VI SA/Wa 281/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. sekr. sąd. Paulina Paczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, działając na podstawie art. 102, art. 103 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.) - dalej p.w.p. oraz art. 98 kpc w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., oddalił wniosek A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: [...]nr [...] oraz przyznał [...] prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w S. (dalej uprawniony) od A. Sp. z o.o. kwotę 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stan sprawy przedstawiał się następująco. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r., Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz [...] prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. prawa z rejestracji na wzór przemysłowy pt.: [...], z pierwszeństwem od dnia [...] lipca 2005 r. W dniu [...] sierpnia 2007 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - dalej skarżąca spółka, wystąpiła do Urzędu Patentowego RP - dalej także UP RP, z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: [...]. Jako podstawę swojego żądania wskazała art. 102 ust. 1, art. 103 ust. 1 p.w.p., podnosząc brak nowości spornego wzoru. Swój interes prawny wywiodła z faktu, że wprowadza do obrotu gospodarczego [...] z nałożoną folią [...], w tym także [...] o cechach objętych spornym prawem z rejestracji, zatem w jej ocenie, sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej skarżącej spółce swobody działalności gospodarczej, przy czym strony są konkurentami na rynku [...]. Ponadto skarżąca spółka wskazała, iż uprawniony wezwał ją do zaprzestania naruszania prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Na dowód braku nowości spornego wzoru, skarżąca przedłożyła [...]. W odpowiedzi, uprawniony zakwestionował wartość dowodową przedłożonych materiałów. Podniósł, że żaden z przeciwstawionych materiałów nie przedstawia przedmiotowego wzoru, tj. nie przedstawia postaci wzoru przedstawionej w dokumentacji zgłoszeniowej. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2010 r., Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, oddalił wniosek skarżącej spółki o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: [...]. W uzasadnieniu, powołując się na brzmienie definicji wzoru przemysłowego, wskazanej w art. 102 ust. 1 p.w.p., organ podniósł, iż przedmiotem porównania wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów, tj. postać zarejestrowana i postacie jej przeciwstawione Mając na względzie powyższe, zdaniem UP RP, sporny wzór należało rozumieć jako: [...]. W świetle tak przedstawionego opisu spornego wzoru [...], Urząd Patentowy RP stwierdził, że przedłożone przez skarżącą spółkę ww.materiały, nie świadczą o braku nowości odmiany spornego wzoru przemysłowego o barwie białej z odcieniami, w rozumieniu art. 103 ust. 1 p.w.p., bowiem żaden z przeciwstawionych materiałów nie ujawnił przedstawionej na rysunku dokumentacji zgłoszeniowej konkretnej [...]. W skardze na powyższą decyzję, złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. Sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzuciła naruszenie art. 102 ust. 1 oraz art. 103 ust. 1 p.w.p. Skarżąca spółka uzasadniając powyższe zarzuty, wskazała, iż rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP błędnie wywiódł ze zgromadzonego materiału dowodowego, iż nie świadczy on o braku nowości spornego wzoru. W jej ocenie, wzór mający postać [...] nie posiada również cechy "indywidualności," o której jest mowa w art. 102 ust. 1 oraz w art. 103 ust. 1 p.w.p. Skarżąca spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji, nie wskazując jednakże żadnych okoliczności na poparcie swojej tezy. W odpowiedzi, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej zajęte stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podkreślając, że Urząd Patentowy RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Ponadto, zgodnie z ustalonym orzecznictwem, które znalazło wyraz w art. 2551 ust. 3 pkt 5 p.w.p., to do wnioskodawcy należy wskazanie środków dowodowych. W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2012 r. pełnomocnik organu poinformował, iż prawo ochronne z rejestracji wzoru przemysłowego [...] wygasło w dniu [...] lipca 2010 r., jednak decyzja w tym przedmiocie jest nieprawomocna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sporne prawo ochronne zostało udzielone z pierwszeństwem od [...] lipca 2005 r. decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. Wniosek o unieważnienie został złożony [...] sierpnia 2007 r., a jego podstawę prawną stanowiły przepisy art. 102 ust. 1 i art. 103 ust. 1 p.w.p. Stosownie do przepisów art. 89 ust. 1 w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji rozpatruje Urząd Patentowy RP w trybie postępowania spornego. W ocenie Sądu organ słusznie uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Jest on bowiem przedsiębiorcą, świadczącym usługi w zakresie nakładania na [...] folii [...], a więc wprowadza do obrotu gospodarczego [...], w tym także [...] o cechach objętych spornym prawem z rejestracji, tak więc sporne prawo z rejestracji prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej prawnie działalności gospodarczej. Ponadto strony są konkurentami na rynku [...]. Interes prawny wnioskodawcy znajduje umocowanie również w fakcie, że uprawniony pismem z dnia [...] lipca 2007 r. wezwał go do zaniechania naruszenia prawa z rejestracji spornego wzoru. Podstawą prawną rozstrzygnięcia wniosku o unieważnienie przedmiotowego prawa były wskazane we wniosku przepisy, w brzmieniu obowiązującym w dniu zgłoszenia wzoru do rejestracji, a więc w tekście obowiązującym od dnia ... Art. 102 pwp zawiera definicję wzoru przemysłowego. 1. Wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. 2. Wytworem jest każdy przedmiot wytworzony w sposób przemysłowy lub rzemieślniczy, obejmujący w szczególności opakowanie, symbole graficzne oraz kroje pisma typograficznego, z wyłączeniem programów komputerowych. 3. Za wytwór uważa się także: 1) przedmiot składający się z wielu wymienialnych części składowych umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie (wytwór złożony); 2) część składową, jeżeli po jej włączeniu do wytworu złożonego pozostaje widoczna w trakcie jego zwykłego używania, przez które rozumie się każde używanie, z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy; 3) część składową, jeżeli może być przedmiotem samodzielnego obrotu. 4. W przypadku wzoru stosowanego lub zawartego w części składowej wytworu złożonego, w rozumieniu ust. 3 pkt 1, ocena nowości i indywidualnego charakteru dotyczy tylko jego widocznych cech. Jak wynika z definicji przedmiotem porównania wzorów przemysłowych są postacie ich wytworów tj. postać zarejestrowana i postać jej przeciwstawiona. Z treści opisu zgłoszeniowego wynika, że przedmiotowy wzór przemysłowy został określony jako [...]. Wzorem rozwiązań przyjętych w dyrektywie 98/71 WE Parlamentu Europejskiego, Rada UE z 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz. Urz. WE z 28 października 1998 r., L. 289, s. 28) art. 102 ust. 1 p.w.p. definiuje wzór przemysłowy jako nową i posiadającą indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadaną mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Z przepisu tego wynika, że wzór przemysłowy stanowi "postać wytworu" tzn. jego forma, wygląd, a więc nie sam produkt. Przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej nie zawierają definicji postaci wytworu. Jednakże sformułowanie zawarte w art. 102 ust. 1 p.w.p. "postać wytworu" i dobór cech tj. linie, kontury, kształty, kolorystyka, struktura, materiał wytworu, ornamentacja wskazuje, że ową "postać wytworu" należy utożsamiać z jego wyglądem. W tej sytuacji nie budzi wątpliwości Sądu, że we wzorze przemysłowym chroniony może być tylko aspekt zewnętrzny produktu. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu niesporne jest, że wzór dotyczy postaci wytworu, jeżeli odnosi się do zewnętrznych, podlegających percepcji zmysłowej (głównie wzrokowej) elementów wytworu. To właśnie możliwość percepcji wzrokowej wzoru przez zwykłego (końcowego) użytkownika powinna decydować o tym, czy mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym (por. E. Nowińska [w:] E. Nowińska, U. Romińska, M. du Vall, Prawo własności przemysłowej, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2007). Przez zwykłe używanie rozumie się przy tym każde używanie przez użytkownika końcowego z wyłączeniem konserwacji, obsługi