do dnia 13 listopada 2015 r. Warto jednocześnie zauważyć, że już pismo strony skarżącej z dnia 16 listopada 2015 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu z KRS, zostało nadane po upływie wyznaczonego ustawowego terminu. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a o przedłużenie tego terminu. Artykuł 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny przewiduje obowiązek sądu odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Sąd stwierdza, że strona skarżąca nie zachowała terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a zatem już próba wykazania umocowania C.T. do działania w imieniu O. w M. podjęta była z uchybieniem terminu wyznaczonego przez Sąd. Nie dostrzegając powyższego uchybienia, Sąd wezwał zarządzeniem z dnia 27 stycznia 2016 r. do nadesłania aktu powołania M. N. na Komendanta Głównego Ochotniczych Hufców Pracy. Wezwanie zostało odebrane w dniu 8 lutego 2016 r. Pismem z dnia 9 lutego 2016 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi do 8 marca 2016 r. argumentując, iż nie jest w posiadaniu żądanego dokumentu. Jednocześnie, strona skarżąca wystąpiła z propozycją, aby to Sąd sam zwrócił się do Komendy Głównej Ochotniczych Hufców Pracy o nadesłanie wskazanego w wezwaniu dokumentu. Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że z art. 45 p.p.s.a. wynika, że pismo w postępowaniu sądowym (pismo strony) obejmuje wnioski i oświadczenia woli. Chodzi tu zatem o pismo strony postępowania sądowoadministracyjnego. Stroną postępowania toczącego się przed Sądem jest O. w M. Zgodnie z art. 57 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy wskazane w pkt 1-3 § 1 tego artykułu. Zatem, strona skarżąca wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi winna była wykonać zarządzenie Sądu we wskazanym terminie (jest to jej obowiązek), a nie żądać od Sądu, by ten występował z zapytaniem do podmiotów trzecich. W tej sytuacji, Sąd uznał, że strona skarżąca nie uzupełniła w terminie braków formalnych skargi, co stanowi przesłankę do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzekając o zwrocie stronie skarżącej kwoty 200 złotych, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.