VI SA/Wa 2792/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. T. na działalność Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. Z. T. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działanie Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – Koordynatora w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej. Z akt sprawy wynika, że skarżący w dniu 9 stycznia 2014 r. złożył do Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa skargę na Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – A. J., której zarzucił, że w trakcie rozpatrywania jego skargi na Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa wielokrotnie rażąco złamał obowiązujące prawo w tym naruszył interes skarżącego. Ponadto, zarzucił Krajowemu Rzecznikowi, że ten nie rozpatrzył całego zebranego materiału dowodowego, postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem, a wydana "decyzja umarzająca postępowanie wyjaśniające" wydana jest niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2014 r. organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie wskazując, iż skarga na Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – A. J. została rozpoznana przez Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa - Koordynatora, który w dniu 25 czerwca 2014 r. zawiadomił skarżącego o odmowie załatwienia jego skargi z dnia 9 stycznia 2014 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 5 sierpnia 2014 r. Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej – Koordynator wskazał przede wszystkim na jej niedopuszczalność, bowiem zgodnie z podglądami doktryny i judykatury, w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2014 r., poz. 183) – dalej: "k.p.a." skarżącemu nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu ani na wynik tego postępowania. O powyższym skarżący został poinformowany przy doręczeniu zawiadomienia o załatwieniu skargi z dnia 25 czerwca 2014 r. Skarżący pismem z dnia 5 sierpnia 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – Koordynatora, zarzucając mu rażące łamanie obowiązującego prawa, w tym naruszenie interesu skarżącego (np. art. 227). W treści skargi skarżący nie wskazał podstaw swoich roszczeń oraz konkretnych uchybień, jakich miały dopuścić się organy Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rozstrzygając w niniejszej sprawie, należy na wstępie wyraźnie wskazać, że przed przystąpieniem do oceny zasadności każdej skargi, Sąd ma obowiązek zbadać, czy przedstawiona mu sprawa należy do drogi sądowej, a więc czy mieści się w granicach objętych kontrolą sądową. Sąd administracyjny sprawuje bowiem sądową kontrolę działalności administracji publicznej tylko w granicach prawem określonych. W tej sytuacji, rozpoznając niniejszą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności obowiązany był zbadać, czy przedmiot skargi należy do właściwości sądów administracyjnych. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez te sądy, zostały określone wprost w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności organów administracji publicznej. Wyraźne określone w Konstytucji RP granice właściwości rzeczowej sądów administracyjnych znalazły swoje potwierdzenie w przepisach ustaw reformujących sądownictwo administracyjne, a więc ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."), jak również ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zakres kontroli sądowej sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej skarga została złożona na działanie Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – Koordynatora, któremu skarżący zarzucił rażące łamanie obowiązującego prawa, w tym naruszenie interesu skarżącego (np. art. 227 k.p.a.). Zastrzeżenia skarżącego dotyczą nieprawidłowości związanych z rozpoznaniem jego skargi z dnia 9 stycznia 2014 r. na Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej – A. J., nie dotyczą zaś rozstrzygnięć organów Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Wobec powyższego, Sąd uznał, że podstawę złożonej w niniejszej sprawie skargi, stanowi art. 227 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy. Przyjmuje się, że przedmiotem skargi może być każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej, oraz ich pracowników i funkcjonariuszy. W postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1427/12, LEX nr 1218324, wskazano, że przedmiotem skargi mogą być także inne okoliczności niewymienione w powyższym przepisie, z których wynika niezadowolenie z działania lub zaniechania organu. Materia objęta przepisem art. 227 k.p.a. dotyczy skargi powszechnej, która uruchamia samodzielne, jednoinstancyjne postępowanie administracyjne uproszczone, kończące się zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi. W myśl art. 228 k.p.a. skargi składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia, natomiast właściwość tych organów określa art. 229 i 230 k.p.a. Z powyższych przepisów wynika wyraźnie, że postępowanie skargowe prowadzone jest wyłącznie przez organy administracji publicznej, tak więc do organu właściwego, a nie sądu administracyjnego, należy kierować pisma zawierające spostrzeżenia o nieprawidłowościach popełnionych przez organy, czy jego pracowników. Sąd administracyjny nie jest zatem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych. Skarga na działalność organu administracji publicznej wniesiona w trybie art. 227 k.p.a. nie stanowi bowiem żadnego z aktów, czy czynności wymienionych w cytowanym powyżej art. 3 § 2 p.p.s.a., a nadto brak jest przepisu szczególnego, który przewidywałby kontrolę sądową działania administracji publicznej w trybie skargowym. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, iż zawiadomienie z dnia 25 czerwca 2014r. o sposobie załatwienia skargi przez Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa – Koordynatora, nie podlega w żadnym zakresie kontroli sądu administracyjnego, a zatem skarga ulega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisów art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.