lub naprawy. Zaznaczyć należy również, że ochronie podlega nie tylko cały wytwór, ale i jego części. Przy czym słowo "część" na gruncie ustawy można rozumieć trojako. Po pierwsze, częścią jest element wzoru stanowiący jego część składową, element konstrukcji, jeżeli po włączeniu do wytworu pozostaje widoczny w trakcie procesu zwyczajnego użytkowania. Po drugie, ochronie podlegają "części" tzw. wytworu złożonego. Wytworem złożonym jest wytwór składający się z wielu wymienialnych części, umożliwiających jego rozłożenie i ponowne złożenie. Po trzecie, częścią mogą być elementy stanowiące przedmiot samodzielnego obrotu. Skoro jak wyżej wskazano we wzorze przemysłowym ochronie podlega jedynie jego wgląd to słusznie przyjął Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji, że porównywana postać zarejestrowanego wzoru jest określona przez ujawnioną na rysunku dokumentacji zgłoszeniowej konkretną fakturę [...] Podstawą unieważnienia przedmiotowego wzoru przemysłowego [...] w ocenie wnioskodawcy miał być brak nowości przedmiotowego wzoru. Zgodnie z art. 103 ust. 1 p.w.p. wzór uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, przy czym wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego nieistotnymi szczegółami. Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z dnia 29 lutego 2012 r. o sygn. akt II GSK 76/11 1. Brak nowości stanowi podstawę unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego pod warunkiem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: a) przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, został publicznie udostępniony identyczny wzór przemysłowy, b) wcześniejsze publiczne udostępnienie wzoru nastąpiło przez jego stosowanie, wystawienie lub w innych sposób, c) publiczne udostępnienie wzoru mogło dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. 2. W sprawach o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących podstawę unieważnienia prawa wyłącznego. 3. Dowodami publicznego udostępnienia wzoru przez wprowadzenie go do obrotu mogą być m. in. oznaczone datą faktury sprzedaży produktów, w których zastosowano identyczny wzór w porównaniu ze spornym wzorem. Jak wyżej wskazano to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia braku nowości wzoru przemysłowego. Jak wynika z akt administracyjnych wnioskodawca przedłożył szereg materiałów mających świadczyć o braku nowości przedmiotowego wzoru. Były to: [...] nie świadczą o braku nowości odmiany spornego wzoru przemysłowego [...]. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do przedstawionych materiałów świadczących według wnioskodawcy o braku nowości przedmiotowego wzoru i wyjaśnił dlaczego nie świadczą one o braku nowości wzoru przemysłowego [...]. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela powyższe rozważania organu i wskazuje, że organ słusznie uznał, że: [...] nie posiadają daty ich wydania, a ponadto nie ujawniają postaci spornego wzoru w jej wyżej podanym rozumieniu. Przedłożone faktury, zlecenia, cenniki i oferty z 2005 r. nie ujawniają żadnych postaci wzorów, których dotyczą. Natomiast wydruki ze strony internetowej [...] zawierające próbki [...] nie tylko nie ujawniają postaci spornego wzoru w jej wyżej podanym rozumieniu, ale także pochodzą z okresu po dacie jego zgłoszenia do rejestracji. Ponadto, wezwanie przednaruszeniowe dotyczy naruszania spornego wzoru po dacie jego zgłoszenia do rejestracji, a dowód z przesłuchania świadka [...] wskazuje, iż świadek nie pamiętał, czy przedmiotowy wzór został ujawniony przed datą jego zgłoszenia do rejestracji". Reasumując należy wskazać, że organ prawidłowo przyjął, że wnioskodawca nie wykazał braku nowości przedmiotowego wzoru przemysłowego i oddalił wniosek o jego unieważnienie. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego (naruszenie art. 104 p.w.p.) należy wskazać, że zarzut ten pojawił się dopiero na etapie skargi, tak więc zgodnie z treścią art. 255 ust. 4 p.w.p. (w trybie postępowania spornego Urząd Patentowy rozstrzyga sprawę w granicach wniosku) nie mógł być przedmiotem badania przez Urząd w tym postępowaniu. Na zakończenie należy wskazać, że zgodnie z art. 2551 ust. 3 pkt 5 p.w.p. do wnioskodawcy należy wskazanie środków dowodowych. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.