VI SA/Wa 282/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2024 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego K. J. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 listopada 2024 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ" lub "GDDKiA"), po rozpatrzeniu wniosku K. J. (dalej: "Strona" lub "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia 20 sierpnia 2024 r. nr [...]w przedmiocie odmowy zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb B., gmina J., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 8 lipca 2024 r. (wpływ do GDDKiA 9 lipca 2024 r.) uzupełnionym przy piśmie złożonym 25 lipca 2024 r. K. J.wystąpił do GDDKiA o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb B., gm. J., celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej zabudowy mieszkalnej. Decyzją z dnia 20 sierpnia 2024 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb B., gmina J.. W wyniku rozpatrzenia wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad – decyzją z dnia 19 listopada 2024 r. – utrzymał w mocy decyzję z dnia 20 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ po przytoczeniu właściwych przepisów prawa wskazał, że z treści załączonej do akt sprawy księgi wieczystej nr [...], wynika, iż właścicielem działki nr [...] jest K. J.. Mając na uwadze powyższe oraz również fakt, iż Strona ubiega się o wydanie zezwolenia w formie decyzji administracyjnej na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], obręb B., gmina J., działka obecnie wykorzystywana jest rolniczo, zaś po utworzeniu zjazdu, właściciel nieruchomości planuje wybudować na niej budynek mieszkalny, a zatem – zdaniem organu -właściwym do obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości byłby zjazd zwykły. W ocenie GDDKiA istotną okolicznością jest fakt, że droga krajowa nr [...]na przedmiotowym odcinku zakwalifikowana została zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP). Organ zaznaczył, że w obecnym stanie prawnym dopuszczalna jest lokalizacja zjazdu zwykłego na drodze klasy GP, ale tylko pod warunkiem wystąpienia trudnych warunków i tylko i wyłącznie w przypadku gdy zjazd taki nie będzie powodował zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ wskazał, że działka nr [...] przylega do drogi krajowej nr [...] i najbliższy zjazd z drogi krajowej po stronie lewej jest zlokalizowany do sąsiedniej nieruchomości tj. działki nr [...] oraz dwa zjazdy zlokalizowane są do działki nr [...]. Zdaniem organu na mocy decyzji Wójta Gminy J. z 22 grudnia 2023 r. działka nr [...]uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...], natomiast działka nr [...]uległa podziałowi na działki nr [...] i nr [...]. Dodatkowo, działki nr [...]i nr [...] stanowiły własność J. J. - ojca K. J., co potwierdza ww. decyzja Wójta Gminy J. z 22 grudnia 2023 r. W ocenie organu działki nr [...]i nr [...] posiadają obecnie trzy zjazdy, natomiast działki nr [...]oraz nr [...] po dokonanym podziale nie posiadają urządzonego zjazdu. Zaznaczono następnie, że dokonany podział i zmiany tytułu prawnego do nieruchomości nie mogą wpływać na pozytywne rozpatrzenie wniosku stron, gdyż to w gestii właściciela nieruchomości leży takie gospodarowanie jej powierzchnią, aby przy dokonaniu podziału zapewnić dostęp do drogi publicznej każdej z nowo powstałych działek istniejącym zjazdem. W konsekwencji organ uznał, że mając na uwadze powyższe okoliczności i zmianę zagospodarowania terenu spowodowaną podziałem nieruchomości na przedmiotowym odcinku drogi krajowej nr [...] nie występują tzw. "trudne warunki". Analizując bezpieczeństwo ruchu drogowego na omawianym odcinku drogi krajowej [...] organ stwierdził, że na drodze krajowej istnieje zjazd nie oznacza, że w pobliżu można lokalizować kolejny zjazd, bez wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Wręcz przeciwnie aby zachować bezpieczne warunki jazdy i płynność ruchu na drodze krajowej zjazdy powinny być lokalizowane w bezpiecznej od siebie odległości. Organ zaznaczył, że wnioskowany z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...], położonej w miejscowości O. byłby usytuowany na odcinku w km od 213+513 do 227+101 przenoszącym natężenie ruchu drogowego, które zgodnie z przeprowadzonym w 2020/2021 r. Generalnym Pomiarem Ruchu wynosiło 3491 poj./dobę, przy pełnej strukturze rodzajowej pojazdów silnikowych: motocykle, samochody osobowe i mikrobusy, lekkie samochody ciężarowe (dostawcze), samochody ciężarowe (z przyczepami i bez), autobusy, ciągniki rolnicze i rowery. Występujące w przedmiotowej sprawie natężenie pojazdów wymaga większej sprawności i skupienia przez kierujących nimi oraz wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu, a także nieingerowanie w warunki techniczne przedmiotowej drogi krajowej - klasy GP. W ocenie GDDKiA kluczową kwestią w przedmiotowym postępowaniu jest fakt, że działka nr [...]sąsiaduje z działką nr [...], posiadającą zjazd do drogi krajowej nr [...] w km 220+900 strona lewa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ I instancji wskazał wnioskodawcy alternatywną możliwość zapewnienia obsługi komunikacyjnej działki nr [...], za pomocą działki nr [...], utworzonej z podziału działki macierzystej nr [...]. Powyżej wskazane rozwiązanie wymaga – zdaniem organu - ustanowienia odpowiednio na jednej z ww. działek służebności drogowej (droga konieczna) w uzgodnieniu z jej właścicielami bądź użytkownikami (tryb umowny). W przypadku braku porozumienia - poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym. Odnosząc się w tym miejscu do argumentu Strony, wyrażonego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż działki nr [...] nie można skomunikować za pośrednictwem działki nr [...] w związku z jej zagospodarowaniem, organ zauważył, że zgodnie ze zdjęciami poglądowymi z Geoportal.pl działka [...] jest tylko częściowo zabudowana, zaś duża powierzchnia pokryta jest kostką. A zatem zdaniem organu możliwe jest skomunikowanie przedmiotowej działki nr [...] za pośrednictwem zjazdu do działki nr [...] z drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu zjazd zlokalizowany we wnioskowanym miejscu pogorszy płynność ruchu drogowego i stanowiłby dodatkowy punkt kolizyjny. Wnioskodawca nie wyczerpał innych możliwości zapewnienia dojazdu do przedmiotowej nieruchomości. Skargę na powyższą decyzję wniósł K. J.zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie: 1) art. 7,8, 77 § 1,80 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., polegające na: a. dokonaniu przez organ II instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującego błędnym uznaniem przez organ I instancji, iż brak jest możliwości zlokalizowania zjazdu z drogi publicznej na działkę Skarżącego, z uwagi na kategorię i klasę tej drogi i wynikające z niej zagrożenia w ruchu, w razie zlokalizowania takiego zjazdu, podczas gdy droga na obszarze wokół wnioskowanego zjazdu objęta jest ograniczeniem prędkości do 40 km/h, a ponadto w obszarze tym zlokalizowane są liczne zjazdy do innych nieruchomości, w tym do nieruchomości na której posadowiona jest szkoła oraz kościół, na osi jezdni umieszczona jest wysepka, a tym samym ruch pojazdów w tym zakresie jest już samoistnie spowolniony, b. dokonaniu przez organ II instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skutkującego brakiem zauważenia przez organ, iż brak jest racjonalnej możliwości wydzielenia drogi wewnętrznej z działki o nr [...], obr. B., gm. J., z uwagi na zagospodarowanie tej działki oraz same wymiary działki o nr [...], objętej wnioskowanym w niniejszej sprawie zjazdem z drogi publicznej, c. wyrażeniu przez organ II instancji poglądu w zakresie lokalizacji zjazdu w niniejszej sprawie, w związku z dokonanym podziałem nieruchomości, w sposób sprzeczny z poglądem wskazanym przez organ w korespondencji w ramach wniosku złożonego przez ojca Skarżącego, odnośnie urządzenia zjazdu z drogi publicznej do działek gruntu o numerach sprzed podziału, tj. [...]oraz [...], obręb B., kiedy to organ wyraził zdanie zgodnie z którym przeszkodą dla uwzględnienia ówczesnego wniosku był brak podziału przedmiotowych działek, d. braku rzeczywistego wskazania przez organ, czy odległość pomiędzy wnioskowanym zjazdem, z zjazdami sąsiadującymi rzeczywiście wskazuje na okoliczność, iż wydanie zezwolenia na lokalizację niniejszego zjazdu narusza reguły bezpieczeństwa; 2) art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych, poprzez brak wydania przez organ zezwolenia na lokalizację zjazdu przy jednoczesnym przekroczeniu przez organ granic uznaniu administracyjnego, poprzez brak należytego rozważenia interesu społecznego, który nie zostałby w żaden sposób naruszony w przypadku wydania takiego zezwolenia, jak również słusznego interesu wnioskodawcy, którym jest skomunikowanie działki będącej jego własnością z drogą publiczną; 3) "przepisu prawa materialnego" poprzez uznanie, iż w obszarze wnioskowanego zjazdu nie istnieją trudne warunki, w rozumieniu §4 pkt 22 rozporządzenia technicznego, podczas gdy warunkami takimi jest sam fakt istnienia licznych zjazdów wokół, fakt bliskości zakrętu oraz istnienia wysepki w osi jezdni; 4) art. 145 ustawy - Kodeks cywilny, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, iż Skarżący winien w pierwszej kolejności wyczerpać możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej, a dopiero w dalszej kolejności wnioskować o zezwolenie na lokalizację zjazdu, podczas gdy norma art. 145 k.c. uzależnia zasadność roszczenia od braku dostępu do drogi publicznej, a przecież działka objęta wnioskiem bezpośrednio dolega do działki drogowej. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Dodatkowo wniesiono wnioski dowodowe o: 1) dopuszczenie dowodu z dokumentu, w postaci wydruku z portalu mapowego, z zaznaczeniem lokalizacji wnioskowanego przez Skarżącego zjazdu z drogi publicznej, celem wykazania oraz zobrazowania przebiegu drogi publicznej na obszarze wnioskowanego zjazdu, a w szczególności istniejących na tym obszarze licznych zjazdów lokalizacji w tym obszarze obiektów użyteczności publicznej, takich jak szkoła i kościół obiektów zwalniających ruch w postaci wysepki posadowionej w osi jezdni; 2) zobowiązanie organu do przedstawienia uprzedniej korespondencji prowadzonej przez organ z ojcem Skarżącego, tj. J. J., w sprawie zezwolenia na urządzenie zjazdu z drogi publicznej do działek gruntu o numerach sprzed podziału, tj. [...]oraz [...], obręb B., gmina J., celem wykazania faktu, iż organ rozpatrując złożony przez niego uprzednio wniosek wskazał iż nie zasługuje on na uwzględnienie, z uwagi na brak podziału w/w działek. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 września 2025 r. Sąd postanowił oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrola sądowoadministracyjna, zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 p.p.s.a., dotyczy legalności działalności administracji publicznej, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, a także ocenić wpływ ewentualnego naruszenia na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a). Podlegająca kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 19 listopada 2024 r. wydana została w wyniku rozpatrzenia wniosku Skarżącego ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem własnej decyzji z dnia 20 sierpnia 2024 r. odmawiającej wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] obręb B., gmina J.. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2024 poz.320 ze zm.; dalej: "u.d.p."), zgodnie z którym budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu, jednak ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725) lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Zgodnie z treścią § 54 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518: dalej jako: "rozporządzenie") zjazd, wyjazd lub wjazd projektuje się jako: 1. zwykły - przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch; 2. techniczny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów obsługi drogi oraz wyjątkowo - do ruchu pojazdów służb ratowniczych; 3. awaryjny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów służb ratowniczych oraz wyjątkowo - do ruchu pojazdów obsługi drogi". Jednocześnie § 55 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia technicznego wskazuje, że zjazdu zwykłego nie projektuje się z: 1. jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach; 2. jezdni łącznicy lub jezdni zbierająco-rozprowadzającej, z wyjątkiem jezdni zbierająco-rozprowadzającej w trudnych warunkach. Zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Jak stanowi rozporządzenie techniczne w § 55 pkt 1 ppkt 1 zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach. Zatem pomimo, że w przepisie tym zawarty jest generalny zakaz lokalizowania zjazdu zwykłego z drogi klasy A, S lub GP, to ustawodawca przewidział odstępstwo od tej zasady z uwagi na trudne warunki. Pojęcie trudnych warunków zostało wyjaśnione w § 4 pkt 22 rozporządzenia technicznego, przez które należy rozumieć warunki wynikające z istniejącego ukształtowania lub zagospodarowania terenu, ze stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych lub z konieczności ograniczenia oddziaływania drogi na środowisko, które przy zachowaniu podstawowych warunków, o których mowa w dziale II, uniemożliwiają zastosowanie rozwiązania standardowego lub powodują, że koszty zastosowania rozwiązania standardowego w cyklu życia drogi byłyby rażąco wysokie względem rozwiązania alternatywnego. A zatem dopuszczalna jest lokalizacja zjazdu zwykłego na drodze klasy GP, ale tylko pod warunkiem wystąpienia trudnych warunków i tylko i wyłącznie w przypadku gdy zjazd taki nie będzie powodował zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zobowiązuje do tego wskazany wyżej art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych oraz § 55 pkt 2 rozporządzenia, w myśl którego zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Jak wynika z ww. przepisów, sam fakt przylegania działki/nieruchomości do drogi publicznej (tu klasy GP) nie daje z mocy samego prawa możliwości ustanowienia zjazdu z tej drogi na działkę. Możliwość ustanowienia zjazdu to uprawnienie zarządcy drogi, a w tego rodzaju sprawach organy administracji, działają w granicach uznania administracyjnego, o czym przesądza użycie w art. 29 ust. 4 u.d.p. zwrotu "zarządca drogi może", co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy. Wydawana w ramach uznania administracyjnego decyzja powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę, tym bardziej gdy nie uwzględnia żądania strony. Przy wydawaniu takiej decyzji nie może być mowy o jakimkolwiek swobodnym/niekontrolowanym działaniu organu administracji, a tylko o działaniu zgodnym z przesłankami mających zastosowanie do oceny stanu faktycznego przepisów prawa. Przesłanki te, w obszarze uprzednich wyczerpujących ustaleń faktycznych sprawy, organ winien wyjaśnić szczegółową argumentacją, posługując się w tej mierze analizą należycie zgromadzonego materiału dowodowego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto (w tej sprawie) przepisy szczególne zawarte w ww. rozporządzeniu technicznym. Przepisy tego rozporządzenia nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu decydujące znaczenie ma bezpieczeństwo ruchu drogowego. W przypadku konfliktu tych interesów w postępowaniu w przedmiocie wyrażenia zgody na lokalizację zjazdu należy zatem co do zasady przyznać prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad interesem indywidualnym wnioskodawcy. Jednak zagrożenie tego bezpieczeństwa organ administracji – korzystając z przyznanej mu uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy - obowiązany jest wykazać oceną wyników wzmiankowanej analizy należycie zgromadzonego (i wyczerpującego) materiału dowodowego i dopiero w ten sposób dokładnie wyważyć interes społeczny z interesem indywidualnym strony - wnioskodawcy, kierując się przy tym naczelną zasadą bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Rozpoznając skargę Sąd uznał za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania polegające na nieprzeprowadzeniu właściwego postępowania dowodowego, co przejawiło się w rozpatrzeniu wniosku Skarżącego o lokalizację zjazdu zwykłego z drogi publicznej bez analizy wszystkich istotnych okoliczności dotyczących bezpieczeństwa ruchu drogowego na spornym odcinku drogi krajowej. Zdaniem Sądu o tym czy wykonanie spornego zjazdu stanowi zagrożenie bezpieczeństwa dla ruchu drogowego rozstrzygają nie tyle przepisy prawa, co okoliczności faktyczne indywidualnej sprawy i projektowane rozwiązania komunikacyjne. W ocenie Sądu organ nie może w sposób ogólnikowy, bazując jedynie na charakterystyce drogi krajowej klasy GP, w tym jej funkcji oraz płynności ruchu, którą droga ta musi zapewniać, ograniczyć swojej argumentacji na odmowę wnioskowanego zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego do stwierdzenia, że na drodze tej klasy, gdzie występuje duże natężenie ruchu pojazdów (zgodnie z przeprowadzonym w 2020/2021 r. Generalnym Pomiarem Ruchu wynosiło 3491 poj./dobę), każdy dodatkowy zjazd spowoduje zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa ruchu, zatem lokalizacja nowego zjazdu na ww. odcinku drogi krajowej negatywnie wpłynie na płynność (str. 6 zaskarżonej decyzji). Przełożenie natężenia ruchu drogowego na poziom bezpieczeństwa na danej drodze nie jest bowiem automatyczne. Ocena czy projektowany zjazd będzie stwarzał niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego, wymaga każdorazowo wnikliwego rozważenia przez organ w warunkach konkretnej indywidualnej sprawy, jej okoliczności faktycznych. Za dalece niewystarczające również należy uznać opieranie się w zaskarżonej decyzji na stronie ósmej na zdjęciach pochodzących z internetowego serwisu mapowego bez faktycznych oględzin spornego odcinka drogi. Zatem organ administracji powinien dokonać oględzin odcinka drogi, na której wnioskowany jest zjazd i sporządzić przedstawiającą obecny stan rzeczy dokumentację fotograficzną, wskazać inne okoliczności mogące powodować stan zagrożenia bezpieczeństwa (np. związane z wypadkami na tym konkretnym odcinku drogi). Zauważyć przy tym należy, że strona skarżąca konsekwentnie twierdzi, że na spornym odcinku drogi znajdują się inne zjazdy, a samochody poruszają się nie przekraczając dopuszczalnej prędkości ze względu na ograniczenie prędkości (40 km/h). Organ nie odniósł się szczegółowo do tych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy z perspektywy przepisów prawa materialnego. Bezspornie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad jest wyspecjalizowanym organem, który w zakresie swoich kompetencji ma wiedzę na temat, nie tylko zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, ale i wszystkich aspektów z tym ruchem związanych, jednak nie zwalnia to tego organu od przeprowadzenia rzetelnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Każdy bowiem ruch drogowy niesie ze sobą zagrożenie bezpieczeństwa dla jego uczestników, chodzi jednak o ocenę stopnia zagrożenia. Z powołanych względów Sąd oceniając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję uznał, że nie została poprzedzona postępowaniem dowodowym wyjaśniającym wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Sąd uznał także, że zaskarżona decyzja nie zawiera prawidłowego uzasadnienia faktycznego, to zaś uzasadnia stwierdzenie, że została ona wydana z istotnym naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Tymi samymi wadami obarczona jest również decyzja ją poprzedzająca. Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącego organ uwzględni powyżej zaprezentowaną ocenę prawną Sądu dokonując szczegółowej analizy sytuacji związanej z bezpieczeństwem ruchu drogowego na spornym odcinku drogi. Ponadto organ oceni, czy w realiach tej konkretnej sprawy, istnieją uzasadnione podstawy do przyjęcia, że indywidualny interes strony może być w zasadniczym stopniu zaspokojony poprzez zastosowanie alternatywnych rozwiązań komunikacyjnych, bez naruszenia zasady równości. Decyzja powinna być oparta na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym oraz zawierać wyczerpujące uzasadnienie faktyczne. Uzupełnienie materiału dowodowego w podanym wyżej kierunku jest niezbędne w sytuacji zderzenia słusznego interesu strony z interesem społecznym w postaci ochrony bezpieczeństwa ruchu drogowego. Końcowo Sąd zauważa, że oddalił wnioski dowodowe Skarżącego na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. z uwagi na fakt, że ich przeprowadzenie nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w pkt 1 wyroku. Na podstawie tego przepisu w związku z art. 135 tej ustawy, Sąd uchylił również decyzję I instancji, w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł pkt 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 697 zł, na którą składał się uiszczony wpis sądowy od skargi (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem (480 zł) oraz opłata skarbowa (17 zł). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.