VI SA/Wa 2814/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.w [...] o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi S. w [...] na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Skarżąca – S. w [...] (dalej jako: "S. w [...]") w dniu 26 września 2014 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie dokumentów potwierdzających umocowanie Prezesa Rady S. w [...] – P. B., który podpisał skargę do działania w imieniu skarżącej. Równocześnie skarżąca złożyła żądane przez Sąd dokumenty, stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi. Skarżąca uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu podała, że w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi nadała żądane przez Sąd dokumenty, jednakże omyłkowo wskazano błędny adres do korespondencji, tj. adres Głównego Inspektora Farmaceutycznego w [...]. Dodała, że niezwłocznie po otrzymaniu dokumentu potwierdzającego odebranie tejże przesyłki przez organ, którego kopię załączyła do wniosku i zorientowaniu się o niewłaściwym nadaniu korespondencji przystąpiła do prawidłowego nadania i zaadresowania pisma, jednakże upływ czasu pomiędzy doręczeniami pism i działanie poczty – jak skarżąca wywodziła uniemożliwiło jej dochowanie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przepis art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) dalej p.p.s.a. wprowadził zasadę, zgodnie z którą czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie doszło do uchybienia 7-dniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, który licząc od daty doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych co miało miejsce w dniu 15 września 2014 r. – upłynął w dniu 22 września 2014 r. Przesyłka zawierająca zaś żądane dokumenty została nadana w dniu 26 września 2014 r., a zatem z uchybieniem powołanego terminu. Tryb złożenia wniosku o przywrócenie terminu szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie wynikającym z art. 87 § 1 p.p.s.a., skoro potwierdzenie odbioru przesyłki przez organ najwcześniej wpłynęło do skarżącej w dniu 22 września 2014 r. (por. datownik placówki oddawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru załączonym do wniosku o przywrócenie terminu), a wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu 26 września 2014 r. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jako przyczynę uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skarżąca wskazała na niewłaściwe nadanie korespondencji, co spowodowane było omyłką. Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy przede wszystkim podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). W postanowieniu z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 414/14, LEX nr 1480920 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu okoliczności takie, jak dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, bądź nieznajomość prawa. W postanowieniu z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt II GZ 223/14 wyjaśnił zaś, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe jeśli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się między innymi stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe, czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że omyłkowe zaadresowanie przesyłki zawierającej żądane przez Sąd dokumenty nie stanowi niezawinionej okoliczności w rozumieniu szeroko przytoczonych poglądów judykatury - uzasadniającej przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.