VI SA/Wa 281/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący J. P., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego skargę na decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Następnie pismem z dnia [...] maja 2010 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku stwierdził, iż uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 11.500 złotych stanowi dla jego firmy realne zagrożenie powstania nieodwracalnych skutków, przejawiających się utratą płynności finansowej i niemożnością dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Dodał, że w wyniku ukierunkowanych na jego firmę licznych kontroli drogowych przeprowadzanych przez upoważnione służby Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, decyzjami nakładano na niego kary pieniężne, które utrzymywane były w mocy, ale też podlegały uchylaniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku, niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim wypadku, chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), kiedy nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05). Należy podkreślić, że to do obowiązków skarżącego należy wskazanie konkretnego niebezpieczeństwa lub konkretnej szkody, mogących powstać na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast we wniosku skarżącego poza stwierdzeniem, że wykonanie nałożonej kary spowoduje między innymi utratę płynności finansowej i w konsekwencji uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności, brak jest jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby na trudną sytuację finansową prowadzonej przez niego firmy. Przepis art. 61 p.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie wykazał, że w sytuacji, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji postanowienia.