VI SA/Wa 2779/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. z siedzibą w [...] i G. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług postanawia 1. umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie; 2. zwrócić skarżącej – S. z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego. Pismem z dnia 15 września 2015 r. S. i G. M., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy o świadczenie usług. Następnie pismem z dnia 15 października 2015 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa złożoną w niniejszej sprawie skargę. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o umorzenie postępowania w stosunku do S. Pismem z dnia 15 stycznia 2016 r., pełnomocnik strony skarżącej wskazał na wezwanie Sądu, że oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone również w imieniu G. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 ww. ustawy, skarżący może rozporządzać skargą. Oznacza to, że może zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że zmierzałoby to do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wówczas Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie oświadczenie o cofnięciu skargi zostało złożone pismem z dnia 15 października 2015 r. Sąd uznał, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, które czyniłyby wniosek skarżących niedopuszczalnym. W związku z powyższym, cofnięcie skargi należało uznać za dopuszczalne i prawnie skuteczne. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.