VI SA/Wa 2801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant st. ref. Paulina Stylińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2013 roku; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia na rzecz skarżącego A. G. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, działając na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej także: "K.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez A. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] w dniu [...] czerwca 2013 r., w sprawie ustalenia, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: od 5 lipca 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r., od 1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r., od 1 lipca 2009 r. do 2 września 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym oraz prawnym. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w [...] , Inspektorat w [...] pismem z dnia 30 stycznia 2013 r., uzupełnionym korespondencją z dnia 8 marca 2013 r. i 5 kwietnia 2013 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej na podstawie wpisu nr [...]. Rozpatrując wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] w dniu [...] czerwca 2013 r., wydał decyzję, w sprawie ustalenia, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności do 31 sierpnia 2007 r., od 1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2.008 r., od 1 lipca 2009 r. do 2 września 2012 r. Od tej decyzji zostało wniesione odwołanie do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. W treści odwołania skarżący oświadczył, że naliczenie składek nastąpiło w wyniku błędnego poinformowania przez urzędnika o organie właściwym do zawieszenia prowadzonej przez niego działalności. Skarżący nie uzyskuje znaczących przychodów z tytułu prowadzonej tylko sezonowo działalności gospodarczej oraz opłaca podatek dochodowy w formie karty podatkowej. Skarżący wyjaśnił, że o konieczności płacenia składek zdrowotnych z tytułu prowadzonej działalności został poinformowany po kilku latach prowadzenia tej działalności i dopełnił wszystkich obowiązków, o jakich miał wiedzę. Ponadto podkreślił, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza ma przede wszystkim na celu podniesienie atrakcyjności turystycznej rodzinnego miasta. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wskazał, że skarżący z dniem 5 lipca 2007 r. rozpoczął prowadzenie działalności pozarolniczej zarejestrowanej pod nr wpisu [...]. W dniu 7 grudnia 2011 r. dokumentacja o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej strony została przeniesiona z Urzędu Miasta w [...] do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) prowadzonej przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Organ odwoławczy stwierdził, że z danych CEIDG wynika, że skarżący dokonał zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej od 3 września 2012 r. wskazując przewidywany okres zawieszenia do dnia 1 lipca 2013 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wyjaśnił, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], Inspektorat w [...] korespondencją z dnia 30 stycznia 2013 r. i 8 marca 2013 r. przekazał, że skarżący w okresie od 5 lipca 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r. dokonał zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący sporządził dokumenty rozliczeniowe oraz opłacił składki na ubezpieczenie zdrowotne za lipiec, sierpień 2007 r. Skarżący nie zatrudniał pracowników oraz nie zgłaszał do ubezpieczenia osób współpracujących. Jednocześnie zgodnie z pismem ZUS z dnia 30 stycznia 2013 r. skarżący od 1 stycznia 1999 r. został zgłoszony jako emeryt pobierający świadczenie z [...]. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że osoba mająca zamiar podjąć się prowadzenia działalności gospodarczej, która podejmuje w tym celu czynności takie jak zarejestrowanie działalności gospodarczej, powinna zapoznać się z obowiązującymi w tej kwestii przepisami, które regulują jej prawa i obowiązki. Powoływanie się przez przedsiębiorcę na nieznajomość przepisów prawnych nie usprawiedliwia negatywnych tego konsekwencji dla strony. Odnosząc się do faktu rozliczania przez stronę podatku dochodowego w formie karty podatkowej Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zauważył, że podatnik rozliczał swoje przychody z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie skarżący przedstawił wprawdzie dokumenty potwierdzające, iż w latach 2009-2012 zgłaszał w Urzędzie Skarbowym w [...] przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże nie dokonał formalnie jej zawieszenia we właściwym organie ewidencyjnym. Tak więc zdaniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, zgłoszone przez stronę w Urzędzie Skarbowym przerwy w prowadzeniu działalności gospodarczej w okresach od 1 sierpnia 2009 r. do 30 czerwca 2010 r., od 1 września 2010 r. do 30 czerwca 2011 r., od 1 września 2011 r. do 30 czerwca 2012 r. nie wywołują skutków prawnych w zakresie braku obowiązku podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu w ww. okresach. Zdaniem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia wydając decyzję o podleganiu przez skarżącego ubezpieczeniu zdrowotnemu Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ wziął pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego sprawy, dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz zastosował właściwe w tej sytuacji przepisy prawa. Od decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] sierpnia 2013 r., strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że skarżący nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że skarżący podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresach: - od 5 lipca 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r., - od 1 lipca 2008 r. do 31 sierpnia 2008 r., - od 1 lipca 2009 r. do 31 sierpnia 2009 r., - od 1 lipca 2010 r. do 31 sierpnia 2010 r., - od 1 lipca 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r., - od 1 lipca 2012 r. do 31 sierpnia 2012 r., 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że narusza ona prawo, gdyż skarżący posiada ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Świadczenie jakie uzyskuje z tego tytułu wynosi obecnie [...] zł brutto (decyzja z dnia [...] lutego 2013 r.). Zarówno obecne świadczenie jak i uzyskiwane do roku 2009 świadczenie emerytalne, nigdy nie przekraczało kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący opłacał podatek dochodowy w formie karty podatkowej, nadto, uzyskiwał przychody nieprzekraczające 50% kwoty najniższej emerytury. Spełniając wszystkie przesłanki określone w art. 82 ustawy o świadczeniach, skarżący nie podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego gdyby jednak przyjąć, że nie był on zwolniony z obowiązku odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne od prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie art. 82 ustawy o świadczeniach, ustalenia organu odwoławczego wskazujące, że skarżący prowadził działalność gospodarczą przez cały okres od 1 lipca 2009 r. do 2 września 2012 r., są również błędne i naruszają przepisy prawa materialnego. Skarżący wyjaśnił, że prowadził działalność sezonową, w miesiącach letnich (lipcu i sierpniu), polegającą na świadczeniu usług przewozu bryczką. Wykazał przy tym, że począwszy od lipca 2007 r. do sierpnia 2012 r., pismami kierowanymi do Urzędu Skarbowego w [...] , regularnie, informował o podjęciu z początkiem lipca i zakończeniu z końcem sierpnia każdego roku prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Powołując się na art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, dalej także: "ustawa o swobodzie działalności") oraz uchwałę Sądu Najwyższego z 6 grudnia 1991 r., (sygn. akt III CZP 117/91) skarżący stwierdził, że nie można uznać, że prowadził on działalność gospodarczą w latach 2007-2012, w innych miesiącach letnich ( lipiec i sierpień) każdego roku, skoro faktycznie takiej działalności nie wykonywał, a organ tego nie wykazał. Tym samym nie można obciążyć skarżącego obowiązkiem odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne od prowadzonej działalności gospodarczej za okresy, w których żadnej działalności nie prowadził. Ewentualny zarzut niedopełnienia administracyjnego obowiązku zgłoszenia zawieszenia działalności nie może powodować skutku sprzecznego ze stanem faktycznym. Zdaniem skarżącego dokonane w tym zakresie przez organ ustalenia są sprzeczne ze stanem faktycznym i naruszają wyrażoną w art. 7 K.p.a.) zasadę prawdy obiektywnej. Skarżący ponadto podniósł, że jest emerytem, działalność polegająca na świadczeniu przewozów bryczką w ciągu dwóch letnich miesięcy w skali roku nie przynosiła mu dochodów i traktował ją niemal hobbystycznie. Nie można zatem do niego stosować tej samej miary co do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w większej skali i wymagać by był on tak samo zaznajomiony ze skomplikowanymi i często zmieniającymi się przepisami prawa. Skarżący w dobrej wierze za każdym razem składał do urzędu skarbowego informacje o wznowieniu i zawieszeniu działalności. Nie mógł przy tym przypuszczać, że składane do urzędu skarbowego informacje o zawieszeniu działalności w latach 2009, 2010, 2011 i 2012 nie będą skuteczne, skoro podobne informacje, składane w 2007 i 2008 r., zostały uznane za prawnie skuteczne. W tym zakresie, decyzje organów administracji, odmawiające skuteczności składanych zawiadomień o zawieszeniu działalności w latach 2009-2012, prowadzą do podważenia zaufania obywatela do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.). Skarżący w tej sytuacji nie może ponosić skutków decyzji sprzecznej z prawem i stanem faktycznym przedmiotowej sprawy. Wydana w tym przypadku decyzja organu jest sprzeczna ze słusznym interesem skarżącego, a także z ogólnie rozumianym interesem społecznym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. |Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: | |Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego, przy | |czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. | |270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. | |Skargę w tej sprawie należało uwzględnić, gdyż Prezes NFZ, który w myśl zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego (art. 15| |kpa), skutkiem odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej obowiązany był rozpoznać sprawę na nowo w jej całokształcie, wyjaśniając | |stosownie do przepisów art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa wszystkie istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia okoliczności | |faktycznoprawne, nie wywiązał się z tego zadania. Utrzymał bowiem w mocy decyzję organu I instancji, która wywołuje uzasadnione | |wątpliwości co do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i jego oceny w świetle mających zastosowanie przepisów prawa. W kompetencjach | |Sądu nie leży czynienie ustaleń faktycznych, czy uzupełnianie kontrolowanej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy. Sąd może jedynie | |zbadać/skontrolować ustalenia i oceny poczynione przez organ w kontekście obowiązującego prawa. Jeżeli tych ustaleń i ocen w decyzji | |brak, kontrola taka jest niemożliwa, a decyzja podlega uchyleniu. Tak też stało się w niniejszej sprawie. | |Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawnej skutku braku zawieszenia przez skarżącego prowadzonej działalności | |gospodarczej, w trybie art. 14a ustawy o swobodzie działalności. Nie jest przy tym sporny w badanej sprawie stan faktyczny dotyczący | |udokumentowania przez skarżącego faktu sezonowego prowadzenia działalności we wskazanych wyżej okresach letnich – poczynając od 2007 r.| |do 2012 r. włącznie. Powyższe znajduje swoje potwierdzenie w ewidencji Urzędu Skarbowego w [...], której to okoliczności organ nie | |kwestionuje. | |Skarżący wskazując w swoim stanowisku na okresy prowadzonej działalności gospodarczej podkreśla, iż od momentu rozpoczęcia ww. | |działalności za każdym razem zgłaszał fakt jej rozpoczęcia oraz zakończenia, co miało miejsce jeszcze gdy instytucji formalnego | |zawieszania prowadzenia działalności nie było. Z uwagi na jej zbieżny charakter i uwarunkowania z tymi na jakich działalność tę | |skarżący wykonywał pod rządami przepisów przewidujących jej zawieszenie, determinowało to podobne zachowanie we wszystkich okresach | |prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, tj. zarówno po wprowadzeniu instytucji zawieszania działalności, jak i w | |okresie wcześniejszym. | |Organ odwoławczy (za organem I instancji) uznał, że uzyskanie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej powodowało powstanie | |domniemania prowadzenia takiej działalności, co oznacza, że wykazanie usprawiedliwionych przerw (a więc obalenie tego domniemania) | |spoczywało na skarżącym, z uwzględnieniem przyczyn niedokonania przez niego formalnego zawieszenia prowadzonej działalności we | |właściwym organie ewidencyjnym. | Na wstępie dokonywanej przez Sąd oceny prawnej zaskarżonej decyzji wskazać należy na treść przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, w brzmieniu obowiązującym od 20 września 2008 r., zgodnie z którym obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Należy mieć także na uwadze treść art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach w zw. z art. 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu obowiązującym od 20 września 2008 r. zgodnie z którym obowiązkowemu ubezpieczeniu emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby prowadzące działalność gospodarczą od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy o swobodzie działalności oraz art. 14a ust. 1 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności. Zdaniem Sądu, w oparciu o powyższe regulacje należy przede wszystkim poszukiwać rozstrzygnięcia przedstawionego wyżej problemu prawnego, sprowadzającego się do oceny, czy w przypadku nieosiągania dochodów z działalności gospodarczej w wyniku jej faktycznego nieprowadzenia w określonych okresach, przedsiębiorca będący osobą fizyczną jest bezwzględnie zobowiązany dokonać stosownego zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej informacji o zawieszeniu jej wykonywania, aby skuteczni móc się zwolnić go z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. W badanej sprawie organy obu instancji utożsamiają wpisanie do ewidencji działalności gospodarczej daty jej rozpoczęcia z datą podjęcia takiej działalności w rozumieniu faktycznym i jej prowadzeniem aż do dnia wykreślenia tego wpisu, wskazując jednocześnie, że wpisanie do ewidencji daty podjęcia działalności gospodarczej rodzi domniemanie jej prowadzenia, aż do dnia wykreślenia z ewidencji. W ocenie Sądu domniemanie takie może jednak zostać obalone, z tym że ciężar dowodu spoczywa na osobie wywodzącej z niego skutki prawne. W rozpatrywanej sprawie skarżący wskazał na dowody potwierdzające faktyczne okresy prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, które to dowody nie zostały przez organy w zakwestionowane. W takiej sytuacji nadawanie bezwzględnego znaczenia wykazanemu w ewidencji okresowi prowadzenia działalności gospodarczej, bez możliwości skorygowania tego okresu na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu dowodowym jest niezasadne. Przede wszystkim należy wskazać, że zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Z tego powodu wpisowi nadawano zawsze charakter deklaratoryjny, a nie - konstytutywny. Nie kreował on również bytu prawnego przedsiębiorcy. Określanie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone. Nie chodzi więc o niedopuszczalność korygowania czasokresu prowadzenia działalności gospodarczej wynikającego z wpisu do ewidencji, lecz o powiązanie takiej czynności z wynikami postępowania dowodowego. Na konieczność takiego właśnie interpretowania analizowanych przepisów wskazuje literalne brzmienie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, który mówi o osobach "prowadzących działalność pozarolniczą", a nie o osobach, które uzyskały wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W przedmiotowej sprawie powołane przez skarżącego i udokumentowane okresy działalności sezonowej jednoznacznie wskazują na jej prowadzenie w ograniczonym ścisłymi ramami czasowymi zakresie, zatem to ich, a nie hipotetycznej działalności skarżącego, dotyczy dyspozycja powołanego wyżej przepisu prawa. Reasumując, ocena czy stan faktyczny niewykonywania działalności gospodarczej ma wpływ na podleganie temu obowiązkowi powinna zostać poprzedzona stosownym ustaleniem organu, w wyniku którego dowody przedstawione w tym zakresie przez skarżącego zostaną ocenione i potwierdzone (lub nie). Dokonując subsumpcji stwierdzonego stanu faktycznego sprawy do obowiązującego stanu prawnego należało jednak uwzględnić wszelkie okoliczności sprawy, w tym także zamiar (wolę) osoby prowadzącej działalność gospodarczą oraz jej uwarunkowania. W szczególności przerwy w rzeczywistym wykonywaniu działalności gospodarczej bezpośrednio związane z jej sezonowością, jako istotną cechą tej działalności, powinny być uwzględniane przy stwierdzaniu okresów podlegania/niepodlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego w sytuacji, gdy przerwy te były istotą i charakterystyczną cechą prowadzonej sezonowo przez skarżącego działalności i kontynuacji po zmianie w 2008 r. przepisów ustawy o swobodzie działalności. Działalność ta, ze względu na swoje uwarunkowania (w szczególności miejsce wykonywania, zakres i asortyment usług), jak również sposób opodatkowania jest tego rodzaju, że niewątpliwie należało uznać obiektywną niemożliwość jej wykonywania przez cały rok. Mając powyższe na uwadze, w ponownie przeprowadzonym postępowaniu, organ podejmie ustalenia w kwestii faktycznego wykonywania działalności gospodarczej przez skarżącego i ustali okresy podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego, precyzując je w świetle mających zastosowanie – wyżej przytoczonych przepisów prawa. Dokonując tych ustaleń organ winien wziąć także pod uwagę wskazaną przez skarżącego okoliczność, iż posiada on ustalone prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, której wysokość, jak również uzyskiwanego do roku 2009 świadczenia emerytalnego, nie przekracza kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę, oraz fakt, iż z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej skarżący uzyskiwał przychody nieprzekraczające 50% kwoty najniższej emerytury - pod kątem spełniania przez niego przesłanek, określonych w art. 82 ustawy o świadczeniach. Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.