VI SA/Wa 278/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi D.Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...]Minister Transportu utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...]omawiającą spółce D.Sp. z o.o. z siedzibą w Z. - zwanej dalej skarżącą - wyrażenia zgody na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd - ciągnik samochodowy marki [...] typ [...][...]numer identyfikacyjny pojazdu [...] - w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. zatytułowanym "Podanie" skarżąca, D. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. wystąpiła do Ministra Transportu i Budownictwa z wnioskiem o udzielenie odstępstwa od warunków technicznych dla pojazdu - ciągnik samochodowy marki [...] typ [...][...]- w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. W dniu [...] maja 2006 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia posiadanej w sprawie dokumentacji, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Pismem z dnia [...] lipca 2006 r. organ poinformował spółkę o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych notatki służbowej, w dniu [...] sierpnia 2006 r. w rozmowie telefonicznej skarżąca poinformowała organ, iż rezygnuje z prawa osobistego stawienia się w celu weryfikacji dokumentów i w związku pouczono ją o tym, iż decyzja zostanie wydana na podstawie posiadanej przez organ dokumentacji. Po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., Nr [...] Minister Transportu odmówił skarżącej wyrażenia zgody na udzielenie odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać należący do spółki pojazd w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie. W uzasadnieniu decyzji, wskazując na treść art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) oraz § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) organ zważył, iż pojazdy samochodowe wyposażone w kierownicę po prawej stronie, przystosowane do ruchu lewostronnego, nie odpowiadają obowiązującym przepisom, a ponadto zagrażają bezpieczeństwu i naruszają porządek ruchu. Zdaniem organu umieszczona po prawej stronie kierownica pojazdu w ruchu prawostronnym nie zapewnia dostatecznego pola widzenia kierowcy i utrudnia posługiwanie się urządzeniami pojazdu. Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W piśmie tym zarzuciła organowi, iż przy ocenie zaistniałego w sprawie stanu faktycznego nie wziął pod uwagę całego materiału dowodowego, a w szczególności argumentu dotyczącego świadczenia przez spółkę usług transportowych na terytorium całej Unii Europejskiej ze wskazaniem na obszar Wielkiej Brytanii. Rozpoznając wniosek Minister Transportu nie znalazł podstaw do uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. i w rezultacie decyzją z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] utrzymał ją w mocy. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 67 ust. 1 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.). Pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na ww. decyzję z dnia [...] września 2006 r., zarzucając organowi naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 67 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 77 i 107 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko pełnomocnik skarżącej podniósł, iż w przedmiotowej sprawie organ rozstrzygający wydał decyzje bez właściwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz z całkowitym pominięciem faktów podnoszonych przez skarżącego, które to jego zdaniem mają decydujący wpływ na ocenę wniosku. Ponadto, organ w sposób lakoniczny uzasadnił decyzję odmowną. Nie wyjaśnił motywów swojego rozstrzygnięcia, co więcej nie dokonał wnikliwego wyjaśnienia okoliczności niniejszego przypadku. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób całkowicie dowolny, bez podstawy prawnej i faktycznej. W związku z zarzutami skarżącej Minister Transportu w odpowiedzi na skargę podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga D. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. w świetle przedstawionego w sprawie stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej zaskarżona decyzja Ministra Transportu z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] nie narusza prawa. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 66 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.) zgodnie z którym pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego, nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę, oraz zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy, jak i łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu. Zgadnie z art. 67 wyżej cyt. ustawy Minister właściwy do spraw transportu może w indywidualnych, uzasadnionych przypadkach zezwolić na odstępstwo od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać pojazdy. Mając na uwadze zarzuty skargi oraz dokonując analizy zaistniałego w sprawie stanu faktycznego przez pryzmat obowiązujących w omawianym zakresie przepisów prawa, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz zawarte w skierowanej do Sądu odpowiedzi na skargę. Jak wynika z treści art. 16 ust. 1 ustawy o ruchy drogowym w Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Oznacza to obowiązek jazdy prawą stroną drogi, możliwie blisko prawej krawędzi jezdni. Umieszczenie kierownicy po prawej stronie w warunkach ruchu prawostronnego będzie miało decydujący wpływ na pogorszenie bezpieczeństwa na drodze, bowiem utrudnia, a niekiedy nawet uniemożliwia bezpieczne wykonywanie podstawowych manewrów, jakimi są wyprzedzanie w ruchu drogowym, czy też manewru omijania. Praktyka wskazuje, iż przy wykonywaniu tego typu manewrów kierujący pojazdem obowiązany jest przed wyprzedzaniem upewnić się, czy ma odpowiednią widoczność i dostateczne miejsce do wyprzedzania bez utrudnienia komukolwiek ruchu. Bezpieczne wykonanie manewru wymusza obowiązek wysunięcia się pojazdem poza obrys pojazdu poprzedzającego celem obserwacji drogi przed tym pojazdem i określenia odległości od innych uczestników ruchu, ich prędkości i całokształtu warunków drogowych. Wiąże się to z koniecznością posiadania dostatecznego pola widzenia przez kierującego pojazdem wyprzedzającym gdyż niejednokrotnie rodzi ryzyko zderzenia czołowego z pojazdem nadjeżdżającym z przeciwka. Wykonanie powyższych czynności przez kierowcę prowadzącego pojazd wyposażony w układ kierowniczy usytuowany po prawej stronie będzie wysoce utrudnione. Ponadto, jak zauważył organ, pojazd przystosowany do ruchu lewostronnego nie ma zapewnionego dostatecznego pole widzenia kierowcy w ruch prawostronnym z powodu nieodpowiedniego układy wycieraczek przedniej szyby. Kierując w ruch prawostronnym pojazdem do niego nie przystosowanym z racji umiejscowienia kierownicy po prawej stronie kierujący zmuszony jest do obserwacji drogi w zasadniczej jej części przez szybę pasażera, co nie zapewnia mu prawidłowego pola widzenia, ponieważ szyba ta za względu na układ wycieraczek nie jest w dostatecznie dużym zakresie oczyszczana. Przedstawione powyżej okoliczności w pełni uzasadniają decyzje Ministra Transportu, który odmawiając, w tej konkretnej sprawie, odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinien odpowiadać pojazd w zakresie umieszczenia kierownicy po prawej stronie słusznie uznał, iż powyższe odstępstwo może powodować zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Konfrontując ze sobą ogólny interes społeczny wynikający z troski o właściwe zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego, ochronę życia i zdrowia wszystkich uczestników tego ruchu oraz słuszny interes strony, organ trafnie przyznał prymat interesowi społecznemu twierdząc, iż ewentualne korzyści finansowych po stronie skarżącej związane z obniżeniem kosztów utrzymania pojazdu, względnie stworzenie dodatkowo dwóch miejsc pracy dla polskich kierowców, którzy obsługiwaliby przedmiotowym pojazdem przewozy na terenie Wielkiej Brytanii nie mogą być przedkładane ponad zagrożenie, jakie stwarza dla innych uczestników ruchu pojazd poruszający się w ruchu prawostronnym z kierownicą umieszczoną po prawej stronie. Również argument skarżącego, iż pojazd miałby wykonywać przewozy wyłącznie na terytorium Wielkiej Brytanii i częściowo na terytorium Francji, a nie w Polsce w ocenie Sądu nie mógł mieć wpływu na decyzję organu gdyż nie przemawiał za wyrażeniem zgody na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnego Sąd uznał, iż Minister Transportu orzekający w sprawie działał z poszanowanie powszechnie obowiązujących zasad postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz podjął wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i 77 kpa). Poczynione w trakcie postępowania ustalenia znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowy (art. 80 kpa). Nie pominięto żadnego z dostępnych dowodów (art. 75 kpa), a dokonana w oparciu o nie ocena znajduje wyraz w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji (art. 107 kpa). Ponadto w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym zastosowano właściwie prawo materialne. Znaczyć należy, iż w trakcie prowadzonego postępowania skarżąca świadomie zrezygnowała z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do swoich roszczeń, o czy stanowi notatka służbowa pracownika organu znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę.